วันแต่งงานของเรา

1372 Words

** 2 สัปดาห์ต่อมา >> ณ โรงแรมหรูแห่งหนึ่งใจกลางกรุง แขกจำนวนมากทะยอยเข้ามาร่วมแสดงความ ยินดีกับคู่บ่าวสาว “คุณวินครับ มีคนส่งพวงหรีด มาครับ แต่คนของเราดักไว้ได้ที่หน้าโรงแรม” ผู้ช่วยหนุ่มเอ่ยรายงานสถานการณ์ตามที่มาวิน ได้สั่งไว้ มาวินกัดกรามแน่น ด้วยความโกรธ “ดีมากเจต งั้นฝากบอกทุกคนด้วย จบงานแล้ว ให้มารับโบนัสเพิ่ม” มาวินเอ่ยขึ้น “ครับ คุณวิน” >>พิธีการแต่งงานถูกดำเนินการไป..จนเสร็จสิ้น ระหว่างที่แขกกำลังร่วมรับประทานอาหารกันอยู่ มาวินก็รีบพาหรรษามานั่งพัก เพราะเธอมีหน้าตา ซีดเซียวและรู้สึกเหนื่อยหอบ “นั่งตรงนี้ก่อนนะ” มาวินเดินออกไปหยิบน้ำกับของกิน 2-3 อย่าง เดินกลับเข้ามาหาหรรษาที่นั่งรออยู่โซนบ่าวสาว “ดื่มน้ำกับกินอันนี้สักหน่อยนะ ไหวไหม ทำไมหนู ดูหน้าตาซีดๆจังเลย ไม่สบายหรือเปล่า” มาวินเอ่ย ถามอย่างเป็นห่วง เขามีสีหน้ากังวลใจ “หนูไม่ได้เป็นอะไรค่ะ สงสัยมาวินน้อยจะตื่นเต้น วันนี้ได้เจอผู้คนเยอะเลย” มาวินได้ยินถึงกับตาโต “ห๊ะ!!! อะไรนะ มาวินน้อยหรอ หมายความว่าไง” นิ้วชี้ของหรรษาชี้มาที่ท้องแบนราบของเธอ “มาวินน้อยแอบมานอนเล่นอยู่ในนี้จะ 3 เดือนค่ะ” “จริงหรอ เย้ๆ หู้ยยย พี่ดีจังเลย ทำไมหนูไม่บอก พี่ก่อนล่ะ หืมมม” มาวินสวมกอดหรรษาไว้แน่น “นี่มันเกิดอะไรขึ้นตาวิน ส่งเสียงดังไปถึงข้างนอก” “แม่ครับ ในนี้มีวินน้อยแล้วครับ เย้ๆผมดีใจจัง” “ห๊ะ!! จริงหรอจ๊ะ หนูหรรษา กี่เดือนแล้ว” “ใช่ค่ะ จะ 3 เดือนแล้ว หนูพึ่งไปหาหมอเมื่อวาน แต่ทุกคนกำลังยุ่งๆ หนูเลยยังไม่ได้บอกใครค่ะ” แม่ของมาวินลงนั่งข้างๆ มือลูบไหล่หรรษาเบาๆ “โถ่ว! หนูน่าจะบอกใครไว้หน่อย วันนี้ก็รับแขก เยอะเลย งั้นก็ไม่ต้องส่งแขกล่ะ เดี๋ยวแม่กับวิน ไปส่งแขกเอง หนูนั่งพักอยู่ที่นี่แล้วกันนะ” “อ่าว ยัยหนูไม่สบายหรอลูก” ผู้เป็นแม่เดินเข้ามา “เรากำลังจะได้เป็นคุณย่าคุณยายกันแล้วค่ะ” แม่ของมาวินเอ่ยขึ้น พร้อมรอยยิ้ม “ห๊ะ!! คุณพระ! จริงหรอยัยหนู” “จริงค่ะคุณยาย” “โอ้ย! ทำไมไม่บอกแม่บ้างเลย ยัยหนู น่าตีจริงๆ” ผู้เป็นแม่เอ่ยจบรีบเดินเข้ามาด้านหลังลูกสาว 2 มือวางบนบ่าของลูกสาว บีบเบาๆอย่างอ่อนโยน หัสดินเดินเข้ามาในโซนที่พักของคู่บ่าวสาว “อ่าว มาแอบอยู่ที่นี่กันหมดเลย แขกกำลังเริ่ม ทะยอยกลับกันแล้ว วิน ยัยหนู เตรียมไปส่งแขก” “เดี๋ยวให้ตาวินไปส่งแขก ส่วนยัยหนู ฉันจะให้นั่ง พักที่นี่ค่ะคุณ หลานของเราเหนื่อยแล้ว” “ห๊ะ!! หลานไหนอ่ะ” หัสดินเหมือนจะพึ่งเข้าใจ “หลานในนี้ค่ะป๊า” หรรษาชี้นิ้วมาที่ท้องของตัวเอง “จริงหรอยัยหนู ป๊ากำลังจะมีหลานแล้วหรอ” หัสดินดีใจรีบสวมกอดลูกสาวด้วยความดีใจ จากนั้น..มาวินก็ออกไปยืนส่งแขกพร้อมพ่อแม่ ของฝั่งบ่าวสาว ส่วนหรรษามีละอองดาวกับเจต มานั่งเป็นเพื่อน เพราะมาวินเป็นห่วงหรรษามาก >> ณ บ้านเรือนหอของมาวินกับหรรษา มาวิน หรรษาและครอบครัวของทั้งคู่ มาร่วม ทานอาหารมื้อค่ำด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา “เห้ยย แบบนี้พวกเราก็เป็นตากับปู่แล้วสิวะ” มานพเอ่ยขึ้นด้วยความยินดี “ใช่ พวกเราเตรียมรอเลี้ยงหลานเลย” หรรษาเอนตัวมากระซิบมาวิน “พี่วินค่ะ ท่าทาง ปู่ย่าตายายจะเห่อหลานสุดๆ เลยนะคะ หนูแทบจะขยับตัวไปไหนไม่ได้เลย” “พี่ก็ด้วยครับ หนูห้ามทำอะไรเกินกำลังเด็ดขาด เดี๋ยววินน้อยจะเหนื่อย” มือหนาลูบวนท้องของ หรรษาเบาๆ “หนูก็ห้ามซนนะลูก” หรรษาได้แต่ ส่ายหน้าเบาๆ เพราะทั้ง 2 ครอบครัวตั้งแต่รู้ว่า เธอกำลังท้อง ทุกคนก็จะคอยประคบประหงม >>หลังจบอาหารมื้อค่ำ เหล่าบรรดาพ่อๆแม่ๆ ก็พากันแยกย้ายกลับบ้าน ส่วนมาวินก็พาหรรษา กลับเข้าห้องนอนเพื่อพักผ่อน .. “พี่วินค่ะ หนูได้ยินพี่วินกับแม่คุยเรื่องของคุณรุจี” “มีอะไรให้หนูช่วยไหมค่ะ” มือของเธอลูบแขน ของสามีเบาๆ “ไม่มีครับ พี่คุยกับพ่อแม่แล้ว ถ้ารุจีไม่ยอมย้ายออก อยากจะอยู่ที่นั่นก็ตามใจ พรุ่งนี้บริษัทจัดส่งจะย้ายของพี่ทั้งหมดมาส่งที่นี่ พี่ก็ไม่จำเป็นต้องกลับไปที่นั่นอีก พี่ก็อยากจะรู้ ว่ารุจีจะมาไม้ไหนกับพี่อีก พวงหรีดเมื่อเช้าอีก พี่รู้นะว่ามันคือฝีมือของรุจี” มาวินนิ่งเงียบทันที ที่รู้ตัวว่าหลุดพูดมันออกมา เพราะเขาตั้งใจว่า จะไม่ให้หรรษารู้เรื่องนี้ “พวงหรีดอะไรหรอค่ะ” “ไม่มีอะไรครับ ป่ะ เราพาลูกไปอาบน้ำกัน” “พี่วิน มันเรื่องอะไรกันค่ะ เล่ามาเลยนะคะ ลูกชายก็อยากรู้ด้วยค่ะ” หรรษาหลี่ตาลงเชิงข่มขู่ มาวินหัวเราะลั่นเพราะตลกที่หรรษาทำหน้าจริงจัง “นี่คิดจะเอาลูกมาเป็นพวกของตัวเองหรอ หืมม” “ไม่รู้ไม่ชี้ค่ะ ไหนเราสัญญากันแล้วว่าจะไม่โกหก กันไงค่ะ ทำไมพี่วินถึงยัง..” “นี่ๆไม่ต้องมาดึงดราม่าเลยนะ หมูหรร เดี๋ยวเถอะ ทีหนูท้องล่ะ ไม่คิดจะบอกพี่เลยนะ หึ” “ก็ตอนไปหาหมอ หนูแค่รู้สึกว่ามึนๆไม่ค่อยสบาย นี่ค่ะ แล้วทุกคนก็ยุ่งวุ่นวายเรื่องงานแต่งกันหมด หนูก็เลยไม่มีโอกาสบอกใครไงค่ะ อีกอย่างถ้า ทุกคนรู้ก็จะทำเหมือนหนูพิการ แต่ถ้าพี่วินอยาก โกหกก็ได้ค่ะ ต่อไปหนูก็จะไม่บอกอะไรพี่วินอีก” หรรษาลุกขึ้นกำลังจะเดินไปที่ประตูห้อง มาวิน รีบวิ่งมาดักที่หน้าประตู “แล้วหนูจะไปไหน” “หนูจะไปนอนอีกห้องค่ะ ถอยเลย” หรรษาผลัก มาวินด้วยแรงงอน ร่างของเขาแทบกระเด็น “โอ้ยย ทำไมแรงเยอะจังวะ ฮึ่ยย ดื้อนักใช่ไหม” มาวินอุ้มร่างของเธอกลับมาที่เตียง เขาเริ่ม ก้มหน้าซุกไซร้ซอกคอของหญิงสาวอย่างรู้สึก หมั่นเขี้ยว “อย่านะพี่วิน คิดจะทำร้ายเมียกับลูก ไม่ได้นะ โทษหนักสองต่อ ทั้งจำ ทั้งปรับ ปล่อยนะ อร๊ายยยย ปล่อยนะ พี่วิน หนูจักจี้” หรรษาหัวเราะ “หนูกล้าเอากฎหมายมาเล่นงานผัวหรอ ฮึ! จับปล้ำ เลยดีไหม ฮึ่ยยย ดื้อทั้งแม่ ดื้อทั้งลูกเลย” มาวินจ้องมองตาของหรรษา “พี่ไม่ได้โกหกนะ แต่พี่ไม่อยากให้วันดีๆของเรา ต้องมามัวหมอง กับคนปัญญาอ่อนอย่างรุจี อย่างอนพี่เลยนะ” หรรษาเอื้อมมือบีบ 2 แก้มมาวินอย่างหยอกเย้า “งั้นโกหกครั้งนี้ รอลงอาญาไว้ก่อนก็แล้วกันค่ะ ถ้ามีครั้งหน้าอีก พี่วินโดนแน่ๆค่ะ” “คร้าบบบ พี่จะไม่ดื้อกับเมียกับลูกแล้ว” “ส่วนเรื่องของยัยรุจีโรคจิต ปล่อยไว้แบบนั้น สงสารพ่อกับแม่ของพี่วินค่ะ ให้พวกท่านย้าย มาพักบ้านของเราก่อนดีไหมค่ะ ช่วงนี้หนูกำลัง ท้องอยู่ด้วย มาดูแลลูกสะใภ้ก็คงไม่แปลก” “อืม เดี๋ยวพี่ลองโทรคุยกับพวกท่านดูด้วยก่อน” “เราไปอาบน้ำนอนเถอะค่ะ พรุ่งนี้หนูมีนัดหมอ ฝากครรภ์ พี่วินต้องไปตรวจเลือดด้วยนะคะ” หรรษาลุกจากเตียงเดินตรงไปถอดเสื้อผ้า ก่อนจะ เดินเปลือยเปล่าเข้าห้องน้ำ ส่วนมาวิน แค่เห็นเมีย แก้ผ้า เขาก็ร้อนผ่าวกลางแก่นกาย รีบเดินตาม เข้าไปในห้องน้ำทันที

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more