บทที่ 10
เป่าหนิงเฟิ่งที่ได้ยินเช่นนั้น ความรู้สึกที่มีต่อหลานซูหนี่ว์ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เขารู้สึกชอบที่นางเป็นเช่นนี้ ยอมเสียบางอย่างเพื่อที่จะได้ในสิ่งที่ต้องการ แต่ที่นางใจแข็งเช่นนี้เขาก็แอบหวั่นใจอยู่ไม่น้อย หากนางไม่ได้คิดเช่นเดียวกับเขา นางจะไม่ตัดเขาออกไปจากชีวิตของนางเลยหรือ
“หนิงเฟิ่ง ๆ” ซูหนี่ว์เอ่ยเรียกสหายเสียงดัง เขาเอาแต่นั่งจ้องหน้านานแล้ว ไม่รู้ว่ากำลังคิดอันใดอยู่
หนิงเฟิ่งที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อของตนเองก็หลุดออกมาจากภวังค์ “มีอันใดหรือ”
“ข้าจะถามเจ้าว่าจะกินอาหารเที่ยงด้วยกันหรือไม่” นางเอ่ยถามเขาอีกครั้งหลังจากที่ถามไปหลายรอบ แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบ
“กินสิ” โอกาสดี ๆ เช่นนี้จะปล่อยไปได้อย่างไร จากนี้เขาจะเริ่มแผนการของเขาบ้างแล้ว เขาจะวางเหยื่อล่อให้นางมากิน จากนั้นนางก็ไม่สามารถหนีจากเขาไปได้
“อิงอิงไปนำอาหารมาเถิด แล้วก็ให้คนไปเรียกเด็กดื้อสองคนนั้นมาด้วย” หญิงส
