บทที่ 12
หลานซีห่าวนั่งเฝ้าพี่สาวอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยเห็นพี่สาวเป็นเช่นนี้มาก่อน ใบหน้าของนางซีดเซียวไร้เลือดฝาดเหมือนปกติ ชวนให้คนมองเกิดความสงสารได้ไม่น้อย
หลานซูหนี่ว์ที่หลับไปด้วยความเหนื่อยล้า ก็ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ มองไปข้าง ๆ ก็เห็นน้องชายที่นั่งเฝ้าอยู่ไม่ไกล
“อาห่าว” หญิงสาวเอ่ยเรียกชื่อน้องชายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ท่านพี่” เมื่อเห็นว่าพี่สาวฟื้นขึ้นมาแล้ว ก็รีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง “เป็นอย่างไรบ้าง”
“ไม่เป็นอันใดแล้ว” นางยื่นมือลูบศีรษะของน้องชายอย่างอ่อนโยน
“ท่านพี่ดื่มชาก่อนนะขอรับ” เมื่อเห็นว่าน้ำเสียงของพี่สาวไม่ใคร่ดี จึงรีบไปรินน้ำชามาให้พี่สาวดื่ม
“ขอบคุณเจ้ามาก” ซูหนี่ว์มองน้องชายด้วยสายตาอ่อนโยน การลงทุนทำให้ตนเองได้รับอันตรายเช่นนี้ก็ดีไม่น้อย มิเช่นนั้นนางก็คงไม่รู้ว่าน้องชายเป็นห่วงนางมากเพียงใด
“ท่านย่าเรียกประชุมที่ห้องโถ
