บทนำ
505 Words
ก๊อก ก๊อกๆ
ร่างสูงเพรียวเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารมากมายบนโต๊ะทำงานกลางห้อง เผยให้เห็นใบหน้าขาวเนียน คิวเรียวเป็นทรงรับกับจมูกโด่ง และปากเล็กอวบอิ่มสีอมชมพูที่กำลังเปิดอ้าตอบรับคนข้างนอก
“เข้ามา"
"ขออนุญาตครับบอส" หลังจากได้ยินคำอนุญาตจากคนข้างใน ประตูก็เปิดออกพร้อมผู้ชายร่างใหญ่2คนที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตาดีเดินเข้ามา
“มีอะไร”
“งานที่บอสสั่งพวกผมมีปัญหานิดหน่อยครับ”
เมื่อได้ยินคำรายงานจากลูกน้องคนสนิทแววตาของเขาก็แข็งกร้าวขึ้นมาทันที
“หมายความว่ายังไง ฉันสั่งงานพวกนายไปให้จัดการไม่ใช่ให้มันมีปัญหา”
“เพราะไอภพเลยครับบอส! มันมัวแต่เอ้อระเหยเลยทำงานพลาด”
เมื่อได้ยินแบบนั้นผมก็เบนสายตาขุ่นเคืองไปหาภพเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“นายเป็นคนทำงานพลาดหรอ ภพ"
ภพที่โดนกล่าวหาซึ่งๆ หน้าจากคนทรยศข้างกายก็ร้อนรนรีบอธิบายออกเสียงดัง
“ไม่ใช่ผมนะบอส! เพราะไอจอมต่างหากที่ไปกะหนุงกะหนิงกับลูกมันอยู่”
หนอยไอจอมไอคนทรยศ เป็นเพราะมันต่างหากที่มัวแต่ดูแลลูกรักอย่างแมวจรอยู่ข้างทาง คิดจะป้ายความผิดให้เขาอะเหรอ หึ แล้วใครจะไปยอมโดนบอสดุอยู่คนเดียวละวะ!
“มึงนั่นแหละไอภพที่ผิด" จอมก็ไม่ยอมแพ้ที่จะป้ายความผิดให้กับอีกคนเหมือนเดิม
ก็เขาไม่อยากโดนบอสดุเหมือนกันนี่!
“มึงต่างหากที่ผิดไอจอม"
“มึงผิด"
“กูไม่ผิด"
“มึง ผะ” ยังไม่ทันที่จอมจะกล่าวจบก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา
“หยุด ตกลงจะไม่มีใครยอมรับผิดกันใช่มั้ย”
จอมและภพมองหน้ากันและกันเมื่อเห็นสีหน้าวาวโรจน์ของบอส ก่อนจะกล่าวออกมาพร้อมๆ กัน
“ ผมผิดเองครับ! “/ “ผมผิดเองครับ! “
“...”
ผมมองไปยังลูกน้องคนสนิททั้งสองคน ความจริงผมก็ไม่ได้โกรธอะไรขนาดนั้นหรอกที่จะมีคนทำงานพลาด แต่ผมรำคาญที่พวกมันเอาแต่โดนความผิดกันไป แบบนี้คงต้องลงโทษสักหน่อยแล้ว
“พวกนายรู้ตัวใช่มั้ยว่าผิด แล้วยังมาทำให้ฉันอารมณ์เสียอีก แบบนี้มันต้องลงโทษกันหน่อยไหม”
เมื่อจอมและภพได้ยินว่า ‘ลงโทษ’ ก็เกิดอาการร้อนรุ่มไปทั่วร่างกายสิ่งที่อยู่กลางลำตัวเริ่มพ่องขึ้นมาจนคับแน่นกางเกงที่ใส่ไปหมด
จะไม่ให้พวกเขาตื่นตัวไปกันได้อย่างไรละ ก็ในเมื่อการลงโทษของบอสออกจะร้อนแรงเกินไปสำหรับพวกเขา!
“หึ ตื่นตัวกันดีนะ ชอบโดนลงโทษกันเหรอ”
“แต่ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี ต้องการใครสักคนมากระแทกฉันแรงๆ"
“พวกนายพอจะทำให้ฉันได้ไหม?"
- Writer
