บทที่ 18
หลานซูหนี่ว์เดินกลับไปขึ้นรถม้าด้วยหัวใจที่เต้นแรงกับคำพูดของเป่าหนิงเฟิ่ง ทั้งท่าทางและการกระทำของเขาทำให้ความรู้สึกที่นางมีต่อเขาแปลกไป
ในที่สุดหญิงสาวเลือกที่จะมองข้ามความรู้สึกเหล่านั้นไป เพราะตอนนี้นางมีเรื่องสำคัญมากกว่าที่ต้องจัดการ หากคนพวกนั้นยังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่ นางคงไม่อาจหันไปใส่ใจเรื่องอื่นได้
เมื่อมาถึงจวนสกุลฟาง ซูหนี่ว์ก็ตรงไปหาผู้เป็นตาในห้องทำงานทันที
“คารวะท่านตาเจ้าค่ะ”
“อ้าว นั่งก่อน ๆ มาหาตาถึงที่นี่มีเรื่องอันใดหรือ” หมิงยู่เอ่ยถามหลานสาวด้วยความเอ็นดู
“เรื่องที่หลานส่งจดหมายมาขอคนในครานั้น พรุ่งนี้ท่านตาส่งคนทั้งหมดไปให้หลานที่จวนได้หรือไม่เจ้าคะ” ซูหนี่ว์เอ่ยออกมาอย่างออดอ้อน พลางเดินเข้าไปนวดที่ไหล่ของผู้เป็นตาอย่างเอาอกเอาใจ
หมิงยู่ที่ถูกหลานออดอ้อนเช่นนี้จะสามารถปฏิเสธได้ลงคอเช่นไร “อย่าได้ห่วง คนนั้นตาได้เตรียมเอาไว้ให้เจ้าเรียบร้
