PROLOGUE
323 Words
Sa gitna ng tahimik na bayan ng Tagaytay, may isang maliit pero mala-paraisong guest house na tinatawag na Casa Esperanza. Simple lang ang lugar—may hardin, mga kuwartong punô ng natural light, at isang tanawing kay hirap kalimutan. Pero ang tunay na alindog ng Casa Esperanza ay hindi ang view, kundi ang may-ari nito—si Luna Ramirez.
Dalawampu’t anim na taong gulang, tahimik, responsable, at may ngiting tila kayang tunawin ang lamig ng panahon. Lumaki si Luna sa piling ng kanyang lola na siyang nagturo sa kanya kung paano magpatakbo ng isang tahanan na bukás sa mga estranghero, pero kayang gawing pamilya ang sinuman.
Nang pumanaw ang kanyang lola, ipinasya ni Luna na ituloy ang pamamahala ng guest house kahit pa mas pinili niyang iwan ang abalang mundo ng siyudad. Sa loob ng limang taon, naging saksi ang Casa Esperanza sa libu-libong kwento ng mga bisita. Pero hindi niya alam, ang pinakatatangi niyang kwento ay magsisimula lang sa pagdating ng apat na lalaking magbabago sa buhay niya—at sa puso niya.
---
ARIES – Isang tahimik na photographer na tila may malalim na iniwasan. Laging may dalang camera, pero kay Luna lang siya natutong tumingin gamit ang mga mata.
ZEKE – Isang charming na businessman na tila sanay makuha ang lahat ng gusto niya. Pero bakit parang si Luna lang ang hindi niya kayang basahin?
KAEL – Isang aspiring chef na punô ng saya, kwela at palaging may baong pagkain para kay Luna. Pero sa likod ng kanyang ngiti, may pinagdadaanang sakit na ayaw niyang ipakita.
TREV – Isang mysterious writer na piniling mag-check-in ng pangmatagalan. Tahimik, mailap, pero tila alam niya kung paano saluhin si Luna sa mga oras ng pag-iisa.
---
Apat na lalaki. Isang babae. Isang bubong. At isang pusong kailangang pumili.
Pero paano kung… lahat sila ay nagbigay ng dahilan para mahalin?
Casa Esperanza—isang tahanan para sa mga pusong naghahanap, at maaaring masaktan.
---
- Writer
