ละลายรักน้องสาวเพื่อนสนิท

ความลับที่ไม่ลับ

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"ไอ้ฟาร์ม! เปิดประตูให้เฮียหน่อย เฮียรู้ว่ามึงอยู่ข้างใน กลิ่นไก่ต้มน้ำปลาลอยไปถึงหน้าลิฟต์แล้วเนี่"

เสียงตะโกนอันคุ้นหูของ ไฟต์เตอร์ดังลั่นทะลุประตูห้องเข้ามา ทำเอาฟาร์มที่กำลังเขินหน้าแดงถึงกับหน้าถอดสี มือไม้สั่นจนแทบจะทำจานหลุดมือ

"เฮียไฟต์ มาได้ยังไงเนี่ย!"

ฟาร์มหันไปมองคิงที่ยังคงนั่งจิบน้ำหน้าตาเฉย

"พี่คิงทำไงดีคะ ถ้าเฮียเห็นพี่ที่นี่ ฟาร์มตายแน่ๆ เฮียต้องคิดว่าฟาร์มแอบพาพี่เข้าห้องแน่เลยอะ"

"ก็แอบจริงๆ นี่"

คิงตอบเสียงเรียบพลางลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่าทางไม่สะทกสะท้าน แต่สายตาแอบชำเลืองมองประตูอย่างใช้ความคิด

"พี่คิง อย่ามาล้อเล่นสิคะ ไปหลบในห้องนอนฟาร์มก่อนเร็ว"

ไม่รอให้เขาอนุญาต ฟาร์มรีบคว้าข้อมือหนาของคนตัวโตแล้วลาก ที่เหมือนโดนเขาจูงมากกว่า เข้าไปในห้องนอนส่วนตัวทันที

ภายในห้องนอนสีครีมละมุนที่มีกลิ่นแป้งเด็กจางๆ อบอวลอยู่ คิงกวาดสายตามองรอบห้องอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะถูกฟาร์มดันแผ่นหลังให้ไปหยุดอยู่ที่ข้างเตียง

"พี่คิง ห้ามลุก ห้ามส่งเสียงนะคะ เดี๋ยวฟาร์มออกไปเคลียร์เอง"

"จะให้พี่หลบบนเตียงเราเหรอ?"

คิงถามพลางเลิกคิ้วมองเตียงนุ่มๆ ที่จัดไว้อย่างเป็นระเบียบ

"จะตรงไหนก็ได้ค่ะพี่คิงแอบๆ ไปก่อนะ"

ฟาร์มรีบปิดประตูห้องนอนลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มเดินไปเปิดประตูหน้าห้อง

"มาช้าจังวะยัยฟาร์ม ทำไรอยู่?"

ไฟต์เตอร์เดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องพร้อมกับเนโอที่ตามหลังมาติดๆ ทั้งคู่จมูกไวอย่างกับสุนัขตำรวจ มุ่งตรงไปที่โต๊ะอาหารทันที

"อ้าวนี่น้องกินข้าวกับใครอะ? ทำไมมีจานสองใบ?"

ไฟต์เตอร์ขมวดคิ้วมองจานที่มีรอยตักข้าวค้างไว้อยู่

"อ๋อ... อ๋อ ยัยใบหยกค่ะ ยัยหยกเพิ่งกลับไปเมื่อกี้เอง ฟาร์มยังไม่ได้เก็บจานเลย"

ฟาร์มโกหกหน้าตาย ใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมา

"แล้วไอ้คิงล่ะ? มันส่งรูปไก่ต้มน้ำปลามาขิงในกลุ่ม บอกว่าอยู่กับ เด็กของมัน น้องเห็นมันบ้างไหม?"

เนโอถามพลางหยิบไก่ในชามขึ้นมาแทะอย่างถือวิสาสะ

"พะ... พี่คิงเหรอคะ? ไม่เห็นเลยค่ะ พี่เขาจะมาอยู่กับฟาร์มได้ยังไง"

ในขณะเดียวกันภายในห้องนอน

คิงไม่ได้หลบใต้เตียงหรือในตู้เสื้อผ้าอย่างที่ฟาร์มคิด แต่เขากลับนั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียงนุ่มของเธออย่างสบายใจ มือหนาหยิบหมอนข้างใบโปรดของฟาร์มขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ พลางกระตุกยิ้ม

หอมเหมือนเจ้าของห้องไม่มีผิด...

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความลงไปในกลุ่มแชทที่เพื่อนอีกสองคนกำลังนั่งกินไก่อยู่ข้างนอกห้องนอนเขานี่เอง

[Group: Engineer Gang]

> King: พวกมึงกินกันไปเถอะ กูได้กินอย่างอื่น ที่อร่อยกว่าไก่เยอะ

>

ตึ๊ง

เสียงแจ้งเตือนไลน์ของไฟต์เตอร์ดังขึ้นพอดิบพอดีในห้องโถง

"ไอ้เชี้ยคิง มันส่งไรมาวะกินอย่างอื่นที่อร่อยกว่าไก่"

ไฟต์เตอร์ขมวดคิ้ว

"มันอยู่ไหนของมันวะเนี่ยเอ๊ะ ไอ้ฟาร์ม ทำไมมึงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้นล่ะ?"

"ปะ... เปล่าค่ะเฮีย ฟาร์มแค่ร้อนเฮียรีบกินแล้วรีบกลับไปนอนเถอะนะคะ ฟาร์มมีงานค้างต้องรีบทำต่อนะ "

ฟาร์มได้แต่ภาวนาในใจพี่คิงคะ อย่าแกล้งกันแบบนี้สิ ถ้าเฮียเปิดประตูห้องนอนเข้ามา ฟาร์มไม่ได้เห็นแค่ไก่ต้มน้ำปลาแน่ๆ แต่จะได้เห็นสนามมวยในห้องนอนตัวเองแทน

โอ้ะ "ไอ้ฟาร์มเฮียปวดท้องว่ะ ห้องน้ำข้างนอกกระดาษทิชชู่หมด ขอใช้ห้องน้ำในห้องนอนมึงแป๊บ"

เสียงของไฟต์เตอร์ดังใกล้เข้ามาพร้อมเสียงบิดลูกบิดประตู ฟาร์มใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรีบกระโจนไปกั้นประตูไว้แต่ไม่ทัน เพราะไฟต์เตอร์ผลักเข้ามาพอดี

"เฮีย! เดี๋ยวสิ ห้องมันรกนะ ฟาร์มโวยวายเสียงหลงพลางกวาดสายตามองไปที่เตียง... ว่างเปล่า พี่คิงหายไปแล้ว

"รกเชี้ยไรวะ สะอาดกว่ารังมดง่ามของกูอีก เออๆ เดี๋ยวรีบออกมาละกันหวงห้องชิบหาย"

ไฟต์เตอร์บ่นอุบอิบก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำในตัวห้องนอนไป ทิ้งให้ฟาร์มยืนขาสั่นอยู่กลางห้อง

เธอก้มลงมองที่ข้างเตียงเบาๆ เห็นเพียงชายเสื้อยืดสีดำโผล่พ้นขอบเตียงออกมานิดเดียว... พี่คิงลงไปนอนข้างล่างนั่นจริงๆ ด้วยสินะ

คิงที่ไหวตัวทันตั้งแต่นาทีที่ได้ยินเสียงบิดลูกบิด เขาอาศัยความไวระดัับนักกีฬาบาสเกตบอลสไลด์ตัวลงไปนอนราบกับพื้นใต้เตียงไม้หลังใหญ่ กลิ่นฝุ่นไม่มีเลยสักนิด มีแต่กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มหอมๆ ที่โชยมาจากผ้าปูเตียงข้างบน

เขานอนฟังเสียงไฟต์เตอร์ทำธุระในห้องน้ำพลางกลั้นขำกับท่าทีลนลานของฟาร์ม แต่ในขณะที่กำลังจะขยับตัวเปลี่ยนท่า มือหนาก็ไปปัดโดนกล่องเหล็กใบเล็กที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใต้เตียงจนมันเลื่อนออกมาตรงหน้า

คิงขมวดคิ้ว มือเรียวเปิดฝากล่องออกเบาๆข้างในมีรูปถ่ายโพลารอยด์หลายใบ และสมุดบันทึกเล่มเล็กสีชมพูพีช

เขาหยิบรูปบนสุดขึ้นมาดูมันเป็นรูปแอบถ่ายเขาตอนกำลังซ้อมบาสที่สนามเมื่อปีที่แล้ว มุมกล้องบอกชัดเจนว่าคนถ่ายแอบมองเขาอยู่ไกลๆ ด้านหลังรูปมีลายมือหวัดๆ ที่เขาจำได้ว่าเป็นของฟาร์มเขียนไว้ว่า:

'พี่คิงเท่จัง... วันนี้ชู้ตลงทุกลูกเลย แต่ใจฟาร์มสิ ลงไปกองที่พื้นหมดแล้ว'

คิงกระตุกยิ้มกว้างอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับเต้นรัวขึ้นมาอย่างประหลาด เขาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดหน้าล่าสุด...

'วันนี้พี่คิงพาไปตลาด... พี่เขาจับมือฟาร์มด้วย ใจจะระเบิดแล้วค่ะแม่ ถ้าพี่เขารู้ว่าฟาร์มแอบชอบมาตั้งแต่มัธยม พี่เขาจะรังเกียจฟาร์มไหมนะ.

"แอบชอบมาตั้งแต่มัธยมเลยเหรอ..."

คิงพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในความมืดใต้เตียง สายตาที่เคยมองฟาร์มด้วยความขี้แกล้ง เริ่มเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งและจริงจังมากขึ้น

แกร๊ก..

ไฟต์เตอร์เดินออกมาจากห้องน้ำ

"เออ สบายตัวละ ไปเถอะไอ้เนโอ กลับห้องเราไปปั่นโปรเจกต์ต่อ เดี๋ยวไอ้คิงมันจะมาหาเรื่องด่าพวกเราอีกที่หายหัวไปนาน"

"ไปๆ ฟาร์ม เฮียไปก่อนนะ ล็อกห้องดีๆ ล่ะ"

เสียงประตูห้องโถงปิดลงตามด้วยความเงียบสงบ ฟาร์มทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอย่างหมดแรงพลางถอนหายใจยาว

"เกือบตายแล้วยัยฟาร์ม..."

"ใจจะระเบิดจริงหรือเปล่า?"

เสียงทุ้มที่ดังมาจากข้างล่างทำเอาฟาร์มสะดุ้งสุดตัว คิงค่อยๆ คลานออกมาจากใต้เตียง ในมือยังมีสมุดบันทึกสีชมพูเล่มนั้นอยู่

"พี่คิง นั่นมัน... เอาคืนมานะคะ"

ฟาร์มหน้าแดงแป๊ด รีบกระโจนเข้าไปจะแย่งสมุดคืน แต่คิงกลับชูมันขึ้นเหนือหัวแล้วรวบตัวเธอเข้ามากอดไว้จนจมอก

"ชอบพี่มาตั้งแต่มัธยมทำไมไม่บอกครับ?"

คิงโน้มหน้าลงมาสบตาในระยะประชิด สายตาเขาไม่ได้ล้อเลียนเหมือนเคย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ทำให้ฟาร์มหนีไปไหนไม่ได้

"ฟาร์ม... ฟาร์มแค่..."

"ไม่ต้องพูดแล้ว"

คิงใช้นิ้วชี้ปิดปากเธอเบาๆ

"ในเมื่อเรารู้ความลับของพี่ ว่าพี่จีบเรา และพี่ก็รู้ความลับของเราแล้ว งั้นต่อจากนี้ ก็ไม่ต้องแอบแล้วนะ"

เขากดจูบเบาๆ ที่หน้าผากมน

"เป็น เด็กพี่คิงคนนี้แบบเปิดเผย โอเคไหมครับ"