ละลายรักน้องสาวเพื่อนสนิท

ห้องเพื่อนพี่

กึก ..

บรรยากาศในห้องที่เคยเต็มไปด้วยเสียงเชียร์บอลกลับเงียบกริบลงชั่วขณะ เมื่อร่างเล็กเจ้าของนัยน์ตากลมโตก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตู คิง จ้องมองใบหน้าหวานที่ดูตกใจเล็กน้อยที่เห็นเขาเป็นคนเปิดประตูให้

"เอ่อ... สวัสดีค่ะพี่คิงฟาร์มมารับเฮียกลับห้องคะ เเต่กลัวเเบกไม่ไหวเลยให้วินเนอร์มาช่วย"

ฟาร์มยกมือไหว้พลางก้มหน้าหลบสายตาคมกริบที่ดูเหมือนจะจ้องทะลุเข้าไปถึงข้างใน

"อ้าว ไอ้ฟาร์มมาด้วยเเล้วเหรอวะ?"

ไฟต์เตอร์ ที่นั่งหน้าแดงอยู่บนโซฟาตะโกนทัก

"มาหาเฮียเหรอจ๊ะน้องสาวสุดที่รัก?"

ก็เฮียบอกว่าเฮียเมาจนเดินไม่ไหว ฟาร์มเลยขออาสาให้เพื่อนมารับคะ แล้วก็นี่"

ฟาร์มชูถุงพลาสติกที่มีกล่องใส่อาหารวางซ้อนกันอยู่ "ฟาร์มทำไก่ต้มน้ำปลาไว้เยอะ เลยแบ่งมาให้พวกพี่ๆ เป็นกับแกล้มด้วยค่ะ"

"โหยยย นางฟ้าชัดๆ เเม่งอยู่ห้องไอ้คิงไม่มีอะไรเเดกเลย มาๆ เอามาวางตรงนี้เลยฟาร์ม"

เนโอ รีบกวักมือเรียกอย่างกระตือรือร้น เพราะได้กลิ่นหอมโชยออกมาจากถุงจนน้ำลายสอ

ขณะที่ฟาร์มกำลังจะเดินเข้าไปวางของที่โต๊ะกลาง ร่างสูงของคิงที่ยืนขวางประตูอยู่ก็ไม่ได้ขยับหลบไปไหน จนเธอต้องชะงักฝีเท้าแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง

"ขอทางหน่อยได้ไหมคะ?"

เสียงใสอ้อมแอ้มถาม

คิงไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับยื่นมือหนาไปรับถุงอาหารจากมือเธอแทน ปลายนิ้วเรียวยาวเฉียดกรายผิวเนื้ออ่อนบริเวณข้อมือของฟาร์มจนเจ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างห้ามไม่ได้

"ขอบใจ"

คำพูดสั้นๆ ทุ้มต่ำที่อยู่ใกล้หูทำเอาฟาร์มหน้าร้อนวูบ คิงเดินนำไปวางของที่โต๊ะแล้วจัดการเปิดกล่องออก กลิ่นน้ำปลาปรุงรสสูตรพิเศษหอมฟุ้งไปทั่วห้องหรู

"เชี้ย... อร่อยฉิบหาย นี่ทำเองจริงดิฟาร์ม?"

เนโอที่จิ้มเข้าปากเป็นคนแรกถึงกับตาโต

"ไอ้คิง มึงลองดิ ของดีปากช่องเลยนะเว้ย"

คิงมองไก่ต้มน้ำปลาในจาน ก่อนจะหันไปมองคนทำที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ข้างวินเนอร์ เขาหยิบส้อมขึ้นมาจิ้มเข้าปากคำหนึ่งรสชาติกลมกล่อม เค็มนำหวานตาม และความนุ่มของเนื้อไก่ที่ตุ๋นมาอย่างดี ทำเอาคนที่ไม่ค่อยชอบทานของจุกจิกอย่างเขาถึงกับชะงัก

"เป็นไงมึง? นิ่งแบบนี้แสดงว่าสูตรของเเม่กูไม่อร่อย?"

ไฟต์เตอร์แซะเพื่อนรัก

"ก็... พอกินได้"

คิงตอบเสียงนิ่งหน้าตาย แต่กลับจิ้มเข้าปากอีกคำโตๆ จนวินเนอร์แอบหมั่นไส้

"พอกินได้แต่ล่อซะครึ่งน่องเลยนะพี่คิง"

วินเนอร์บ่นพึมพำก่อนจะหันไปหาพี่ชายเพื่อน

"ส่วนพีลุกไหวไหม กลับคอนโดฟาร์มได้แล้ว มันจะทำงานต่อ"

"ไม่ไหวววว กูเปลี่ยนใจละจะนอนนี่แหละฝากไอ้ฟาร์มกลับห้อด้วยนะวินเนอร์ เอิ๊ก"

ไฟต์เตอร์โบกมือไล่อย่างขี้เกียจ

ในจังหวะนั้นเอง สายตาของคิงก็ตวัดมามองฟาร์มที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"จะกลับแล้วเหรอ?"

"คะ? อ๋อ... ใช่ค่ะ ต้องกลับไปพิมพ์งานต่อ"

ฟาร์มตอบพลางกระชับกระเป๋าสะพาย

"เดี๋ยวเดินไปส่งที่ลิฟต์"

คำพูดนั้นทำเอาทั้งกลุ่มเงียบกริบ แม้แต่เนโอที่กำลังเคี้ยวไก่ตุ่ยๆ ยังสำลัก เพราะร้อยวันพันปี คิง วิศวะเครื่องกล ไม่เคยมีน้ำใจเดินไปส่งใครถึงหน้าห้อง อย่าว่าแต่ส่งที่ลิฟต์เลย กับพวกเขาออยุ่มาสี่ปีหน้าประตูยังไม่เคยมาส่ง

"เฮ้ย.. ไอ้คิง มึงจะไปส่งน้องเขาจริงดิ?"

เนโอที่กำลังแทะกระดูกไก่ถึงกับชะงัก ถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ แต่เจ้าของห้องกลับไม่ตอบ เขาเพียงแค่ปรายตามองเพื่อนด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ฟาร์มเชิงบอกให้เดินตามออกไป

"ไปสิ"

ฟาร์มรีบสาวเท้าตามร่างสูงใหญ่ของคิงออกมาจากห้อง โดยมีวินเนอร์เดินตามมาติดๆ แต่จังหวะที่วินเนอร์กำลังจะก้าวขาพ้นประตู คิงก็ใช้ท่อนแขนแกร่งกั้นไว้เสียก่อน

"มึงไปช่วยไอ้เนโอเก็บจานนู่น เดี๋ยวคนนี้กูไปส่งเอง"

"อ้าวพี่... แต่ฟาร์มมัน..."

วินเนอร์ยังพูดไม่ทันจบ ประตูก็ถูกปิดลงต่อหน้าต่อตา ทิ้งให้เขายืนเกาหัวแกรกๆ อยู่ข้างในกับซากไก่ต้มน้ำปลา

บรรยากาศในโถงทางเดินชั้น 30 เงียบสนิท มีเพียงเสียงฝีเท้าของคนสองคนที่เดินเคียงข้างกัน คิงเดินทอดน่องช้าๆ ราวกับจงใจถ่วงเวลา ส่วนฟาร์มก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองสลับกับชายเสื้อช็อปสีเข้มของคนข้างๆ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขา... กลิ่นวู้ดดี้เย็นๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ มันช่างดูอันตรายและน่าค้นหาเหลือเกิน

ตึก... ตึก... ตึก... "ชั้นยี่สิบ..."

จู่ๆ เสียงทุ้มต่ำก็ทำลายความเงียบขึ้นมา

"คะ? อ๋อ... ใช่ค่ะ ฟาร์มอยู่ชั้นยี่สิบ"

ฟาร์มตอบตะกุกตะกัก

"พี่คิง จำได้ด้วยเหรอคะ?"

คิงไม่ตอบ เขาเดินไปกดปุ่มลิฟต์ให้ เมื่อลิฟต์เปิดออกเขาก็ก้าวเข้าไปยืนข้างในก่อน แล้วเบี่ยงตัวไปด้านหลังเพื่อให้ฟาร์มเดินตามเข้ามา

ภายในพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงเขากับเธอ ฟาร์มรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวมันเบาบางลงไปทุกที ยิ่งพอเห็นเงาตัวเองในกระจกเงาวับของลิฟต์ที่ยืนอยู่ข้างคนตัวสูงที่สูงกว่าเธอเกือบสองช่วงศีรษะ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กนิดเดียว

"ทำอร่อยดีนะ"

"คะ? อะ... อะไรอร่อยเหรอคะ?"

"ไก่ต้มน้ำปลา" เขาพูดพลางก้มลงมามองสบตาเธอในระยะที่ใกล้กว่าปกติ

"แต่เหมือนคนทำจะรีบไปหน่อยลืมสับให้ด้วย"

"ฉะ... ฉิบหายแล้ว"

ฟาร์มเผลอหลุดอุทานเบาๆ พลางรีบยกมือปิดปากตัวเอง "ขอโทษค่ะพี่คิงฟาร์มรีบจริงๆ ค่ะ กลัวเฮียไฟท์เตอร์รอนาน... แล้วก็... กลัวพี่ๆ จะหิวกัน"

คิงกระตุกยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย เป็นยิ้มที่หาได้ยากยิ่งจากผู้ชายเย็นชาคนนี้ เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้ฟาร์มอีกหนึ่งก้าว จนเธอต้องถอยร่นไปจนหลังพิงผนังลิฟต์

"กลัวพี่หิว หรือกลัวพี่ดุ?"

"กะ... กลัวทั้งสองอย่างค่ะ"

ฟาร์มตอบเสียงอ้อมแอ้ม หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นกายของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ทำเอาเธอเสียอาการจนมือสั่น

"พี่ไม่ดุหรอก..."

เสียงทุ้มกระซิบข้างหูจนขนลุกซู่

"ถ้ามีเด็กดีทำของอร่อยมาให้กินบ่อยๆ"

ตึ๊ง!

ลิฟต์แจ้งเตือนว่าถึงชั้น 20 ประตูลิฟต์เปิดออกกว้าง ฟาร์มไม่รอช้า รีบพุ่งตัวออกไปราวกับติดสปีด โดยไม่ลืมหันกลับมาไหว้ลารุ่นพี่เร็วๆ หนึ่งที

"ขอบคุณที่มาส่งค่ะพี่คิง ฝากดูเฮียด้วยนะคะ"

เธอมองเห็นเพียงนัยน์ตาสีเข้มที่จ้องมองมาอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลง ฟาร์มยืนพิงกำแพงหน้าลิฟต์พลางเอามือทาบอกที่เต้นรัวเป็นกลองรบ

คนบ้าอะไร... เย็นชาแต่นิสัยขี้แกล้งชะมัด แล้วเมื่อกี้... พี่คิงเรียกเราว่า เด็กดีงั้นเหรอ?

ทางด้านในลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนที่กลับขึ้นไปชั้น 30 คิงยืนกอดอกพิงผนังลิฟต์ นัยน์ตาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับประกายความพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูแอปพลิเคชันกล้องวงจรปิดของคอนโด...

"ชั้นยี่สิบ ห้อง 2014เจอกันคราวหน้า ไม่ใช่แค่ไก่แน่ที่จะโดนกิน"