เกือบจะ...
1848 Words
ร่างสูงของคิงวางฟาร์มลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอม ก่อนจะตามลงมาคร่อมทับเอาไว้ สายตาคมกริบที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววความต้องการออกมาอย่างปิดไม่มิด มือหนาเอื้อมไปลูบไล้กรอบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำและเปียกชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อจางๆ
"พี่คิง... ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรไงคะ"
ฟาร์มประท้วงเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่เหลือน้อยเต็มที
"พี่บอกว่าจะไม่สอดใส่..แต่พี่ไม่ได้บอกว่าจะไม่กินเธอสักหน่อย"
พูดจบ คิงก็โน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอขาวเนียน กลิ่นแป้งเด็กผสมกับกลิ่นกายสาวทำเอาเขาแทบคลั่ง ลิ้นร้อนตวัดเลียผิวเนื้ออ่อนจนฟาร์มเผลอครางกระเส่าพลางแอ่นอกรับสัมผัสอย่างลืมตัว
"อ๊ะ... พี่คิง... อื๊อออ"
มือหนาเริ่มไม่อยู่นิ่ง เขาเลิกชายเสื้อยืดของฟาร์มขึ้นจนพ้นหน้าอกอิ่ม สองเต้าสวยกระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ คิงไม่รอช้าก้มลงงับยอดอกสีหวานผ่านบราเซียร์ลูกไม้ตัวบางสีดำ ความเปียกชื้นและแรงดึงดูดจากปากร้อนทำเอาฟาร์มเสียวซ่านจนบิดกายไปมาบนเตียง
"หวาน.. หวานไปทั้งตัวเลยนะยัยหนู"
คิงผละออกมาจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองจนเหลือเพียงกางเกงยีนส์ตัวเดียว เผยให้เห็นกล้ามท้องเป็นลอนสวยรอยสักเล็กๆ ที่หัวไหล่ เขาจับขาเรียวของฟาร์มให้แยกออกกว้าง ก่อนจะแทรกตัวลงไปตรงกลาง มือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสกับกึ่งกลางกายสาวผ่านกางเกงผ้าเนื้อบางตัวจิ๋วของเธอ
"พี่คิงคะ อย่า... ตรงนั้นมัน..."
"ชู่ว.. เด็กดี พี่แค่จะช่วยให้เธอสบายตัวขึ้น"
คิงใช้นิ้วแกร่งกรีดกรายผ่านเนื้อผ้าขยี้ลงบนจุดอ่อนไหวเบาๆ สลับหนัก จนฟาร์มต้องจิกเล็บลงบนไหล่หนาเพื่อระบายความเสียวสะท้านที่ตีตื้นขึ้นมา น้ำหวานล้นปรี่ออกมาจนเปียกชุ่มเนื้อผ้า คิงกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนจะโน้มลงไปจูบแลกลิ้นกับเธออีกครั้งอย่างรุนแรง ลิ้นหนาพัวพันหยอกล้อกับลิ้นเล็กอย่างชำนาญ เสียงจวบจาบดังระงมไปทั่วห้องนอนที่เงียบสนิท
"อื้มมม... ฟาร์ม... แน่นไปหมด "
คิงครางในลำคออย่างขัดใจที่ทำได้เพียงแค่สัมผัสจากภายนอก เขาใช้ความแข็งขืนของตัวเองถูไถไปกับร่องรักของเธอผ่านเสื้อผ้าเน้นย้ำจังหวะหนักหน่วงจนฟาร์มตัวสั่นคลอน
"พี่คิง... ฟาร์มไม่ไหวแล้ว... อ้ะ .. "
ฟาร์มเกร็งกระตุกในอ้อมกอดของเขาเมื่อถึงจุดสูงสุด ความสุขสมแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย คิงซุกหน้าลงกับทรวงอกอิ่มหอบหายใจรัวเร็วพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบของตัวเองไว้ไม่ให้เกินเลยไปกว่าที่สัญญาไว้กับเพื่อนรัก
"เก่งมากครับเด็กดี..."
คิงเงยหน้าขึ้นมาจูบซับเหงื่อที่หน้าผากเธออย่างอ่อนโยน
"คืนนี้พี่มัดจำไว้แค่นี้ก่อนไว้ ถึงเวลา เมื่อไหร่ พี่จะกินเธอให้ไม่เหลือแม้แต่ลุกไม่ไหวเลยคอยดู"
ฟาร์มซุกหน้าลงกับอกแกร่งด้วยความเขินอาย หัวใจยังคงเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เธอรู้ดีว่าหลังจากคืนนี้ไป ชีวิตลูกไก่อย่างเธอคงหนีไม่พ้นเงื้อมมือพี่คิงแน่นอน
เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา 'ฟาร์ม' ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาในอ้อมกอดอุ่นๆ ของ คิงที่นอนตระกองกอดเธอไว้แน่นตลอดทั้งคืน ใบหน้าหล่อเหลาตอนหลับดูอ่อนโยนจนเธออดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบไล้เบาๆ
"ตื่นแล้วเหรอ... ยัยหนู"
เสียงทุ้มพร่าแหบพร่าดังก้องอยู่ข้างหู คิงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิดพลางฝังจมูกโด่งลงบนแก้มใส
"พี่คิงปล่อยฟาร์มก่อนค่ะ เดี๋ยวไปเรียนสายนะ"
ฟาร์มหน้าแดงแป๊ดเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน
"หึ... กลัวสาย หรือกลัวใครเห็นรอย ที่คอ"
คิงเลิกคิ้วท้าทายพลางใช้นิ้วเกลี่ยซอกคอขาวเนียนที่มีรอยแดงจางๆ ปรากฏอยู่
"พี่คิง บ้าใครบอกให้ทำรอยแบบนี้คะ"
ฟาร์มตีอกแกร่งเบาๆ อย่างเขินอาย รีบผละตัวออกมาจากอ้อมกอดแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที
08.30 น. ตึกเกษตร
รถซุปเปอร์คาร์สีดำคันหรูของคิงจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าตึกเรียน คิงเดินลงมาจากรถฝั่งคนขับพลางเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ฟาร์ม มือหนาเอื้อมไปหยิบกระเป๋าเป้ใบเล็กของเธอมาถือไว้ราวกับเป็นหน้าที่ปกติ
"เลิกเรียนกี่โมง... เดี๋ยวพี่มารับ"
"บ่ายสองค่ะพี่คิงไม่ต้องมารับก็ได้ เดี๋ยวฟาร์มกลับเอง"
"ไม่ได้... แฟนพี่ พี่ต้องดูแลเอง"
คิงตอบเสียงนิ่งหน้าตายแต่กลับทำเอาคนฟังหน้าร้อนผ่าว เขาโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากเนียนหนักๆ หนึ่งทีเป็นการปิดท้าย จุ้บ
"ตั้งใจเรียนนะครับ เด็กดี"
ฟาร์มรับกระเป๋าคืนมาพลางส่งยิ้มหวานหยด ที่ทำให้คนรอบข้างแทบจะละลายแล้วรีบวิ่งกึ่งเดินหนีเข้าไปในตึกเรียนทันที
ภายในห้องเรียน บรรยากาศเงียบสงบลงทันทีเมื่อฟาร์มเดินเข้ามา ใบหยก และ เนเน่ ที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วรีบโบกมือเรียกเพื่อนรักอย่างกระตือรือร้น
"อีฟาร์มมานี่เลยมึง เมื่อเช้ากูเห็นพี่คิงมาส่งมึงด้วย ถือกระเป๋าให้ จูงมือส่งถึงตึกนี่มึงคบกับพี่แกจริงๆ เหรอวะ
ใบหยกถามเสียงดังจนคนทั้งห้องหันมามอง
"เอ่อ... คือ... ก็..."
ฟาร์มอ้ำอึ้งหน้าแดงแดงปลา
"ไม่ต้องมาอ้ำอึ้ง! หลักฐานคาหนังคาเขาขนาดนี้" เนเน่คว้าข้อเพื่อนรักขึ้นมาดูสร้อยข้อมือห้อยเกียร์วิศวะที่ห้อยอยู่
"แล้วนี่อะไรเกียร์พี่คิงใช่ไหมอร๊ายยยยฟาร์ม มึงได้เกียร์พี่คิงมาครองแล้วเหรอเนี่ย"
"อ้าวแล้วที่คอมีรอยอะไรแดงๆ อ่ะฟาร์ม"
ใบหยกหรี่ตามองซอกคอขาวเนียนของเพื่อนอย่างจับผิด
"อุ๊ยตาย รอย 'คิสมาร์กใช่ไหมเนี่ย อีฟาร์มมึงกับพี่คิง... ไปถึงขั้นไหนกันแล้ว"
"ใบหยก! เสียงดังทำไมเนี่ย"
ฟาร์มรีบเอามือปิดปากเพื่อนรักพลางหันไปมองรอบห้องอย่างอับอาย
"โธ่... เขินทำไมเนี่ยฟาร์ม มีแฟนหล่อ รวย แถมน่ารักขนาดนี้ ใครๆ ก็อิจฉามึงทั้งนั้น"
เนเน่พูดกลั้วหัวเราะ "งั้นวันนี้มึงต้องเลี้ยงข้าวพวกกูโทษฐานที่ปิดบังความลับนะเว้ย"
ฟาร์มได้แต่พยักหน้ายอมรับชะตาชากรรมที่เพื่อนรักหยิบยื่นให้ แต่ในใจกลับมีความสุขอย่างเต็มเปี่ยม เธอรู้ดีว่าหลังจากวันนี้ไป ชีวิตลูกไก่อย่างเธอคงหนีไม่พ้นเงื้อมมือเสืออย่างพี่คิงแน่นอน
"ไม่ได้มีอะไรกันซะหน่อยพวกมึงหยุดมโนเดี๋ยวนี้เลยนะ"
ฟาร์มรีบปฏิเสธเสียงหลงจนหน้าแดงก่ำพลางดึงปกเสื้อนักศึกษาขึ้นมาปิดรอยที่ซอกคอ"แค่... แค่เกือบไปเฉยๆ พี่คิงเขาแค่... แกล้ง"
"เกือบไป? อีฟาร์ม คำว่าเกือบของมึงนี่คือเสื้อผ้าหลุดไปกี่ชิ้นคะ?"
ใบหยกหรี่ตาจับผิดพลางจิ้มลูกชิ้นเข้าปาก
"คนอย่างพี่คิงเครื่องกลเนี่ยนะจะหยุดแค่แกล้ง ถ้ามึงไม่รอดมาได้ปาฏิหาริย์ ป่านนี้มึงลุกมาเรียนไม่ไหวแล้วมั้ง"
"ก็พี่เขาเขารักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเฮียไฟต์ไง"
ฟาร์มพึมพำเสียงแผ่ว นึกถึงสัมผัสวาบหวามเมื่อคืนที่ทำเอาเธอเกือบเตลิดไปไกล
"รักษาสัญญาเก่งขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"
เสียงทุ้มที่ดังขึ้นข้างหูทำเอาสามสาวสะดุ้งสุดตัว ฟาร์มหันไปมองก็พบกับ คิงที่ไม่รู้โผล่มาตอนไหน เขายืนกอดอกพิงเสาข้างโต๊ะ ในมือถือถาดข้าวราดแกงสองจานมาวางลงตรงหน้าฟาร์มหน้าตาเฉย
"พี่คิง หนีพวกพี่ไฟต์มาเหรอคะ?"
ฟาร์มตาโต เพราะปกติกลุ่มวิศวะจะกินข้าวกันที่โรงอาหารกลาง หรือไม่ก็โรงอาหารคณะตัวเอง
"อืม... เบื่อพวกขี้บ่น อยากกินข้าวกับแฟนมากกว่า"
คิงทรุดตัวลงนั่งข้างฟาร์มพลางเลื่อนจานข้าวที่มีไข่ดาวสองใบมาให้เธอ
"กินซะ... เมื่อคืนใช้แรงเยอะ เดี๋ยวเพลีย"
"พี่คิง" ฟาร์มฟาดเพียะเข้าที่แขนแกร่ง ส่วนใบหยกกับเนเน่แทบจะกรี๊ดสลบกับคำพูดสองแง่สองง่ามของพี่ว้ากมาดนิ่ง
แต่ความสงบสุขก็อยู่ได้ไม่นาน...
"นั่นไง กูว่าแล้วกลิ่นคนทรยศมันลอยมาถึงตึกโน้นเลย"
เสียงตะโกนดังก้องมาแต่ไกล พร้อมกับการปรากฏตัวของไฟต์เตอร์ ที่เดินหน้ายักษ์มาพร้อมกับเนโอทั้งสามคนกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงมาที่โต๊ะหินอ่อนทันที
"ไอ้คิง มึงทิ้งพวกกูมานั่งจู๋จี๋กับน้องกูเนี่ยนะ"
ไฟต์เตอร์ตบโต๊ะดังปังจนช้อนในมือฟาร์มกระเด็น "มึงบอกจะไปเข้าห้องน้ำ แต่นี่มึงวาร์ปมาโผล่คณะบริหารฯ เลยเหรอวะ"
"ห้องน้ำที่นี่สะอาดดี... กูก็เลยแวะกินข้าวต่อ"
คิงตอบน้ำเสียงเรียบเฉยพลางตักข้าวป้อนใส่ปากฟาร์มเหมือนไม่เห็นหัวพี่ชายเธอเลยสักนิด "ฟาร์ม... อ้าปาก"
"ไอ้... ไอ้คิงมึงป้อนน้องกูต่อหน้ากูเลยเหรอ" ไฟต์เตอร์แทบจะพ่นไฟ
"แล้วนั่น รอยที่คอมันคืออะไร มึงทำอะไรน้องกูเมื่อคืน"
"เหี้ยแล้ว รอยชัดขนาดนั้นเลยเหรอวะ"
เนโอชะโงกหน้ามาดูพลางผิวปากหวือ
"ไอ้คิง มึงนี่มันร้ายว่ะ ปากบอกสัญญาแต่ตราจองเต็มคอเลยนะเพื่อน"
"เฮียไฟต์ เบาๆ สิคะ คนมองหมดแล้ว"
ฟาร์มพยายามจะปรามพี่ชายที่กำลังสติแตก
"รอยมดกัดมั้งไฟต์ มึงจะตื่นตูมทำไม"
คิงพูดหน้าตายพลางหันไปสบตาไฟต์เตอร์
"ถ้ากูจะทำมากกว่านี้มึงคิดว่าน้องมึงจะมานั่งเรียนไหวเหรอ?"
"ไอ้คิง มึงพูดแบบนี้มาต่อยกับกูเลยมา"
ไฟต์เตอร์ถกแขนเสื้อช็อปเตรียมลุย
"เอาน่าไอ้ไฟต์ นั่งลงๆ"
เนโอรีบดึงแขนพี่ชายไว้อย่างระอา
"พี่คิงเขาก็แค่แสดงความเป็นเจ้าของ มึงก็หวงเป็นหมาหวงก้างไปได้ กินข้าวกันเถอะ กูหิว"
สุดท้ายศึกชิงนาง แบบพี่น้อง ก็จบลงที่ทุกคนต้องนั่งเบียดกันบนโต๊ะหินอ่อนตัวเดียว โดยมีคิงที่นั่งโอบไหล่ฟาร์มไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ส่วนไฟต์เตอร์ก็นั่งเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันแทะลูกชิ้นพลางจ้องหน้าเพื่อนรักอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ
- Writer
- chap_listContents
- likeADD