My love พ่ายรักมาเฟีย

Ep.6

ณิชากดปิดเเชตเเละวางโทรศัพท์ลงข้างๆหัวเตียง

ก่อนจะขึ้นมานอนบนเตียงนอนนุ่ม ๆ จนเผลอหลับไป

ด้านมาเฟียหนุ่มที่ออกมาทำงานใช้เวลาไม่นานนักเขาก็กลับมาถึงเพ้นท์เฮาส์ ร่างสูงเดินเข้าห้องของเขาเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายเตรียมเข้านอน

ใช้เวลาไม่นานนัก ร่างกายกำยำของวายุเดินออกมาภายไต้ชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม

"หลับยังว่ะ !! " มาเฟียหนุ่มที่เพิ่งนึกได้ว่าเธอมาอยู่ด้วย รีบเเต่งตัวเเล้วเดินออกไปห้องของเธอที่อยู่ติดกับห้องของเขา.

เสียงเปิดประตูเบาๆ ภายในห้องที่เงียบสงัด

มีเพียงไฟหัวเตียงคอยส่องสว่าง

ร่างบางของณิชานอนหลับสนิทบนเตียงนุ่มใบหน้าสวย จิ้มลิ้มขนตางอนยาวของเธอทำให้มามาเฟียหนุ่มอดใจไม่ได้ที่จะก้มลงไปขโมยหอมเเก้มเธอเบาๆ

"แก้มเเม่งนุ่มชิบหาย ตัวก็หอม "

วายุตัดสินใจขึ้นไปนอนบนเตียงกับเธอ.

ณิชาขยับพลิกตัวหันหน้าเข้ามาหาออกเขาพอดี

ใบหน้าสวยซบอยู่ตรงอกเเกร่ง ทำเอามาเฟียหนุ่มหล่อรู้สึกตื่นเต้น

เพราะเขาไม่เคยนอนกับผู้หญิงแบบข้ามคืน.

ส่วนใหญ่ผู้หญิงที่เคยซื้อบริการ เสร็จเเล้วก็จะเเยกทางกันไป

" อืออ. เจ้าหมีฉันขอกอดเเกหน่อย"

เสียงละเมอเเผ่วเบาของณิชา พร้อมกับเเขนเรียวเล็กตวัดมากอดเอวเขา

ฮึ..เธอคงคิดว่าเขาเป็นหมีน้อยของเธอสินะ

ลมหายใจพ่นเข้าออกเเผ่วเบา มากระทบตรงหน้าอก

ของมาเฟียหนุ่มจนใจเต้นเเรง ~

วายุปล่อยให้เธอกอดเขาโดยไม่ขัดขืน

เขาเองก็ยื่นเเขนไปโอบเธอเบาๆเพื่อไม่ให้ร่างกายเสียสมดุล

ณิชาตื่นมาตอนเช้า รู้สึกหนักอึ้งตรงกลางลำตัว

งเปิดผ้าห่มดูพบว่าเเขนเเกร่งของมาเฟียหนุ่มกำลังโอบกอดเธอเเน่น

"ว้ายย.. คุณ มานอนห้องหนูได้ยังไงคะ"

ณิชาโวยวานลั่น

"จะเสียงดังทำไมฉันจะนอน "วายุที่เพิ่งข่มตาหลับได้ไม่นานเเต่ก็ต้องตื่นเพราะเสียงของหญิงสาวที่เขากอดอยู่

.. ก็ทำไมคุณไม่ไปนอนห้องของคุณเล่า..

"ฉันเเค่เเวะเข้ามาดูว่าเธอนอนสบายไหม เเต่เธอกลับดึงฉันไปกอดเห็นฉัยเป็นตุ๊กตาหมีหมีไปได้ "

"จริงสิ คุณให้ลูกน้องคุณไปเอาของที่คอนโดหนูยังคะ "

ทำไม ?? วายุเลิกคิ้วขึ้นถามเธอสั้นๆ

"หนูจะบอกว่าอย่าลืมตุ๊กตาหมีสีขาวบนเตียง ให้เขาเอามาให้ด้วย เพราะถ้าไม่มีมันหนูจะนอนไม่หลับ"

" อืม.. ได้ "

วันนี้เธอไม่ไปเรียนรึไง..

"อาจารย์ยกคลาสคะหนูอยู่ปี4เเล้ว ไม่ค่อยมีเรียนหรอกคะ "

วายุพยักหน้าเข้าใจ

เเล้วคุณละคะ ไม่ไปทำงานหรอ ??

ณิชาถามเขากลับบ้าง .. "วันนี้ฉันไม่มีงาน"

รีบทำธุระส่วนตัวเเล้วลงไปทานข้าวเถอะ " เดี๋ยวฉันจะพาไปข้างนอก

" คะ ณิชาพยักหน้าให้มาเฟียหนุ่ม อย่างว่าง่าย "

คล้อยหลังวายุเดินออกจากห้องเธอไป..ณิชาก็เดินเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัวทันที

ณิชาเดินลงมาข้างล่างด้วยชุด เดรสสีขาวเเมกซี่ลายดอก เล็กๆ. เหมาะสมกับเธอ ใบหน้าถูกเเต่งเเต้มด้วยเครื่องสำอางค์เล็กน้อย

วายุที่นั่งคอยอยู่ด้านล่างหันมาดูด้วยด้วยความตะลึง ..

เช่นเดียวกับณิชาเองก็ตกตะลึงที่เห็นมาเฟียหนุ่มที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์สีเข้ม เชตผมสบายๆ. มันช่างหล่อเหลาเหลือเกิน

" คือหนูไม่รู้ว่าคุณจะพาหนูไปไหน

เลยใส่ชุดนี้ลงมา ถ้ามันไม่เรียบร้อยเดี๋ยวหนูไปเปลี่ยนให้ "

" ไม่ต้องเปลี่ยน .. สวยเเล้ว "

วายุพูดเบาๆ เเต่เธอก็ได้ยิน

" บอกเเม่บ้านตั้งโต๊ะ " เขาหันไปสั่งลูกน้อง

เเม่บ้านยกข้าวต้มหมูสับร้อนๆ มาเสริ์ฟ

กลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วห้อง

เเต่กลับมีเพียงถ้วยเดียว ..

คุณไม่ทานมื้อเช้าหรอคะ ? ณิชาหันไปถามวายุที่ตรงหน้าเขามีเพียง กาเเฟดำ เเละไข่ลวก เ

ฉันไม่ชอบทานมื้อเช้า "

"เเค่กาเเฟกับไข่ลวกมันจะไปอิ่มอะไรคะ

ถ้าคุณไม่ทาน หนูก็ไม่ทานด้วยคะ "

ณิชาพูด พลางยกมือกอดอก

วายุหันขวับมามองหน้า สาวสวยที่อายุน้อยกว่าเขาห้าปี" ก่อนจะหันไปสั่งเเม่บ้านสั้นๆ

" เอาข้าวต้มมาให้ฉัน "

ณิชายิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ

วายุจำใจต้องกินข้าวต้มทั้งๆที่เขาไม่ค่อยทานของมื้อเช้าเเบบนี้ ทุกเวลาของมาเฟียมีค่าหมด ไม่มีเวลามานั่งเป่าข้าวต้มกินเพลินๆหรอก

หลังจากทานข้าวต้มเสร็จเดินเเม่บ้านมาเก็บชามไปทำความสะอาด

วายุกดโทรศัพท์ ต่อสายหาเจอา

ที่กำลังจะมาที่นี่ บอกให้เขาเอาของที่ห้องณิชามาด้วยเลย

"ไอ้เจอา มึงเเวะขนของที่ห้องของณิชามาด้วย อย่าลืมตุ๊กตาหมีตัวสีขาวนะ "

เสียงมาเฟียหนุ่มสั่งมือขวา ณิชาที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา

ก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย อย่างน้อยเขาก็ไม่ลืมน้องหมีของเธอ

" ไปข้างนอกกัน "

มาเฟียหนุ่มหันมาบอกเธอ

" หนูขอขึ้นไปเอากระเป๋าก่อนคะ "

"มีเสื้อคลุมไหม.? " คะ? " ณิชาถามเขาด้วยความสงสัย "ถ้ามีเอามาด้วย มันหนาว "

ระหว่างที่วายุนั่งคอยเธอ เขาก็แจกเเจงให้ลูกน้องไปทำทุกวัน

รอไม่นานณิชาก็เดินลงมา

วายุลุกขึ้นเดินนำไปที่ห้องกระจกใส่ใหญ่ข้างเพ้นท์เฮาส์ ซึงเป็นที่เก็บรถหรูของเขา

วายุสแกนลายนิ้วมือเปิดประตูห้องเก็บรถ

เขาหยิบกุญเเจรถปอเช่คันสีดำ ออกมา ก่อนจะเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ ขึ้นสตาร์ทรถเสียงดังกระหึ่ม

ขึ้นรถสิ!!! วายุหันมาลดกระจกบอกณิชา

ณิชาเปิดประตูขึ้นนั่งฝั่งข้างคนขับเพราะรถเเบบนี้มี2ที่นั่งเท่านั้น

รถสปอร์ตหรูถูกขับออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับ

บอดี้การ์ดสองคันขับไล่ตามมาติดๆ

คุณจะไปไหนหรอคะ??

"ไปรับรถที่ท่าเรือ " "คุณมีโชว์รูมรถด้วยหรอคะ"

เธอชวนเขาคุยถามนี่นั่นไม่ได้หยุด

เเต่เเปลกที่เขาไม่รุ้สึกรำคาญเธอเลย

"มีสิ วันนี่มีรถมาส่ง ฉันต้องไปตรวจเชคสินค้าด้วยตัวเอง" รถสปอร์ตหรูขับมาจนถึงท่าเรือน้ำลึก

ที่มีเรือขอส่งสินค้าขนาดใหญ่จอดเทียบอยู่หลายลำ

วายุหยิบร่มของบอดี้การ์ดขึ้นมากางให้ณิชา ทำเอาลูกน้องของมาเฟียหนุ่มหน้าตาตื่นกันเล็กน้อย

เพราะไม่เคยเห็นเจ้านายเขาพาใครมาด้วย

เเถมยังเป็นผู้หญิงสวย

ณิชาหันมองเขาเล็กน้อย .

."กางร่มหน่อยเเดดมันร้อน "

ที่ท่าเรือลมเเรงเเละเเดดร้อนมาก นี่คือสาเหตุที่คุณวายุให้เธอหยิบเสื้อเเขนยาวมาสินะ

"นายครับอระหว่างการขนส่งเราปะทะกับโจรสลัด ที่ฝั่งตะวันออกด้วยครับ"

ลูกน้องของเขาเดินเข้ามารายงานเจ้านาย

" ตายกี่คน" มาเฟียหน่มถามหน้าตาเฉย

"ตาย3เจ็บ2คนครับนาย "

"เยียวยาครอบครัว มันซะ ส่วนคนเจ็บก็ให้ตามสมควร "

วายุตอบหน้าตาเฉย

ณิชาตกใจเล็กน้อยกับวงการมาเฟีย

เขาดูไม่ตืานตกใจกับการตายของลูกน้องเลย

" คุณคะ ทำไมมีคนตายด้วย "

ระหว่างทางมีโจรสลัดมาปล้น มีการต่อสู้ก็ต้องมีเจ็บมีตายเป็นธรรมดา "

เธอกลัวหรอ?? เขาหันไปถามณิชาที่ยืนหน้าซีดเล็กน้อย

"คะ.. หนูกลัว"

"ไม่ต้องกลัว ตราบใดที่เธออยู่กับฉันฉันจะดูเเลปกป้องเธอเอง "

วายุลูบผมเธอเบาๆ ราวกับทำให้เธออุ่นใจ