“สวัสดีค่ะคุณภีม” อิงฟ้ายกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อมด้วยวัยที่ต่างกัน
ตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย ทำได้เพียงโทรไปขอโทษที่เข้าใจเขาผิดและคิดว่าคุณภีมเป็นคุณภามตามเบอร์โทรศัพท์ที่ได้มาเท่านั้น ซึ่งคุณภีมก็ไม่ได้ถือสาอะไรเธอ
แถมยังบอกเธอว่าเดี๋ยวคงได้พบกันอีกแน่ๆ และอาจจะพบกันบ่อยจนเบื่อไปเลย เหมือนกับทั้งคุณภีมและคุณภามน่าจะรู้ว่าคุณแม่ของพวกเขาคงคะยั้นคะยอให้เธอเข้ามาอยู่ที่นี่
“สวัสดีครับคุณอิงฟ้า” คุณหมอหนุ่มรับไหว้หญิงสาวด้วยรอยยิ้ม เขานึกอยู่แล้วว่าคงได้เจอเธออีก ก่อนจะหันไปทางน้องชาย
“พาเธอมาได้สักทีนะภาม เราคิดว่าจะมาเร็วกว่านี้เสียอีก”
“ก็อิงฟ้ายังไม่พร้อมนี่นา เราก็ไม่อยากบังคับกะเกณฑ์อะไรเธอมากนัก”
ภีมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แล้วหันไปทางหญิงสาวอีกครั้ง
“คุณอิงฟ้าสบายดีนะครับ”
“สบายดีค่ะ”
“อ้าว รู้จักกันมาก่อนแล้วเหรอ” วิภาถามอย่างสงสัย
“ครับคุณแม่”
“ถ้าอย่าง
