Mihrap öfkeyle gözlerini devirirken, Arat onun bir kez daha kaşlarını çatmasını izledi. O bakış... Geçmişte kaç kere tartışmışlardı da sonunda sarılıp susmuşlardı. Ama bu sefer o lüksleri yoktu. Zaman bir düşmandı. Her geçen saniye Mihrap’ın başına bir şey gelme ihtimali artıyordu.
“Seninle tartışmak geçmişte de hep keyifliydi, diye düşündü içinden Arat. Sonra durdu. Bir karar aldı. Zamanın kalbine işleyip sonsuza dek saklayacağı o delice anı yaratacaktı.”
Bir adım attı Mihrap’a doğru. Mihrap geri çekildi.
__ Ne yapıyorsun sen? Yaklaşma dedim! Gerçekten artık polise falan haber vereceğim!
Arat kıkırdadı. Bu ses ona yakışmayacak kadar çocuksuydu.
__ Haberin olsun, geçmişte de bu kadar tatlı sinirlenirdin.
__ Ne?!
Ve o anda Mihrap’ın bileklerinden tutup kendine doğru çekti. Mihrap
