ผู้ชายไม่รักมันดูยากตรงไหน

1379 Words

“คุณรุจี!!! ปล่อยนะ คุณกำลังเข้าใจผิด” หรรษาพยายามจิกปลายเล็บลงแขนรุจี “อีนังหน้าด้าน มึงกล้ามากที่แย่งผู้ชายของกู” “โอ๊ยย ฉันเจ็บนะ ปล่อยสิ” ทั้งคู่ฉุดกระชาก ลากถูกไปตลอดทาง.. มาวินเดินออกจาก ห้องน้ำมา ก็เห็นรุจีกำลังดึงผมของหรรษา แล้วลากออกจากร้าน เขารีบวิ่งตามไปทันที มือหนาเอื้อมจับแขนของรุจีแล้วบีบสุดกำลัง “รุจี!!! ปล่อยหรรษา กูบอกให้ปล่อยไงวะ” ด้วยแรงโกรธมาวินบีบเต็มแรงจนทำให้รุจี ต้องยอมปล่อยผมของหรรษา มาวินเหวี่ยง ร่างของรุจี ลงไปกองกับพื้นชายหาด “หรรษา!! เธอเป็นอะไรไหม” เขารีบหันมา สำรวจตามตัวของหรรษา ด้วยความเป็นห่วง “แค่เจ็บแค่นิดหน่อยค่ะ” มือหนาคว้าร่างของ หรรษาเข้ามาโอบกอดไว้ที่ข้างลำตัวของเขา “รักมันมากเลยหรอวิน รักมันมาก ปกป้องกัน เหลือเกิน แล้วจีล่ะ วินเอาจีไปไว้ที่ไหน ห๊ะ! วินพึ่งรู้จักกับอีนี่ วินก็พามันมาเที่ยว พามันมา ขึ้นเตียงแล้ว ทำไมหรอ จีบกพร่องตรงไหน ทำไมวินถึงไม่หันมาสนใจจีบ้าง ทำไมไม่ให้ โอกาสจีได้พิสูจน์บ้าง ว่าจีรักวินได้มากกว่า ผู้หญิงทุกคน ทำไม! ทำไมไม่เคยให้โอกาสจี” ด้วยความเมา ทำให้รุจีร้องไห้โวยวายฟูมฟาย ไม่หยุด เอาแต่พูดจาเดิมๆซ้ำๆวนไปมา มาวินเรียกพนักงานในร้านให้ติดต่อหาลูกน้อง ของรุจี เพื่อมาพาเธอกลับไป “เมาแล้วก็ไปนอน แล้วอย่ามาทำแบบนี้กับหรรษาอีก เพราะเธอ ไม่มีสิทธิ์ อ่อ!!..ผู้ชายไม่รักมันดูยากตรงไหน” “เรากลับกันเถอะ” หรรษามองรุจีด้วยความ สงสาร “เราจะปล่อยเธอแบบเมาๆไว้ตรงนี้ หรอค่ะ” มาวินหันมองไปรอบๆก็สะดุดตากับ ผู้หญิง 2 คนหน้าคุ้นๆ “ไม่ต้องห่วงหรอก รุจีไม่มีทางรู้เองแน่ว่าพวกเราอยู่ที่นี่ คงมี คนรู้จักโทรไปบอกรุจีอ่ะ” มาวินย่อตัวลง “นั่นคุณกำลังจะทำอะไรค่ะ” “ขึ้นมาสิ” “เอิ่ม! ขาของหนูไม่ได้เจ็บสักหน่อย จะขึ้นเพื่อ” “เร็วๆสิ ไม่อยากมีโอกาสแกล้งฉันหรือ..” มาวินยังพูดไม่ทันจบ หรรษาก็กระโดดขี่หลัง ของเขาทันที “ไปเลยค่ะ” แล้วเธอก็เอามือ ไปปิดตาของเขา “หรรษา อย่า! ฉันมองไม่เห็น” ระหว่างที่หรรษากำลังแกล้งมาวินอย่างสนุก “เห้ยยย คุณมาวิน” เสียงชายหนุ่มเอ่ยทักทาย ทั้งมาวิน ทั้งหรรษา หันกลับไปมองตามเสียง “เอ้า! คุณเอกลักษณ์ กลับไทยตั้งแต่เมื่อไหร่” หรรษารีบลงจากหลังของมาวิน แล้วกระซิบ “หนูไปเดินเล่นตรงนู้นนะ” มาวินพยักหน้ารับ “พึ่งมาได้ 2-3 วัน พาแฟนมาเที่ยวทะเลอ่ะ ตั้งใจว่าอาทิตย์หน้าจะโทรหามึงอยู่พอดี สบายดีป่ะวะ” “เออ สบายดี” เพื่อนของมาวิน แอบหันไปมองหรรษาที่ยืนอยู่ห่างๆ 2-3 รอบ “นั่นใครวะ แฟนหรอ สวยชิบหาย สวยกว่า น้อง..ชื่ออะไรวะ แม่งลืมล่ะ คนที่แกคลั่งรัก มาตั้งหลายปีอ่ะ งี้แสดงว่าแกก็มูฟออนจาก รักแรกในครั้งนั้นได้แล้วอ่ะดิ เห้ย ดีใจด้วยวะ” มาวินได้ยินสิ่งที่เพื่อนพูด เขาถึงกับขมวดคิ้ว “ถามจริง นี่มุขหรืออะไรวะ มึงจำน้องเขาไม่ได้ จริงๆหรอ” มาวินเอ่ยถามขึ้นอย่างข้องใจ เอกลักษณ์ขมวดคิ้ว “บ้าป่าววะ กูจะจำได้ไง พึ่งจะเคยเจอน้องเขาครั้งแรกเนี้ย มึงไหวป่ะ” “ก็มึงเป็น..” มาวินเริ่มสับสนกับคำพูดของเพื่อน “เป็นอะไร ไม่เคยเจอน้องเขามาก่อนเลยเว้ย” “มึงแน่ใจนะว่ามึงไม่เคยเจอน้องคนนี้มาก่อน” “ไม่คุ้นหน้าน้องเขาเลยวะ ว่าแต่น้องเขาคือ..?” “มึงจำเมื่อ 7 ปีก่อนได้ใช่ป่ะ ที่กูเคยบอกมึงว่า กูสนใจ น้องหรรษา วัฒนาพาณิชย์ อยากรู้จัก อยากนัดเดท แล้วมึงก็เป็นคนอาสาไปช่วยคุย และนัดเดทให้กูอ่ะ มึงจำได้ไหม” เอกลักษณ์นึกย้อนไปเมื่อ 7 ปีก่อน “อ่อ น้องหรรษาอะไรนั่นอ่ะนะ” “เออ นั่นแหระ มึงเริ่มคุ้นๆยัง จำได้ยัง” “กูจำได้ล่ะ น้องหรรษา วัฒนาพาณิชย์ แต่ไม่ใช่ น้องคนนี้ มันอีกคนนึงสวยน้อยกว่านี้ตั้งเยอะ” เอกลักษณ์รีบเปิดหารูปให้มาวินดู “นี่ๆ คนนี้ คือหรรษา วัฒนาพาณิชย์ ตอนกูเข้าไปถามหา น้องคนนี้เขาบอกกับกูเองเลยว่าเขาชื่อหรรษา” มาวินหยิบมือถือขึ้นมารูปมาดู “ไม่ใช่ คนนั้น ไม่ใช่หรรษา เหี้ยเอ้ย มึงโดนหลอกแล้ว แต่คน ที่กูบอกว่าชอบคือคนนี้ หรรษาตัวจริง” นิ้วของมาวินชี้ไปที่รูปของหรรษาเมื่อ 7 ปีก่อน “เหี้ยยย แล้วคนนี้มันใครวะ กล้ามาแอบอ้าง” เอกลักษณ์ครุ่นคิด พร้อมขมวดคิ้ว “แม่ง! แล้วกูก็เข้าใจผิดและโกรธผิดคนมา ตั้ง 7 ปี โคตรเหี้ยเลย” มาวินเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึก เจ็บใจและรู้สึกผิดต่อหรรษาตัวจริง “กูขอโทษนะเว้ย ไม่คิดว่าจะกล้ามาสวมรอยได้ หน้าตาเฉยแบบนี้ โคตรน่าเกลียดเลยวะ ถึงว่า ตอนนั้นกูโทรไปบอกน้องเขา ให้แวะมาเยี่ยม มึงบ้าง น้องเขาก็เอาแต่ตัดสายกูตลอดเลย” มาวินหันไปมองหรรษาที่กำลังเดินเล่นอยู่ (โอ๊ยยย นี่ฉันเป็นบ้าไปหลังไปตั้ง 7 ปีกับ หรรษาตัวปลอมอย่างงั้นหรอ แม่งเอ้ย!! ถึงว่าสิ หรรษาจำฉันไม่ได้ เพราะฉันคุยอยู่กับหรรษา ตัวปลอมนี่เอง ฉันขอโทษนะที่เข้าใจเธอผิด) “ช่างแม่ง!! มันผ่านมาล่ะ งั้นไว้พวกเรานัดตี้กัน ที่กรุงเทพฯ ตอนนี้กูขอตัวไปดูน้องเขาก่อน เมื่อกี๊พึ่งเกิดเรื่องขึ้นกับน้องเขาด้วย” มาวินพูดคุยทักทายร่ำลากับเพื่อนเสร็จ เขาก็ รีบเดินไปหาหรรษาทันที “ป่ะ กลับที่พักกัน” มาวินเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “พอเจอเพื่อน ถึงกับเดินยิ้มหน้าบานมาเลยนะ มีอะไรดีๆค่ะ” “ใช่!! ฉันกำลังมีสิ่งดีๆเข้ามา แล้วฉันจะไม่ยอม ปล่อยให้หลุดมือไปแน่ๆไม่ว่าจะต้องแลกกับ อะไรก็ตาม” พอพูดจบ เขาก็อุ้มหรรษาขึ้น “แอร๊ย!! คุณจะทำอะไรค่ะ อย่านะ ไม่นะ ไม่เอา” แล้วมาวินก็อุ้มหรรษาพาวิ่งลงไปในทะเล จับเธอโยนลงทะเล ทั้งคู่ก็วิดน้ำใส่กันอย่าง ไม่มีใครยอมใคร “โห้ หรรษา กล้าปาทราย ใส่ฉันหรอ มานี่เลยนะ” เพื่อนของมาวินยัง แอบยืนดูทั้งคู่เล่นน้ำกันอยู่ (ขอโทษจริงๆนะ โว้ย ไอ้วิน กูทำให้มึงต้องจมอยู่กับความทุกข์ มาตั้งหลายปี กูแม่งไม่เอ๊ะใจอะไรเล้ย ว่านั่น คือตัวปลอม แต่ครั้งนี้กูสัญญา ว่ากูจะทำให้ มึงสมหวัง ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร กูสัญญา) เอกลักษณ์บ่นพึมพำอย่างรู้สึกผิดมาก ก่อนจะ เดินแยกไปยังจุดหมาย .. เวลาใกล้ค่ำทั้งคู่ขึ้น จากทะเล แยกย้ายไปอาบน้ำ หรรษาเดินออก จากห้อง “เบื่อซีฟู้ดหรือยัง” มาวินเอ่ยถาม “ไม่เบื่อค่ะ ชอบมาก” มาวินพิมพ์แชทคุยกับ ใครสักคนก่อนจะหันมาบอกหรรษา “งั้นก็ไป เพื่อนของฉันอยากขอเลี้ยงข้าว” หรรษาหันมา ส่ายหน้ารัวๆใส่มาวิน “ท่านประธานไปเถอะค่ะ หนูไม่รู้จักพี่เขา หนูจะไปเพื่ออะไรค่ะ” “ก็ไปทำความรู้จักเพื่อนของแฟนในอนาคตไง” “เพื่อน!!..ของ!!..แฟน!! เอ๊ะ!! แต่หนูโสดนี่นา จะรู้จักเพื่อนของแฟนยังไง งง” มาวินได้แต่ยิ้ม ที่หรรษาเอาแต่ขมวดคิ้วครุ่นคิดในสิ่งที่เขา ต้องการจะสื่อออกไปเพื่ออยากจะจีบเธอ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more