อย่ามาลองดี

1343 Words

ออมสินได้ยินคำพูดของมาวินก็ขำขึ้นเบาๆ “ไม่จริงมั้งค่ะ ออมสินไม่เชื่อหรอก” “ออมสินก็ลองทำตัวให้สูงๆมีคุณภาพดูสิ เผื่อจะ ได้เจอผู้ชายดีๆมีคุณภาพบ้าง เริ่มจากไม่อ่อย สามีของเพื่อนเหมือนที่กำลังทำอยู่ตอนนี้” ออมสินทำทีหัวเราะกลบเกลื่อน “อ่อยอะไรกันค่ะ พี่วินคิดมากไปนะคะ” มาวินพ่นขำขึ้นในลำคอ “พี่แค่เตือนน่ะ เพราะพี่เห็นผู้หญิงตอแหลมาเยอะ” เจตเดินถือเครื่องดื่มเข้ามาในจังหวะที่พอดี “เครื่องดื่มเย็นๆมาแล้วครับทุกคน” >>ห้องน้ำ “นี่ยัยหนูหรร กำลังทำอะไรกันแน่ แกก็รู้ว่ายัยนั่น มันนางงูพิษร้าย พามาดื่มด้วยทำไม เดี๋ยวมันก็มา ลากพี่วินลงไปกินในน้ำหรอก” ละอองดาวเอ่ยบ่น หรรษาขำขึ้นอย่างเอ็นดูเพื่อน “ฉันมั่นใจในตัว พี่วินว่าจะแตกต่างจากผู้ชายคนอื่นและพี่วินก็จะ รักฉันมากพอที่จะไม่ปันใจให้สาวอื่น” “จ๊ะ มั่นใจจังเลยนะ งั้นพวกเรารีบออกไปกันเถอะ เข้ามานานแบบนี้น่าห่วง 2 หนุ่มจะโดนลวง” “ฉันชวนแกเข้ามา เพราะอยากให้ออมสินแสดง มารยาอ่อยผู้ที่มั่นใจนักหนาให้เต็มที่ก่อนไง ว่าแต่ แกดูชอบๆพี่เจตนะ ไม่ลองเปิดใจดูล่ะ ฉันว่าพี่เจต น่าคบมาก เขาจะดูนิ่งๆเย็นชาไปหน่อย แต่ถ้าชนะ ใจได้ รับรองแกจะได้คู่รักที่ดีเลย ดูแลเอาใจเก่ง” “แต่พี่เขาไม่ได้ชอบฉันนะสิ จะไปเปิดใจยังไงล่ะ” “เรามาลองดูป่ะล่ะ ว่าฉันจะทายถูกไหม ฉันว่า พี่เจตก็ชอบเธออยู่นะ” หรรษาเชียร์อัพเพื่อน “งั้นก็ลุยกันเลย ขอฉันเมากว่านี้ก่อนนะ” “สองสาว จะยืนแอบคุยกันอีกนานไหม หืมม” เสียงมาวินเรียกอยู่หน้าห้องน้ำ “อุ๊ปส์!!แฟนมา” จากนั้น..สองสาวก็เปิดประตูห้องน้ำออกมาพร้อม รอยยิ้ม “ปวดฉี่หรอค่ะ ให้หนูช่วยไหม” หรรษาเอ่ย แซวมาวิน จนเขาแทบอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำทันที >>พอทั้ง 3 คนเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นแค่ เจตนั่งอยู่คนเดียว “เอ้า! ยัยสวยร้อยเล่มเกวียน ไปไหนแล้วล่ะ” ละอองดาวเอ่ยขึ้น “กลับไปแล้ว” เจตเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้หันหน้ามามอง หรรษาใช้เท้า ขัดขาละอองดาว จนเธอเซเข้าไปสวมกอดเจตจน ปากของทั้งคู่ประกบกันพอดิบพอดี ทั้งคู่ตื่นจาก ภวังค์ รีบลุกจากอ้อมกอดของทั้งคู่ “ยัยดาวเดิน ไม่ระวังเลยนะ เห็นไหมล่ะ ดีนะที่ล้มใส่แค่พระอิฐ พระปูนอย่างพี่เจต ไม่งั้นแกโดนลากลงน้ำแล้ว” ละอองดาวหันมาค้อนใส่เพื่อนอย่างหรรษาทันที ที่ไม่ให้เธอได้ตั้งตัว “แกนี่ตัวดีเลยยัยหนูหรร” สองเพื่อนซี้หยอกล้อ ลากกันลงทะเล ส่วนมาวิน กับเจตก็นั่งมองพร้อมจิบเครื่องดื่มไปด้วย “ผู้หญิงคนเมื่อกี๊ เขาเกลียดหรือมีปมอะไรกับ คุณหรรษาหรือเปล่าครับ เหมือนจะชอบแย่งอะไร ที่คุณหรรษาชอบ” เจตเอ่ยถามอย่างสงสัย “ใช่ ปมของความอิจฉา ก็เลยอยากจะทำให้ หรรษาเสียใจ พอสิ่งไหนที่ไม่ได้มีผลกับหรรษา ผู้หญิงคนนั้นก็จะไม่เห็นคุณค่ากับของที่แย่งได้ อย่างเมื่อกี๊ตั้งใจมาอ่อยฉัน เพราะคิดว่าตัวเอง เคยชนะหรรษามาได้แล้วครั้งนึง” มาวินเอ่ยขึ้น “มาอ่อยถูกคนซะด้วยสิ” เจตพูดจบ ทั้งคู่ก็หัวเราะ กันอย่างรู้ทัน “เออ ผมพึ่งได้ข่าวรุจีกินยานอนหลับ เกินขนาด ตอนนี้ปลอดภัยล่ะนอนอยู่โรงพยาบาล” “แหม! นึกว่าจะตามไปอยู่กับพ่อ” มาวินเอ่ยกึ่งขำ “ร้ายมากเลยนะครับ” “ฉันหรือรุจี” “ก็ต้องคุณวินอยู่แล้ว” เจตพูดจบก็หัวเราะดังลั่น >>เวลา 4 ทุ่มกว่า ทุกคนเริ่มกรึ่มๆก็พากันกลับที่พัก ออมสินที่นั่ง แอบดูอยู่ร้านถัดไปก็นึกเจ็บใจที่ถูกมาวินตอกกลับ แบบไม่มีเยื่อใยอะไรให้เธอมีความหวังเลย (ผู้ชายคนนี้แม่งไม่ง่ายเหมือนพี่เต็มสิบเลยวะ อีหรรษามันทำบุญด้วยอะไรวะ เจอผู้ชายทั้งหล่อ ทั้งรวยแถมซื่อสัตย์ยิ่งกว่าหมาอีก เห้ย หงุดหงิด) >> ณ โรงพยาบาล รุจีลืมตาตื่นขึ้น มองรอบๆห้องก็ไม่เห็นใครสักคน มีเพียงกระปุกใส่ผลไม้ที่ปอกไว้แล้ว น่าจะฝีมือ ของแม่มาวิน (วินไม่คิดจะมาเยี่ยมฉันเลยหรอ) รุจีเอื้อมหยิบมือถือขึ้นมาดู ก็เห็นว่าแชทที่รุจีส่งไป มาวินก็ไม่ได้เปิดอ่าน (นี่มันอะไรกัน ฉันทำหรือพูด อะไรผิดตรงไหนกัน ทำไมอยู่ๆวินถึงได้เปลี่ยนไป กลับมาเมินฉันอีกแล้ว หรืออีหรรษามันไปพูดอะไร กับวิน ตอนงานศพพ่อ วินก็ยังดีๆกับจีอยู่เลยนี่) รุจีคิดวกวนไปมา ก่อนจะเริ่มส่งเสียงกรีดดังลั่น ห้อง เมื่อตาดันไปเห็นข่าวการแต่งงานของมาวิน ที่เลื่อนงานแต่งให้เร็วขึ้น .. >>บ้านพักพัทยา “พี่วินค่ะ ทำไมในข่าวถึงเลื่อนงานแต่งเร็วขึ้นค่ะ” มาวินยิ้มมุมปาก “พี่คุยกับพ่อแม่ของหนูแล้ว พวกท่านโอเค พี่อยากแต่งงานให้เร็วขึ้น คนอื่น จะได้ไม่เข้าใจผิดเที่ยวจับคู่ผิดๆให้พี่อีก” “แล้วพี่วินจะไปเยี่ยมคุณรุจีหรือเปล่าค่ะ” “ไม่ รอบนี้พี่ไม่มีแล้วความสงสารเห็นใจ เพราะ กลายเป็นว่ารุจีเข้าใจเจตนาของพี่ผิดไปมาก รุจีเอาแต่เรียกร้องในสิ่งที่มันไม่มีวันเป็นไปได้” “งั้นเราไปอาบน้ำกันดีไหมค่ะ พี่วินจะได้สมอง โล่งๆ วันนี้เจอมาหนัก” หรรษาจุงแขนมาวินพาไป อาบน้ำด้วยกัน “อืมม ทนายนี่เขาเรียนจิตวิทยา ด้วยป่ะ เปลี่ยนโหมดเก่งจังเลยนะ” มือหนาเริ่ม ลูบไล้เรือนร่างของสาวตรงหน้าอย่างหื่นกระหาย “พี่วินว่า พระอิฐพระปูนอย่างพี่เจตจะชอบยัยดาว ไหมค่ะ” มาวินครุ่นคิด แต่มือไม้และใบหน้าหล่อ ยังคงซุกซนบนเรือนร่างของหรรษาไม่หยุด “เจตทำงานกับพี่มา7-8 ปีแล้วมั้ง พี่ยังไม่เคยเห็น เจตมีแฟนเลย เจตไม่เที่ยว ไม่ดื่ม วันๆก็ตัวติดกับ พี่นี่แหระ” หรรษาตาเบิกกว้างขึ้น “หรือพี่เจตเป็น..” “ไม่ๆ เจตชอบผู้หญิงนี่แหระ พี่เจตก็มีซื้อกินบ้าง” “ห๊ะ พ่อพระอิฐพระปูนของหนูมีซื้อกินด้วยหรอค่ะ” “มันก็ปกติของผู้ชายโสดไง เรามายุ่งเรื่องบนเตียง ของเราดีกว่า พี่อยากจะจัดการหมูหรรยันหว่าง” สิ้นสุดคำพูด มาวินก็เริ่มกิจกามเข้าจังหวะยกแรก ในห้องน้ำก่อนเลย จากนั้น.. เขาก็ลากเธอมาต่อ น้ำสอง น้ำสามที่เตียง ก่อนทั้งคู่จะนอนหลับไป >>เช้าวันต่อมา หรรษาค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น เธอรู้สึกระบมไปทั้งตัว ขาเรียวก้าวลงเตียง ก็เสียงดัง ปึ๊ก! เธออยู่ในท่า คุกเข่าด้วยอาการขาอ่อน มาวินตกใจรีบลุกมา ดูแล้วก็ช่วยพยุงมานั่งที่เตียง “เจ็บมากไหม” มือหนาไล่ดูแผล “ขาหนูสั่นมันก็เลยอ่อนแรง” “หนูไปทำอะไรมาครับ ขาถึงสั่นแบบนี้ หืมมม” มาวินเอ่ยถามพร้อมกับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “พี่วิน ยังจะมาถามอีก อุ้มหนูไปอาบน้ำเลยค่ะ” เขาหัวเราะชอบใจกับผลงานของตัวเอง ก่อนจะ อุ้มเธอเข้าไปอาบน้ำ แล้วก็พาออกมาแต่งตัว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more