BÖLÜM 44: KIRMIZI SAVAŞ(Devam)
Labirentten çığlıkla uyandım. Göğsüm hızla inip kalkıyor, alnımdan terler süzülüyordu. Odanın karanlığı, rüyamın karanlığıyla birleşiyor, gerçeklik algımı bulandırıyordu. Bir an, hala o labirentte olduğumu, Alp'in karanlık gölgelerden süzülerek bana yaklaştığını sandım.
"Anne?"
Ali Kerem'in sesi bu sefer kapıdan değil, yanı başımdan geliyordu. Küçük eli koluma dokundu. Işığı yaktı. Onun endişeli yüzünü görünce, nefesim yavaş yavaş normale dönmeye başladı. Gerçek buydu. Oğlum ve ben. Gerisi... geresi sadece bir hayalet hikayesiydi.
"Bir şey yok, canım," diye fısıldadım, onu yatağıma çekerek. "Sadece kötü bir rüya gördüm."
"Karanlıktan korkuyor musun?" diye sordu, başını göğsüme dayayarak.
"Evet," diye itiraf ettim. "Ama senin yanında olunca korkmuyorum."
