ภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้โอ๊กและไวน์องุ่นชั้นดี พ่อเควิน นั่งกอดอกอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ จ้องมองคิงที่ยืนนิ่งอย่างสุขุมอยู่เบื้องหน้า โดยมีฟาร์มแอบเกาะขอบประตูชะโงกหน้ามองด้วยความลุ้นระทึก
"นั่งลงสิไอ้คิง"
พ่อเควินสั่งเสียงเรียบ
คิงทรุดตัวลงนั่งช้าๆ
"ครับคุณลุง"
"แกทำได้ดีกว่าที่ลุงคิดว่ะ ทั้งเรื่องรถแทรกเตอร์ เรื่องรีดนม แล้วก็เรื่ององุ่นแกพิสูจน์ให้ลุงเห็นว่าแกไม่ใช่แค่ไอ้หนุ่มกรุงเทพฯ ที่ดีแต่ขับรถหรูไปวันๆ"
พ่อเควินดึงลิ้นชักโต๊ะออกแล้วหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กที่สลักตราประจำไร่ออกมาวางตรงหน้าคิง
"นี่คือเกียร์ที่ลุงจะให้.มันไม่ใช่เกียร์วิศวะแบบที่แกห้อยคอ แต่มันคือหัวใจของคนเป็นพ่อ"
คิงเปิดกล่องออกช้าๆ ข้างในคือ กุญแจทองเหลืองเก่าๆ ดอกหนึ่ง
"นี่คือ...?"
"กุญแจห้องเก็บไวน์ใต้ดิน ที่ลุงบ่มไวน์รุ่นที่ดีที่สุดไว้ตั้งแต่วันที่ฟาร์มเกิด"
พ่อเควินจ้องตาคิงเขม็ง
"ลุงฝากแกด
