คิดแผนเอง ก็เจ็บเอง

1378 Words

พอพูดคุยกับพ่อเสร็จ มาวินก็เดินขึ้นห้องอาบน้ำ เตรียมเข้านอน หยิบมือถือพิมพ์แชทส่งหาหรรษา “อย่านอนดึกนะ เบบี๋” แชทแจ้งเตือนจากมาวิน ดังขึ้น หรรษาเปิดอ่านถึงกับเผยรอยยิ้มขึ้น “กำลังจะนอนแล้วค่า คุณลุง” มาวินอ่านแชท (โห้!! ยัยหมูหรร ปากคอเลาะร้ายเสียจริงนะ ต้องโดนจูบสั่งสอนสักหน่อยล่ะมั้งเนี้ย) เพียงข้อความแชทสั้นๆ ก็ทำให้มาวินนอนหลับ ฝันดีได้ตลอดคืน.. >>เช้าวันรุ่งขึ้น รถของมาวินขับเข้าไปจอดที่หน้าบ้านของหรรษา ตั้งแต่เวลา 8 โมงเช้า เรียกได้ว่าเขาแทบไม่อยาก กลับบ้านของตัวเองเลยมากกว่า “สวัสดีครับ คุณลุง คุณป้า” มาวินสวัสดีทักทาย พ่อแม่ของหรรษา “นั่งก่อนสิจ๊ะวิน ยัยหนูไม่รู้ตื่น หรือยัง เดี๋ยวป้าไปตาม..”แม่ของหรรษาเอ่ยขึ้น “ไม่ต้องก็ได้ครับ ผมรอได้ครับ ผมตื่นเช้าเอง” “อะไรกันค่ะ หนูไม่ได้นอนตื่นสายสักหน่อย” หรรษาเดินลงมาได้ยินพอดี เลยเอ่ยขึ้น มาวิน เผยยิ้มขึ้นทันทีที่เห็นหน้าของหรรษา “ยิ้มอะไรค่ะ ไม่เคยเห็นคนสวยหรือยังไงค่ะ” ทั้งคู่สบตากัน ก่อนเสียงหัวเราะจะดังขึ้น >>บริษัท เอสบีแอล กรุ๊ป จำกัด การประชุมเริ่มต้นขึ้น โดยครั้งนี้มาวินพาหรรษา เข้าร่วมประชุมด้วย เขาสอนงานให้เธอทุกอย่าง เท่าที่เธอควรต้องรู้.. มาวินกับหรรษาเริ่มทำตาม แผนด้วยการสวีทกันลงโซเซียล “หรรษาขยับมา ใกล้อีกนิดสิ” มาวินยกกล้องทำท่าจะเซลฟี่คู่ “นี่ยังใกล้ไม่พออีกหรอค่ะ หนูแทบจะนั่งตัก ของคุณแล้วนะ” หรรษาขยับจนแก้มนุ่มไปชิด จมูกของมาวิน “อืม ใกล้ๆแบบนี้แหระ หอมดี” รอยยิ้มเจ้าเหล่ของมาวินก็เผยขึ้นอย่างลืมตัว รูปสวีทของทั้งคู่ถูกปล่อยลงบนโซเซียล ชายหนุ่มรุ่นพี่เห็นเข้า รีบไล่ดูแต่ละรูปอย่าง ละเอียด “ทำอะไรอยู่ค่ะพี่เต็ม” เสียงแฟนสาวดัง ขึ้นจากด้านหลัง ซึ่งเธอเคยเป็นเพื่อนของหรรษา “เอ๊ะ!! นั่นมันหรรษานี่ค่ะ โห้ มีแฟนหล่อขนาดนี้ เลยหรอเนี้ย” ทั้งเต็มสิบรุ่นพี่ที่หรรษาแอบชอบและ ออมสินที่เป็นเพื่อนสมัยเรียนของหรรษา พากันไล่ ดูรูปของหรรษากับมาวินผ่านโซเซียล แต่ในใจ ลึกๆ ของเต็มสิบไม่รู้สึกยินดีเลยสักนิด ที่หรรษา เปิดตัวแฟนหนุ่มที่ทั้งหล่อและรวย แถมยังเป็น นักธุรกิจระดับต้นๆ ต่างจากเขาที่เป็นแค่เจ้าของ บริษัทอะไหล่รถยนต์เล็กๆ แถมเขาดันพลาดไป มีความสัมพันธ์กับออมสินที่เป็นเพื่อนในกลุ่มของ หรรษาอีก ยิ่งทำให้เขาต้องออกห่างจากหรรษาไป โดยที่ยังไม่เคยได้บอกความรู้สึกภายในใจกับเธอ พอลับตาแฟนสาว เต็มสิบก็รีบส่งแชทไปทักทาย หรรษาอย่างร้อนใจ (เอ๊ะ! ทำไมแชทของหรรษา ถึงค้างไม่ได้อ่านมาตั้ง 5 เดือน เป็นไปไม่ได้อ่ะ ฉันรอแชทของเธอมาตลอด เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ได้ อ่านและไม่ตอบกลับ อย่าบอกนะ ว่าออมกดซ่อน แชทนี้เอาไว้ เห้อ!! ไม่น่าพลาดเลยกู ไม่น่าเลย) เต็มสิบนั่งไล่อ่านแชทจากหรรษา เขารู้สึกเสียใจ ที่เขาและเธอต่างก็มีความรู้สึกเดียวกัน แต่ตอนนี้ ทุกอย่างมันสายไปหมดแล้ว เขาตัดสินใจพิมพ์ แชทไปหาหรรษาอย่างไม่ลังเล “สวัสดีครับ หรรษา พี่ไม่รู้ว่าทำไม แชทของหรรษาที่ส่งเข้ามา มันถูก ซ่อนเอาไว้ ออกมาเจอกับพี่หน่อยได้ไหมครับ” แชทถูกส่งไปที่หรรษาทันที ตึ่ง!! แชทแจ้งเตือน หรรษาเห็นแค่ชื่อคนส่งแชทก็หัวใจเต้นรัวไปหมด “พี่เขาส่งแชทมาหาหนูแล้วค่ะ ทำไงดีค่ะ” น้ำเสียงตื่นเต้นปนดีใจของหรรษา ทำเอามาวิน หัวใจหวิวๆไปเช่นกัน เขาดันลืมคิดถึงข้อเสียของ เรื่องนี้ไปเสียสนิท ถ้าผู้ชายคนนั้นดันอยากกลับ มาหาหรรษาเพื่อขอโอกาสคบกับเธอ และถ้าหาก หรรษาก็ยังรักผู้ชายคนนั้นอยู่ คนที่ผิดหวังก็คง ต้องเป็นเขา “ลองเปิดอ่านสิ ว่าเขาส่งมาว่าไง” มาวินฝืนตอบออกไปอย่างฝืนๆ หรรษาเปิดอ่าน แชทแล้วนิ่งอยู่หลายนาที “พี่เขาอยากนัดเจอค่ะ เอาไงต่อดีค่ะ” น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจของหรรษา ได้ทำร้ายความรู้สึกของมาวินอย่างไม่รู้ตัว “ก็ควรไปเจอนะ เรื่องที่ค้างๆคาๆจะได้ชัดเจนขึ้น เดี๋ยวฉันขอไปห้องน้ำก่อน เธอกินก่อนได้เลย” มาวินได้แต่ เดินถอนหายใจอย่างหงอยเหงาเข้า ห้องน้ำไป ส่วนหรรษาก็รีบตอบกลับข้อความแชท เพื่อนัดเจอกับรุ่นพี่ที่เคยแอบรัก มาวินที่แอบยืน ดูอยู่ไกลๆ ได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหรรษา (เหี้ยยยเอ้ย โคตรเจ็บเลยวะ สงสัยแผนจะพลิก ซะแล้ววะ ไอ้มาวิน ตั้งใจจะทำให้เขาหันมารัก ตัวเองแท้ๆ แต่กลายเป็นทำให้พวกเขาได้สมหวัง กันซะงั้น เจ็บเหี้ยๆๆเลยวะ) หรรษามองหามาวิน ที่หายไปเข้าห้องน้ำเกือบ 10 นาที จนมาวินได้ เดินออกมาจากมุมที่ยืนอยู่ “ทำไมไปนานจังเลยค่ะ หนูจะกินหมดแล้วเนี้ย” หรรษาเผยรอยยิ้มหวาน “อ่อ ติดสายของเจตน่ะ” >>หลังจากจบอาหารมื้อเที่ยง ทั้งคู่ก็ตรงเข้าบริษัท “ตกลงพี่เขาว่าอย่างไรบ้าง” มาวินฝืนถามออกไป แม้คำตอบมันจะทำให้เจ็บปวด “ก็มีตอบรับนัดไปแล้วค่ะ เป็นช่วงเย็นนี้ค่ะ” มาวินพยักหน้าตอบรับ เขามีน้ำเสียงและแววตา เศร้าลง จนหรรษาเองก็รู้สึกว่าเขาเงียบผิดปกติ ไปตั้งแต่ที่รู้ว่ารุ่นพี่ส่งแชทมา “แต่หนูอยากให้คุณไปด้วยกันนะคะ ในฐานะแฟน” มาวินได้ยินถึงกับเผยยิ้มอย่าง ลืมตัว ลืมทุกอย่าง “ว่าไงค่ะ คุณว่างไปกับหนูได้ไหมค่ะ” “ก็ต้องว่างอยู่แล้วสิ หมูหรรชวนทั้งที” อยู่ๆโหมด ความเศร้าเสียใจของมาวิน ก็ถูกปิดลงด้วยคำพูด แค่ประโยคเดียวของหรรษา.. >>ช่วงเย็น ณ ร้านอาหาร หรรษากับมาวินก็เดินทางมาถึงที่ร้าน ก่อนจะถึง เวลานัด 10 นาที แต่ก็เห็นเต็มสิบนั่งรออยู่แล้ว “สวัสดีค่ะ พี่เต็มสิบ นี่พี่วินค่ะ แฟนของหนู นี่ก็ พี่เต็มสิบรุ่นพี่ของหนูค่ะ” หรรษาเอ่ยแนะนำทั้งคู่ มาวินกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง จนมุมปาก เกือบถึงใบหู ส่วนเต็มสิบก็กล่าวทักทายกลับ เขาได้แต่ฝืนยิ้มเอาไว้ “คือพี่พึ่งเห็นข้อความที่ หรรษาส่งมา พี่ไม่รู้ทำไมแชทของหรรษาถูกซ่อน เอาไว้” เต็มสิบเอ่ยสิ่งที่อยากจะพูดออะไร แม้จะ แค่ส่วนเดียวก็ตาม “ออมคงไม่อยากให้หนูติดต่อ กับพี่มั้งค่ะ แล้วนี่ไม่ได้ชวนออมมาด้วยหรอค่ะ” “ไม่อ่ะ ออมไม่รู้ว่าพี่นัดเจอกับหรรษา” เต็มสิบเอ่ย ตอบอย่างอึดอัดใจ “ชีวิตแฮปปี้ดีใช่ไหมค่ะ” “ก็เรื่อยๆออมขี้หึงมาก เรามักจะทะเลาะกันบ่อยๆ” “เพราะออมรักพี่มากไงค่ะ ยิ่งรักมาก ยิ่งหึงค่ะ” เต็มสิบได้แต่นั่งจ้องมองใบหน้าของหรรษา พร้อม กับความรู้สึกที่มีต่อเธอและความผิดพลาดที่เคย เกิดขึ้น ส่วนมาวินก็อยู่ในอาการของคนลุ้นรางวัล เขากลัวมาก กลัวว่าทุกอย่างมันจะพลิกผิดแผน ส่วนตัวของหรรษาเองพอได้เผชิญหน้ากับรุ่นพี่ อย่างเต็มสิบอีกครั้ง ความรู้สึกของเธอที่มีให้เขา กลับแตกต่างไปจากเดิม เธอกลับรู้สึกว่าเขาแค่ รุ่นพี่คนนึงเท่านั้น..

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more