ด้วยความเป็นห่วง

1488 Words

เจตขับรถมาถึงหน้าโรงงานก็ตะลึงที่เห็นมาวิน มายืนรอแดดเปรี้ยงๆ “ฉันขับเอง” มาวินสลับให้ เจตไปนั่งแทน ส่วนเขาก็ขอขับเอง รถถูกเหยียบ ไปด้วยความเร็ว “อร๊ายยย คุณวิน เร็วไปแล้ว” เจตตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “เบาครับ คุณวิน” “คุณวิน!!! ขับช้าๆหน่อย คุณหรรษาปลอดภัยแล้ว” “อร๊ายยยยย ตายๆ ระวังครับ รถๆ คุณวินช้าๆ” ผู้ช่วยหนุ่มร้องเสียงหลงด้วยฝีเท้าการเหยียบ คันเร่งไร้เบรคของเจ้านาย “อร๊ายยย ชะชน แล้ว รถๆ คันหน้าครับ ตายๆ คุณวินช้าๆ หน่อยคร้าบ” รถเลี้ยวเข้าโรงพยาบาลภายใน 10 นาที ทำเอา ผู้ช่วยหนุ่มเหงื่อแตก “ฝากหาที่จอดให้ด้วยนะ เอ่อ หรรษาอยู่ห้องไหน” “ห้อง 805 ครับ” เจตเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ ในขณะที่ยัง อยู่ในอาการตกใจ จากการขับรถของเจ้านาย ส่วนมาวินเดินปลิวไปหาหรรษาทันที เปิดประตู เข้าไปในห้องพักผู้ป่วยเห็นหรรษายังนอนหลับอยู่ โดยมีมีนตรานั่งเฝ้าอยู่ข้างๆเตียงของผู้ป่วย “ขอบคุณมากคุณมีน หรรษาเป็นอย่างไรบ้าง” “ตอนนี้ไข้ลดลงมากแล้วค่ะ มีรอยช้ำตามตัวนิด หน่อยน่าจะเกิดขึ้นตอนที่สลบล้มลงในห้องน้ำ แต่สมองไม่ได้กระทบกระเทือนอะไรค่ะ หมอตรวจ อย่างละเอียดแล้ว รอแค่เธอฟื้นค่ะ” มาวินเดินมา ยืนข้างๆเตียง “คุณไปพักเที่ยงเถอะ เดี๋ยวทางนี้ ผมดูต่อเอง” มาวินค่อยๆนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง เอื้อมจับมือของหรรษา พร้อมกับเช็คอุณหภูมิของ เธอที่อยู่ในเกณฑ์ที่ปกติแล้ว หรรษาค่อยๆลืมตา ตื่นขึ้น มองไปรอบๆห้อง “หนูอยู่ที่ไหนค่ะ ที่นี่คือ” “ตื่นแล้วหรอ เป็นไงบ้าง หืมม ที่นี่โรงพยาบาล” “ห๊ะ! หนูมาที่นี่ทำไมอ่ะ จำได้ว่านอนอยู่..” “ก็หนูสลบในห้องน้ำไงครับ เจตกับมีนตราพาหนู มาส่งโรงพยาบาล พี่ประชุมเสร็จก็รีบมาที่นี่เลย” “หนูทำให้พี่เสียเวลางานหรือเปล่าค่ะ” มาวินส่าย หน้าเบาๆ “ไม่เลยครับ พี่ควรอยู่กับหนูมากกว่า” เขาเอื้อมมือลูบไล้ผมของเธออย่างอ่อนโยน ถึงเวลาอาหารกลางวัน มาวินนั่งป้อนข้าวหรรษา โดยมีเจตกับมีนตราแอบยืนดูอยู่หน้าประตู “ไม่น่าเชื่อเลยเนาะว่าคุณวินจะอ่อนโยนขนาดนี้” “นั่นสิค่ะ มีนก็แอบแปลกใจอยู่เหมือนกัน เห็นหนี คุณรุจีมาตลอดหลายปี แล้วคุณวินก็ไม่มีแฟน มีนก็นึกว่าคุณวินจะไม่มองหญิงซะอีก” “โห้! คุณมีนคิดเหมือนผมเลยครับ ผมก็ยังแอบคิด อยู่บ่อยๆ เพราะคุณวินไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่ม ไม่เที่ยว ไม่สนผู้หญิงเลย แต่ดูตอนนี้สิหวานเชียว” “อิจฉาคุณหรรษาจังเลยค่ะ งู้ยยยยย” เจตมองมีนตราที่กำลังยืนบิดไปมาอย่างเขินอาย กับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า “แหม! คุณมีนก็มีหนุ่มๆตามจีบเพียบ ไม่ลองเลือก มาสักคนล่ะครับ” ทั้งคู่ยืนคุยกันอยู่หน้าห้อง ก่อน ที่เจตจะขับรถไปส่งมีนตราที่ออฟฟิศ ส่วนคนป่วย แม้ไข้จะลดลงแล้ว อาการจะดีขึ้นแล้ว แต่มาวินก็ ยังยืนยันที่จะให้หรรษานอนพักดูอาการต่ออีกคืน เสียงแจ้งเตือนแชท..จากเจต “คุณหรรษากำลังป่วยอยู่นะ คุณวินห้ามคิดก่อเหตุ ทำมิดีมิร้ายกับคุณหรรษาที่โรงพยาบาลนะครับ ห้องยิ่งไม่ค่อยเก็บเสียงอยู่ เดี๋ยวได้ออกข่าวหน้า1 ผมไม่รู้ด้วยนะครับ เตือนแล้วนะ จากผู้หวังดี” มาวินอ่านแชทถึงกับพ่นขำขึ้น (หึ!! ไอ้บ้าเจต สงสัยคงจะถึงเวลา ที่ผู้ช่วยของฉันต้องมีเมีย ได้แล้วมั้ง จะได้ไม่ว่างมาสาระแนเรื่องคนอื่น) มาวินตอบแชทด้วย..สติ๊กเกอร์กระโดดถีบขาคู่ พอเจตอ่านแชทก็หัวเราะลั่นห้องอย่างอดไม่ไหว >>มาวินทำหน้าที่เฝ้าผู้ป่วย คอยเช็ดตัว ป้อนข้าว ป้อนยา คอยเช็คอาการไข้ของหรรษาทุกๆชั่วโมง ทำหน้าที่แทนพยาบาล ส่วนหรรษาก็เอาแต่อมยิ้ม “แอบถ่ายรูปพี่หรอ หืมม” มาวินที่กำลังเตรียม อาหารมื้อเย็นและยาให้คนป่วยอยู่เอ่ยถามขึ้น “ก็พี่น่ารักเกินไปนี่ค่ะ หนูก็อยากอวดบ้าง” หรรษา โพสรูปของมาวินลงโซเซียลพร้อมแคปชั่นสั้นๆว่า [บุรุษพยาบาลหล่อมากครัช ^_^”] พร้อมแนบรูป ของมาวินที่กำลังยืนหันข้างอยู่ที่โต๊ะอาหาร ส่วนมาวินก็รีบเข้าไปดูโพสและรีบกดไลท์ พิมพ์ คอมเม้นท์คนแรก [หล่อแล้วหมูหรรรักไหมครับ] หรรษาอ่านคอมเม้นท์ถึงกับเผยยิ้มขึ้น “อะไรกันค่ะ อยู่ใกล้ๆกันแค่นี้ พี่วินยังจะไปคอมเม้นท์อีกหรอ” มาวินอมยิ้มพร้อมพ่นขำขึ้นเบาๆ แล้วก็เอ่ยขึ้นว่า “พี่จะไม่ยอมปล่อยให้ชายอื่นมาคอมเม้นท์โพส ของเมียพี่เป็นคนแรกหรอกนะ” มาวินหันมามอง หน้าของหรรษาที่นั่งยิ้มหวานอยู่ หรรษาเลยเข้า ไปตอบคอมเม้นท์ของมาวิน [รักพี่วินมากค่ะ] ทั้งคู่สวีทลงสื่อโซเซียล ทั้งเต็มสิบ ออมสิน รุจี ที่เห็นโพสและคอมเม้นท์หวานๆของทั้งคู่ ต่างก็ เสียดาย อิจฉา เจ็บแค้นใจไปในคราวเดียวกัน >>เช้าวันรุ่งขึ้น หลังหมอมาตรวจอาการของหรรษาอีกรอบ เจตก็ ขับรถมารอรับที่หน้าโรงพยาบาล “แวะซุปเปอร์ หน่อยนะเจต ฉันว่าจะแวะซื้อของสักหน่อย” >>ซุปเปอร์มาร์เก็ต ระหว่างทั้ง 3 คนกำลังเดินเลือกซื้อของ หรรษาเดิน แยกไปหยิบของใช้ส่วนตัวของผู้หญิง มาวินกับ เจต เดินเลือกโซนของกินรอ “วินเซน!” เสียงสาว สวยดังขึ้น มาวินกำลังเอื้อมหยิบของหันไปมอง “ดาด้า” มาวินตาเบิกกว้าง ด้วยความตกใจ หญิงสาวโผเข้ามาสวมกอดมาวินไว้แน่น เจตยืน ถือของนิ่งค้าง เขารีบหันมองหาหรรษา เพราะกลัว เจ้านายของเขาจะงานเข้า “ดีใจจัง ไม่คิดว่าจะเจอวินเซนที่นี่ เซอร์ไพส์มาก” หญิงสาวรัวคำพูดทักทายออกมามากมาย จนทำ ให้มาวินยืนนิ่งค้างตอบไม่ทันเช่นกัน “ปะ ปล่อยวินก่อน” มาวินรีบดึงแขนของหญิงสาว ออก แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะกอดเอาไว้แน่นไม่ ยอมปล่อย “ด้า!!” มาวินเรียกเสียงดังลั่น “วินบอกให้ปล่อยวินก่อนไง” หญิงสาวตกใจเสียง ค่อยๆผละกอดออกช้าๆ “ทำไมต้องเสียงดังขนาด นั้นด้วยล่ะ ด้าไม่ได้เจอวินเซนมาตั้ง 10 ปีเลยนะ ไม่คิดถึงด้าแล้วหรอ ไม่เห็นติดต่อไปเลย” “วินไม่อยากให้ด้ากับแฟนทะเลาะกัน อีกอย่าง มันก็ไม่มีอะไรจำเป็นให้ต้องติดต่อกัน” “ตอนนี้ด้ากลับมาอยู่ไทยถาวรแล้ว แล้วด้าก็โสด แล้วด้วย เรามาคบกันไหมวิน” มาวินมองหา หรรษาก็ไม่มีทีท่าว่าเธอจะเดินมาสักที “วินหมั้นแล้ว กำลังจะแต่งงานอีกไม่ถึง 2 เดือน” “ไหนวินเคยบอกว่าจะรอด้าไง” มาวินขมวดคิ้ว “ตอนนั้นวินพึ่ง 20 ต้นๆเอง ยังคิดอะไรไม่ได้ ก็พูด ไปเรื่อย ด้าจะใส่ใจไปทำไม ก็แค่คำพูดลอยๆ” “วินอย่ามาโกหกเรื่องงานหมั้น งานแต่งเลย ด้าไม่เชื่อหรอก ด้าไม่เคยเห็นวินมีแฟน” “จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ เอาเป็นว่าดีใจที่เจอนะ” หญิงสาวเหลือบมองแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย ของมาวิน ก็รู้ทันทีว่ามันคือเรื่องจริง “เจตเดินไปดูหรรษาหน่อยสิ ทำไมนานจัง” >>ฝั่งหรรษาที่กำลังเดินถือของกลับมาหามาวิน ก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าพอดี (กอดกันกลม ขนาดนั้น คงไม่ใช่แค่คนรู้จัก ทำไมผู้หญิงของ พี่วินแต่ละคน ช่างดูดีจังเลยนะ ทั้งคนนี้ ทั้งคุณรุจี หุ่นอย่างกับนางแบบสวยเซ็กซี่จัง พี่วินมาคบกับ เราเพราะอะไรกันนะ หรือเพราะบริษัท สภาพจืดๆ อย่างเรา ใครมันจะมาชอบ ขนาดพี่เต็มสิบยังไม่ คิดจะสนใจเราเลย แล้วนี่ระดับพี่วินเลยนะ) หรรษาก้มมองสภาพตัวเองในชุดเดรสผูกโบว์ ที่มันดูเชยๆจืดๆไม่หวือหวา น่าดึงดูดเหมือน ผู้หญิงคนนั้น เธอก็แค่เด็กน้อยที่บังเอิญบ้านรวย คนนึง ไม่มีอะไรน่าสนใจ หรรษาเอาของที่ถือมา ไปเก็บคืนที่ แล้วก็เดินออกจากซุปเปอร์ไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more