ละลายรักน้องสาวเพื่อนสนิท

ลูกไก่ของคิง

เมื่อกลับมาถึงคอนโด แทนที่คิงจะแยกตัวขึ้นไปชั้น 30 เขากลับเดินเนียนถือถุงของสดตามฟาร์มเข้ามาในห้อง 2014 ราวกับเป็นเจ้าของห้องซะเอง

"เอ่อ... พี่คิงคะ วางไว้บนเคาน์เตอร์เลยค่ะ เดี๋ยวฟาร์มจัดการต่อเอง พี่คิงไปพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวเสร็จแล้วฟาร์มทักบอกให้เฮียไฟต์ลงมาเอา"

ฟาร์มรีบเอ่ยไล่เบาๆ เพราะกลัวหัวใจตัวเองจะทำงานหนักไปมากกว่านี้

"พี่บอกแล้วไงว่าไอ้ไฟต์มันยุ่ง"

คิงตอบหน้าตายพลางวางของลง แล้วจัดการถอดเสื้อช็อปตัวนอกออก เหลือเพียงเสื้อยืดสีดำพอดีตัวที่เผยให้เห็นกล้ามแขนเป็นลอนสวย

"เดี๋ยวพี่ช่วยล้างของจะได้เสร็จเร็วๆ พี่ก็ หิว เหมือนกัน"

คำว่าหิวของเขา ทำไมฟังดูไม่เหมือนหิวข้าวเลยนะ

ภายในห้องครัวเล็กๆ ที่ปกตฟาร์มจะใช้งานคนเดียว พอมีร่างสูงใหญ่ของคิงเข้ามาอยู่ด้วย พื้นที่ก็ดูแคบลงไปถนัดตา ฟาร์มพยายามจดจ่อกับการสับไก่ แต่จู่ๆ มือหนาก็เอื้อมมากุมมือเธอจากด้านหลัง

"ระวังหน่อย... มีดมันคม"

ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ต้นคอจนฟาร์มขนลุกซู่ คิงไม่ได้ปล่อยมือทันที เขาซ้อนตัวอยู่ข้างหลังเธอจนแผ่นหลังเล็กสัมผัสได้ถึงแผงอกอุ่นๆ ที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น

"พะ... พี่คิง ฟาร์มทำเองได้ค่ะ พี่ไปนั่งรอที่โซฟาเถอะ"

ฟาร์มประท้วงเสียงสั่น

"พี่แค่อยากช่วย... หรือว่าเรา ประหม่า?"

เขาแกล้งถามเย้าๆ พลางก้มหน้าลงมาจนแก้มเกือบชิดกัน

"ใคร... ใครประหม่ากันคะ ไม่มี๊"

ฟาร์มปฏิเสธเสียงสูงจนเกือบหลงคีย์ รีบผละตัวออกมาล้างมือที่อ่างล้างจานเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

ระหว่างที่ไก่กำลังตุ๋นอยู่ในหม้อส่งกลิ่นหอมฟุ้ง คิงที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปฯ กล้องวงจรปิดหน้าห้องฟาร์ม ที่เขาแอบเชื่อมต่อไว้เงียบๆ เห็นว่าทางเดินโล่งไร้วี่แววของไฟต์เตอร์

เขาตัดสินใจถ่ายรูป "ไก่ต้มน้ำปลา" ที่กำลังเดือดอยู่ในหม้อ แต่ติดปลายนิ้วเล็กๆ ของฟาร์มที่กำลังปรุงรสอยู่ด้วย แล้วส่งเข้าไปในกลุ่มเพื่อนที่มีทั้งเนโอและไฟต์เตอร์

[Group: Engineer Gang]

> King: [ส่งรูปภาพ]

> King: กับแกล้มเย็นนี้อร่อยกว่าเมื่อวานแน่

ไม่ถึงสามวินาที ข้อความจากไฟต์เตอร์ก็เด้งรัวๆ

> Fighter: เชี้ยนั่นครัวห้องใครวะไอ้คิง?

> Fighter: นิ้วเด็กนั่น... ทำไมมันคุ้นๆ เหมือนน้องกูจังวะ

> Neo: ไอ้คิงมึงอยู่ไหนทำไมมึงได้กินคนเดียว

คิงกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาไม่ได้ตอบแชท แต่กลับวางโทรศัพท์คว่ำลง แล้วหันไปมองร่างเล็กที่กำลังวุ่นวายอยู่หน้าเตา

"ฟาร์ม..."

"คะ?" ฟาร์มหันกลับมาตามเสียงเรียก แต่ก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าคิงมายืนประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

"ชิมหน่อยสิ... ว่ารสชาติเหมือนที่แม่เราทำหรือเปล่า" เขาพูดพลางยื่นช้อนที่ตักน้ำซุปขึ้นมาจ่อที่ปากเธอ

ฟาร์มมองช้อนสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องเธอเขม็ง เธอค่อยๆ อ้าปากงับช้อนชิมรสชาติอย่างว่าง่าย แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะพยักหน้าตอบว่าอร่อย คิงกลับใช้นิ้วโป้งไล้เบาๆ ที่มุมปากของเธอ

"ปากเราเลอะน่ะ..."

เขาพูดเสียงทุ้มพร่า สายตาคมกริบเลื่อนจากดวงตามาอยู่ที่ริมฝีปากบางของเธอแทน

"รสชาติดีนะ แต่พี่ว่ามันยัง ขาด อะไรไปอย่างหนึ่ง"

"ขาด... ขาดอะไรคะ?"

ฟาร์มถามอย่างซื่อๆ

"ขาดคนกินด้วยที่ไม่ใช่แค่ไอ้ไฟท์"

คิงโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนหน้าผากชนกัน

"คืนนี้... พี่ขอฝากท้องที่นี่ได้ไหมครับ?"

สายตาอ้อนวอนของเสือร้ายในร่างสุภาพบุรุษทำเอาฟาร์มไปไม่เป็น เธอรู้ดีว่าถ้าพยักหน้าตกลงคืนนี้ ลูกไก่อย่างเธออาจจะไม่ได้แค่ทำกับข้าวให้เขากินแน่ๆ

กลิ่นหอมกรุ่นของไก่ต้มน้ำปลาที่เคี่ยวจนเข้าเนื้อถูกตักใส่ชามกระเบื้องสีขาวสะอาดตาวางลงตรงหน้าคนตัวโต ฟาร์มจัดแจงวางจานข้าวสวยร้อนๆ พร้อมน้ำจิ้มซีฟู้ดรสเด็ดที่เธอตำเองกับมือไว้ข้างๆ

"ทานได้เลยค่ะพี่คิง ไม่รู้จะถูกปากพี่หรือเปล่า ฟาร์มไม่ได้ทำบ่อยขนาดนั้น"

ฟาร์มเอ่ยอย่างประหม่าพลางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม

คิงมองจานข้าวตรงหน้าก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองคนทำ

"แค่เห็นคนทำ พี่ก็รู้แล้วว่าต้อง อร่อยแน่ๆ"

"พี่คิงทานข้าวไปเลยค่ะ เลิกพูดจาแปลกๆ ได้แล้ว"

ฟาร์มหน้าร้อนฉ่า รีบตักข้าวเข้าปากแก้เขิน แต่เพราะความรีบทำให้น้ำซุปร้อนๆ ลวกลิ้นจนเธอต้องหลุดร้องออกมา

"อ๊ะ... ร้อน"

"ซุ่มซ่ามจริงๆ ยัยหนู"

คิงวางช้อนของตัวเองลงทันที เขาลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหาฟาร์มที่กำลังเอามือพัดปากตัวเองอยู่ มือหนาเชยคางมนขึ้นให้เงยสบตา

"ไหขอดูหน่อย ลิ้นพองไหม?"

"มะ.. ไม่เป็นไรค่ะพี่คิง ฟาร์มแค่รีบไปหน่อย" ฟาร์มพยายามจะเบี่ยงหน้าหนี แต่แรงบีบเบาๆ ที่ปลายคางกลับทำให้เธอต้องอยู่นิ่งๆ สายตาคมกริบของคิงจ้องมองริมฝีปากบางที่แดงระเรื่อเพราะความร้อ เเละความเขิน คิงจ้องเธออย่างไม่วางตา

"เป่าให้ไหม?"

เขาถามเสียงทุ้มต่ำจนหัวใจฟาร์มกระตุก

"ไม่... ไม่ต้องค่ะทานข้าวต่อเถอะค่ะ"

ฟาร์มรีบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ คิงยอมปล่อยมือแล้วกลับไปนั่งที่เดิม แต่สายตาเขายังคงจ้องเธออยู่ทุกการเคลื่อนไหว

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความเงียบที่มีเพียงเสียงช้อนกระทบจาน คิงทานข้าวไปเงียบๆ แต่เขามักจะคอยสังเกตว่าฟาร์มชอบทานอะไร แล้วเขาก็จะเนียนตักส่วนที่อร่อยที่สุดวางลงบนจานของเธอ

"ทานเยอะๆ ตัวแค่นี้ เดี๋ยวไม่มีแรงเดินตามพี่"

"ฟาร์มไม่ได้เดินตามพี่คิงสักหน่อยนะคะ"

เธอเถียงกลับเบาๆ

"เหรอ? แล้วที่ยอมให้พี่เข้าห้อง ยอมให้พี่พาไปตลาด เรียกว่าอะไร?"

คิงเลิกคิ้วถามพลางจิบน้ำ

"พี่นึกว่าเรา เต็มใจให้พี่จีบซะอีก"

เคร้ง !!!

ช้อนในมือฟาร์มแทบจะร่วงลงพื้น เมื่อคนหน้านิ่งพูดคำว่า จีบออกมาตรงๆ แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

"พี่คิง พูดอะไรออกมาคะเนี่ย ถ้าเฮียไฟต์เตอร์ได้ยิน พี่โดนเฮียฆ่าแน่ๆ"

"แล้วเธอจะบอกมันไหมล่ะ?"

คิงโน้มตัวมาข้างหน้า ใช้ข้อศอกเท้าโต๊ะมองเธออย่างท้าทาย "ถ้าเธอไม่บอก พี่ไม่บอก มันก็เป็น ความลับของเราแค่สองคน"

ฟาร์มเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินลงไปในกับดักที่เขาวางไว้ล่อลูกไก่อย่างเธอชัดๆ แต่ในใจกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความใส่ใจและสายตาคู่นี้มันทำให้เธอรู้สึกพิเศษอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ไก่ต้มน้ำปลานี่ พี่ขอกินทุกวันเลยได้ไหม?"

เขาถามย้ำอีกครั้ง แต่คราวนี้สายตามันสื่อความหมายลึกซึ้งกว่าเดิม

"ทุกวันเลยเหรอคะ? พี่คิงไม่เบื่อแย่เหรอ "

"ถ้าคนทำยังน่ารักแบบนี้ ให้กินทั้งชีวิตพี่ก็ไม่เบื่อ"