บรรยากาศยามเช้าที่จวนองค์หญิงใหญ่ดูจะสงบสุขจนน่าประหลาดใจ แสงแดดรำไรสาดส่องลงบนโต๊ะอาหารที่จัดวางอย่างประณีตกลางศาลาริมน้ำ ทว่าผู้ที่ก้าวเท้าเข้ามาในจวนอย่างถือวิสาสะกลับต้องชะงักกึกด้วยความงุนงง
จวินเซียนหลาง ฮ่องเต้หนุ่มผู้เอาแต่ใจก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความคิดถึงและโหยหา
"พี่หญิง! กระหม่อมคิดถึงท่านเหลือเกิน..."
คำพูดของเขาขาดห้วงไปทันทีเมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพตรงหน้า องค์หญิงใหญ่ฉางเล่อนั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยท่าทีสง่างาม ทว่าข้างกายกลับขนาบข้างด้วยบุรุษถึงสามคน!
เว่ยซือถูคอยคีบอาหารวางลงบนจานของนางอย่างทะนุถนอม
เซียวจ้านอวี๋นั่งกอดอกคอยคุมเชิงด้วยสายตาดุดัน และที่น่าเหลือเชื่อที่สุดคือ..มู่หรงชิงชาง องค์ชายแคว้นศัตรูผู้ทระนง บัดนี้กลับนั่งร่วมโต๊ะอาหารด้วยท่าทางสงบนิ่ง ไร้ซึ่งร่องรอยความเกลียดชังที่เคยมี
"นี่มัน..เรื่องอะไรกันพ่ะย่ะค่ะ?"
เซียนหลางเอ่ยเสียงขุ่น แววตาที่เค
