อยากใกล้ชิดเพื่อทำความรู้จัก

1428 Words

>>โรงงานผลิต หรรษาทำหน้าที่เดินตามท่านประธานไปทุกที่ ส่วนท่านประธานก็แกล้งเลขาด้วยการพาเดิน ทุกซอกทุกมุมของโรงงาน อย่างอารมณ์ดี ทางด้านผู้ช่วยหนุ่มก็แยกตัวออกไปทำธุระ ตามที่ท่านประธานสั่ง.. >>ช่วงบ่ายโมง รุจีก็ยังขึ้นมารอ มาวินที่ชั้นผู้บริหาร จนถึงเวลา บ่าย 3 ก็ยังไม่มีวี่แววว่าใครจะกลับขึ้นมา เธอจึงไปสอบถามกับทางมีนตรา พอรู้ว่า มาวินไปเดินสำรวจดูความเรียบร้อยในส่วน ของโรงงานการผลิต เธอก็เลยกลับห้องทำงาน ของตัวเอง เพราะคนอย่างรุจี เป็นคนรักสบาย ตามที่มาวินเคยกล่าวเอาไว้.. >>เวลา 17.40 น. รุจีก็ยังคงเดินขึ้นมาที่ชั้นผู้บริหารอีกครั้ง แต่ทั้ง ชั้นก็ยังปิดไฟเงียบ เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูก มาวินหลบหน้าอยู่ (โอ๊ยยย มันอะไรนักหนา นี่คิดจะหลบหน้าจี หรือยังไง จนป่านี้แล้วยังไม่คิดจะกลับขึ้นมา) พนักงานในส่วนของออฟฟิศ เริ่มพากันเลิกงาน และทะยอยออกจากออฟฟิศจนเกือบหมด จึงทำให้ตัวของรุจีเอง ก็จำใจต้องขับรถกลับ คอนโดไปก่อน ส่วนทางมาวินก็พาหรรษาเดิน ออนทัวร์รอบๆโรงงานตั้งแต่บ่าย จนถึงเย็น ผู้ช่วยหนุ่มเห็นว่าเลยเวลาเลิกงาน มาพอ สมควร จึงเดินมาตามท่านประธานของเขา “คุณวินครับ ของที่สั่งไว้เรียบร้อยแล้วนะครับ” ผู้ช่วยหนุ่มเอ่ยบอก ประธานหนุ่มหันไปบอก หรรษา “ป่ะ!! หรรษา เลิกงานกัน” หรรษาเดิน เข้ามายืนข้างๆด้วยใบหน้าแดงก่ำ มาวินเห็น ก็อดที่จะแซวเลขาสาวไม่ได้ “เดี๋ยวพรุ่งนี้ ฉันจะ พาไปเที่ยวไร่อ้อย เราไปฝึกตัดอ้อยกัน” พอมาวินพูดจบ ก็เหลือบมองไปที่หรรษา “ห๊ะ! ไม่นะคะ ไม่เอา ไม่ไป” หรรษาถึงกับรีบพูด ต่อทันที ส่วนมาวินก้าวเดินนำหน้าไป พร้อมกับ แอบอมยิ้ม“แล้วนั่น! ท่านประธานจะไปไหนค่ะ” หรรษาเห็นประธานหนุ่มเดินตรงไปที่ห้องพัก ของพนักงาน “อ่าว ก็เลิกงานแล้ว ก็กลับห้องสิ” หรรษาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจในคำตอบ แต่เธอก็เดินกลับห้องอย่างไม่ได้ถามอะไรต่อ พอถึงตึกซี หรรษาก็ขอตัวกลับเข้าห้องก่อน เพราะเห็นประธานหนุ่มหยุดยืนคุยกับผู้ช่วย อยู่หน้าตึก .. เวลาผ่านไปไม่ถึง 20 นาที เสียงเคาะประตูห้องของหรรษาดังขึ้น ก๊อกๆๆ หรรษาเดินมาเปิดประตู “อ่าว ท่านประธาน ยังไม่กลับไปอีกหรอค่ะ” หรรษาเหลือบมอง ชุดลำลองของท่านประธาน ก็เริ่มแปลกใจ “ฉันพักห้องข้างๆนี้เอง แต่ตอนนี้หิวมาก” หรรษาค่อยๆยื่นหน้าออกมามองตามนิ้วที่ ท่านประธานชี้ “คุณมีรถก็ขับไปหาอะไรกิน สิค่ะ จะมาบอกหนูทำไม” หรรษาเอ่ยตอบ อย่างสงสัยว่าทำไม เขามาพักอยู่ห้องข้างๆ “ปกติมื้อค่ำเธอกินอะไรล่ะ สนใจกินชาบูไหม” หรรษากลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ “ก็กิน..” ผู้ช่วยหนุ่ม ถือวัตถุดิบสำหรับชาบูพร้อมกับ เครื่องดื่มที่ซื้อมา เดินออกมาจากห้องพอดี “เรามาปาร์ตี้ฉลองห้องพักของท่านประธาน กันเถอะ หรรษา” ผู้ช่วยหนุ่มเอ่ยชวน หรรษาเม้มปากแน่น พร้อมกลืนน้ำลายเฮือก “เอ่อ แล้ว..จะกินที่ห้องของใครค่ะ” สองหนุ่มชี้นิ้วมาในห้องของหรรษาพร้อมกัน “ถ้าขอชวนสายธารมากินด้วยได้ไหมค่ะ เพราะหรรษา ไปกินข้าวห้องของเธอบ่อยๆ ยังไม่เคยตอบแทนคืนสายธารเลยค่ะ” “ก็ชวนมาสิ” ประธานหนุ่มเอ่ยขึ้น จากนั้น!!! หรรษาก็โทรไปชวนสายธารมาตี้ชาบูด้วยกัน สองสาวช่วยกันจัดเตรียมวัตถุดิบและหม้อชาบู ส่วนมาวินกับผู้ช่วยหนุ่มก็นั่งจิบเครื่องดื่มรอ พร้อมกวาดสายตามองไปที่บริเวณหน้าตึกบี มีพวกผู้ชายนั่งดื่มกันอยู่ พร้อมกับหันไปคุยกับ เจตที่เป็นผู้ช่วยเกี่ยวกับเรื่องคืนนั้น “ชาบูพร้อมแล้วค่า ทุกคน” หรรษากับสายธาร ถือถาดพวกผักและเนื้อสัตว์เดินมาที่ระเบียง “มาๆกินกันเลย ทำตัวตามสบาย เลิกงานแล้ว ไม่มีคำว่าเจ้านาย ลูกน้อง” มาวินเอ่ยขึ้น “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะวิน” หรรษารีบเอ่ยขึ้นทันที “หรรษา!!!! นั่นมันก็เกินไป๊!” มาวินรีบตอบกลับ ผู้ช่วยหนุ่มกับสายธารถึงกับกลั้นขำแทบไม่ได้ >>ปาร์ตี้ชาบูก็เริ่มต้นขึ้น ด้วยเสียงหัวเราะ หยอกล้อกันไปมา ทั้งแย่ง ทั้งจับจอง ของกิน ในหม้อชาบูกันอย่างสนุก มาวินได้แต่แอบ มองหรรษา เวลาที่เธอพูดคุยเล่น หยอกล้อ เธอช่างดูสดใส น่ารัก น่าเอ็นดูกว่าปกติ ส่วนหรรษาก็เช่นกัน เธอชอบท่านประธาน ในตอนนี้มากกว่า ที่มีทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ >>เวลาเกือบ 4 ทุ่ม ปาร์ตี้ชาบูก็จบลง เจตอาสาเดินไปส่งสายธาร ที่ตึกเอ ส่วนหรรษาก็ทำหน้าที่เก็บกวาด เช็ด ล้างอุปกรณ์ โดยมีมาวินคอยช่วยอยู่ “เธอเมาหรอ ทำไมหน้าแดงขนาดนี้” มาวินสังเกตใบหน้าของหรรษาที่ยังแดงระเรื่อ “เปล่าเมาค่ะ” หรรษาเอ่ยตอบ “ท่านประธานก็ดูเมานะคะ หน้าแดงเหมือนกัน” มาวินขำขึ้น “ดื่มแค่นี้ เด็กอนุบาลเขาดื่มกัน” “ว่าแต่..ทำไมคุณถึงยอมย้ายมาอยู่ที่นี่ล่ะค่ะ รู้ทั้งรู้ ว่ามันค่อนข้างลำบาก ไม่สะดวก สบาย” “ฉันอยากมาพัฒนาที่นี่ให้เจริญขึ้นและมาคอย ช่วยดูแลเธอตอนฝึกงานด้วยไง” “เพราะ..คุณป๊าขอร้องให้คุณมาที่นี่ใช่ไหมค่ะ” มาวินขมวดคิ้วจ้องมองใบหน้าของหรรษา “อืมม ก็มีส่วนทำให้ฉันให้ตัดสินใจที่จะมา” “ทำไมล่ะ คุณดูไม่ค่อยชอบหน้าหนูสักเท่าไหร่ ทำไมถึงยอมทำตามคำขอของคุณป๊าด้วยค่ะ” “แล้วทำไม..ถึงคิดว่าฉันไม่ชอบหน้าเธอล่ะ หืม” หรรษาค่อยๆ เผยยิ้มขึ้น “หนูอาจจะยังเด็กใน สายตาของผู้ใหญ่อย่างคุณ แต่หนูก็ดูออกค่ะ ว่าใครที่ไม่ชอบหนู เหมือนคุณรุจีก็ไม่ชอบหนู” “แต่ฉันไม่ได้..” หรรษารีบแทรกเอ่ยขึ้นทันที “อย่าปฎิเสธเลยค่ะ หนูเห็นแววตาของคุณ บางครั้ง คุณก็ดูเหมือนกำลังโกรธอะไรหนูอยู่ แต่บางครั้ง คุณก็ดูเหมือนจะหวังดีกับหนู ซึ่งหนูก็ไม่ค่อยแน่ใจ ว่าหนูเคยไปทำอะไร ให้คุณโกรธหรือไม่พอใจมาก่อนหรือเปล่า” พอพูดจบหรรษาก็ก้มหน้าเช็ดจานชามช้อนต่อ “เอ่อ คือ..มันไม่ใช่แบบนั้น ฉันอาจจะเครียด เรื่องงานไปหน่อย แต่ฉันไม่ได้คิดแบบที่เธอ พูด คือว่าจริงๆแล้วฉันแค่....” เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! หรรษาเดินออกไปเปิดประตูก็เห็นเจตยืนอยู่ “พี่เจต เข้ามาก่อนสิค่ะ ท่านประธานยังล้างจาน ไม่เสร็จเลยค่ะ” ผู้ช่วยหนุ่มรีบเดินเข้ามาช่วย ผู้เป็นเจ้านายล้างจาน ส่วนหรรษาก็เดินออก ไปเก็บกวาดตรงระเบียงแทน.. ทุกอย่างถูกทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว สองหนุ่มก็แยกกลับห้องของตัวเอง แม้ว่า มาวินยังคงมีอะไรที่ค้างคาอยู่ในใจกับสิ่งที่ อยากพูดกับหรรษาให้จบก็ตาม แต่เขาก็ต้อง ยอมกลับห้องไปพักก่อน หรรษาอาบน้ำเสร็จ เธอก็นอนเล่นมือถือ แชทจากมาวินก็ดังขึ้น “เธอกำลังเข้าใจฉันผิดนะ หรรษา” พร้อมแนบสติ๊กเกอร์ หมีนั่งกอดเข่ามาด้วย หรรษาเปิดอ่านแชทถึงกับขำเบาๆ (รู้จักส่งสติ๊กเกอร์กับเขาด้วยหรอเนี้ย ชิ! เราไปทำอะไรให้เขาโกรธนะ จำได้ว่าไม่เคย เจอเขามาก่อนด้วยซ้ำ แล้วเราจะไปทำให้เขา โกรธได้ยังไงกันเนี้ย ยิ่งคิด ยิ่งปวดหัวจริง) “ฝันดีนะคะ คุณลุงวิน” พร้อมแนบสติ๊กเกอร์ นอนห่มผ้าส่งตอบกลับไป มาวินอ่านแชทถึง กับอยากจะพุ่งทะลุกำแพงมาห้องของเธอ (หึ!! ยัยหมูหรร ยัยเด็กบ้า เรียกลุงเลยหรอ) ปากบ่นพึมพำ แต่กลับมีรอยยิ้มเล็กๆปะปนอยู่

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more