“ปกติเห็นขับรถเร็วเหมือนไม่อยากมีชีวิตอยู่ แล้วตอนนี้เป็นอะไร ขับรถช้าอย่างกับเต่าขาหักหรือกลัวยุงบินกัดล้อไม่ทัน”
เสียงหวานบ่นไม่หยุดปากให้กับความเร็วของรถซูเปอร์คาร์คันหรูที่เวลานี้มันวิ่งแบบว่ากลัวล้อหลังจะหลุดแซงล้อหน้า และถึงแม้ว่าฉันจะบ่นไม่ขาดปากความเร็วของรถก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย
คีตาที่รับรู้เรื่องราวทั้งหมดเป็นอย่างดีว่าซีเวียกำลังจะไปที่บ้านของฉัน แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ไม่ได้สนใจและรีบร้อนเลยสักนิด!
“….” ไม่มีเสียงใดตอบโต้กลับมา นอกจากจะไม่สนใจคำบ่นของฉันแล้ว คีตากลับให้ความสนใจที่การเปลี่ยนเพลงในรถเท่านั้น
“จอดเลยเดี๋ยวขับเอง” ความอดทนหมดลงฉันจึงต้องแก้ปัญหาในทันทีก่อนที่เราจะไปถึงบ้านช้ากว่าซีเวีย
“รู้มั้ยว่ารถคันละเท่าไหร่”
“ไม่รู้ แต่มีปัญญาซื้อคืนแน่นอน…แล้วช่วยขับให้มันเร็ว ๆ หน่อยไม่ได้หรือไงคีตา” ฉันหันกลับไปจ้องหน้าผู้ชายฝั่งคนขับแล้วตอบกลับอีกฝ่ายทันทีที่เขาพูดจบ
