รู้เห็นเป็นรัก

ข่าวการหมั้นหมาย

รุจีที่กำลังโกรธสุดๆแต่ก็รู้สึกเอะใจในข้อความ

ของมาวิน (หมายความว่าไง ทำไมต้องรู้ข้อมูลของ

เจ้าของบริษัทด้วยวะ มันมีอะไร ไม่เข้าใจ นี่วิน

ต้องการสื่อถึงอะไรกันแน่ รุจียังรู้สึกติดใจเรื่องนี้)

>>บ้านของมาวิน

“คุณค่ะ ข่าวตาวินจะหมั้นกับหนูหรรษานี่มันจริง

ไหมค่ะ” ผู้เป็นภรรยาเอ่ยถามทันทีที่รู้ข่าวลือ

“จริงสิ ผมบอกคุณแล้วไง ถ้าเจ้าวินพร้อมเมื่อไหร่

ลูกจะออกมาจัดการปัญหาของเขาเอง”

“แล้วนี่ฉันต้องเตรียมอะไร ยังไงบ้างค่ะคุณ ฉันงง

ไปหมด ทำไมทุกอย่างมันเร็วขนาดนี้ หวังว่าตาวิน

คงไม่ได้ไปทำให้หนูหรรษาท้องหรอกนะ”

มานพหัวเราะขึ้น “ลูกชายเราสุภาพบุรุษมากพอ

มันไม่มีวันชิงสุกก่อนแต่งหรอกน่า ไม่งั้นมันคง

มีผู้หญิงมาตามวุ่นวายแล้วล่ะ ยกเว้น รุจีนะ”

“ป่านี้รุจีคงรู้ข่าวแล้ว ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง”

“รุจีควรตื่นได้แล้ว เจ้าวินมันไม่ได้ซับซ้อนอะไร

พอมันเจอคนที่ใช่ มันก็เดินหน้าอย่างเต็มที่

ว่าไปแล้วไอ้ลูกชายคนนี้ใจมันได้วะ รุกหนักกว่า

ที่คิดไว้เว้ย งั้นเราต้องไปเยี่ยมหัสดินกับนภา

สักหน่อยแล้วกัน ไปคุยเรื่องงานหมั้นด้วยเลย”

มานพพูดจบก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบออกไปหา

พ่อแม่ของหรรษาที่บ้าน เพื่อคุยเรื่องการหมั้น”

สายเรียกเข้า..จากพ่อ (ของมาวิน)

“สวัสดีครับพ่อ ว่ายังไงครับ” มาวินเอ่ยขึ้นอย่าง

อารมณ์ดี “พ่อกับแม่กำลังจะไปบ้านของหนูหรรษา

อยากให้แกพาน้องมาด้วย มาคุยเรื่องการหมั้น

ไหนๆแกก็รีบขนาดนี้แล้ว ไปให้สุดเลยไอ้ลูกชาย”

มาวินหัวเราะดังลั่น “ผมต้องรีบสิครับ ถ้าช้ากว่านี้

เดี๋ยวพ่อกับแม่ ก็ไม่มีแรงอุ้มหลานกันพอดี”

พอวางสายจากพ่อ มาวินก็รีบพาหรรษากลับบ้าน

ทันที ระหว่างรถกำลังวิ่งอยู่บนท้องถนนนั้น!!

“ทำไมทุกอย่างมันเร็วไปหมดเลยค่ะ อย่างกับว่า

หนูท้องแล้วยังงั้นแหระ มันก็แค่ข่าวเลขาแอบแซ่บ

กับท่านประธานเองค่ะ แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องจริง

สักหน่อย ไม่เคยแซ่บเลยสักครั้ง” มาวินหัวเราะขึ้น

“ไหนๆก็เป็นข่าวแล้ว งั้นเรามาลองแอบกินแซ่บ

กันดูไหมล่ะ เอ่อ แบบว่า..” มาวินทำสายตาเจ้าเล่ห์

หรรษาฟาดมือไปที่ไหล่ ของมาวินอย่างไม่จริงจัง

“คุณจะบ้าหรือยังไงค่ะ พูดอย่างกับว่า แค่ชวนไป

กินข้าวมื้อค่ำด้วยกันอย่างงั้นแหระ”

มาวินพ่นขำในลำคอ “เธอจะได้รู้ไงว่าฉันแซ่บไหม”

“แล้วถ้าหนูไม่แซ่บล่ะ คุณจะเลิกกับหนูไหมค่ะ”

น้ำเสียงลังเลของหรรษาเอ่ยถามขึ้น มาวินได้ยิน

น้ำเสียงที่เอ่ยถามจากหรรษา เขารีบชะลอรถจอด

ข้างทาง หันมาจ้องมองใบหน้าของเธอ

“ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ หืมม ฉันแค่พูดเล่น”

“เพราะเรารู้จักกันไม่นาน แล้วหนูก็ไม่ได้ดูตื่นตา

ตื่นใจ น่าดึงดูดอะไรแบบนั้น ขนาดพี่เต็มสิบยัง

เลือกออมสินเลยค่ะ เพราะเธอทั้งเซ็กซี่ร้อนแรง

น่าดึงดูด ส่วนหนูก็เป็นได้แค่แกงจืด มันจะไปแซ่บ

ได้ยังไงค่ะ” มาวินเผยรอยยิ้มขึ้นอย่างเอ็นดู

“เธอรู้จักฉันไม่นาน แต่ฉันน่ะ รู้จักเธอมา 7-8 ปี

แล้วนะ ฉันชอบที่เป็นเธอแบบนี้ แล้วฉันก็ไม่สนใจ

หรอกนะ ว่าแกงจืดถ้วยนี้จะแซ่บมากน้อยแค่ไหน

แต่ฉันจะกินเธอทุกวันเลย” ทั้งรอยยิ้มและสายตา

หวานซึ้งของมาวิน ถูกส่งผ่านเข้ามาทำให้หรรษา

รู้สึกวูบวาบ หัวใจเต้นแรง พร้อมกับความเขินอาย

“คุณรู้จักหนูได้ยังไงค่ะ ทำไมหนูไม่เคยเจอคุณ

มาก่อนเลยค่ะ” หรรษาเอ่ยถาม พร้อมยังคงจ้อง

มองสายตาหวานซึ้งของมาวินอยู่

“ฉันเคยเห็นเธอในงานวันเกิดครบรอบ 60 ปี

ของคุณลุง หญิงสาวในชุดเดรสสีชมพูที่ยืนข้างๆ

คุณลุงในวันนั้น จนถึงวันนี้ฉันก็ยังไม่เคยลืมเลย

“จืดๆเชยๆแบบหนูเนี้ยหรอค่ะที่ทำให้คุณไม่ลืม”

“หรรษา เธอไม่ได้จืดหรือเชยอะไรเลยนะ ทำไมถึง

ได้ขยันหาปมด้อยมาให้ตัวเองเก่งจัง หืมมม”

“ก็คุณหล่อขนาดนี้ เหมาะกับผู้หญิงอย่างคุณรุจี

มากกว่าค่ะ ทั้งสวยเซ็กซี่ ฉลาดทันคน อายุเท่ากัน

ทำงานเก่งทั้งคู่ แต่หนูไม่ใช่..” มาวินบีบแก้มนุ่ม

ของหรรษาอย่างแผ่วเบา “ก็ฉันชอบคนสวย แต่

ฉลาดน้อยๆ ทำงานผิดทีนึง เงินหายไป 4-5 หมื่น

ประชุมทีนึงหัวข้อก็จดมาไม่ครบ รับสายนอกก็ไม่

ค่อยจะถามว่าจากที่ไหน เถียงก็เก่ง อย่างหรรษา

นี่นา มันมีแต่เรื่องทำให้ฉันปวดหัวดี”

หรรษาหัวเราะขึ้นทันที “คุณพูดงี้ ด่าหนูมาเถอะ”

แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะขึ้นพร้อมกันอย่างอดไม่ไหว

>>ข่าวการหมั้นของมาวินกับหรรษาเริ่มค่อยๆ

แพร่หลายออกไปอย่างรวดเร็วในวงการธุรกิจ

เต็มสิบที่กำลังกินข้าวอยู่ “อุ้ย!!หรรษาจะหมั้นแล้ว”

เต็มสิบได้ยินถึงกับสำลักอาหารที่กำลังกินอยู่

แล้วก็รีบคว้ามือถือไปดูทันที “ได้ไงวะ ทำไมเร็วจัง”

หัวใจของเต็มสิบเต้นรัวเหมือนกับว่าหัวใจกำลัง

จะระเบิดออกมาจากอก (ไม่นะ ไม่ได้ หมั้นไม่ได้นะ

พี่รักหรรษามากนะ) เต็มสิบนั่งนิ่ง เขารู้สึกชาไป

ทั้งตัว “พี่เต็ม พี่เต็ม พี่เต็มสิบ เป็นอะไรไปค่ะ”

ออมสินเขย่าตัวของเต็มสิบที่กำลังนิ่งค้างไป

“ปะ เปล่าหรอก พี่แค่สงสัยอ่ะ ทำไม 2 คนนั้น

ถึงได้หมั้นกันเร็วนัก” เต็มสิบรู้สึกเครียดขึ้น

มาทันที และเขาจะไม่อดทนอีกต่อไปกับความ

สัมพันธ์ที่เขาไม่ได้เลือกเอง แต่มันคือการถูก

มัดมือชกจากออมสิน “คนรักกัน ไม่จำเป็นต้อง

เกี่ยวกับระยะเวลาเลยนะคะ” มันทำให้ออมสิน

นึกถึงเรื่องของตัวเอง ที่เต็มสิบกลับไม่เคยพูดถึง

หรือแพลนอะไร เกี่ยวกับหมั้นหรืองานแต่งเลย

“มันก็เร็วไปอยู่ดี เหมือนกำลังจะเข้ามาหลอก

หรรษามากกว่า ถ้าดูจากในโซเซียล 2 คนนั้น

ยังคบกันไม่ถึงเดือนเลยด้วยซ้ำไป ใครมันจะ

รักกันได้ภายในไม่กี่วัน ไม่มีทาง เว้นแต่ผู้ชาย

คนนั้นเข้ามาหวังผลประโยชน์อะไรจากหรรษา”

“แล้วพี่เต็มจะเป็นเดือด เป็นร้อนอะไร เขาจะหลอก

หรือไม่หลอก หรรษามันก็ไม่ใช่คนโง่ บ้านก็รวย

ขนาดนั้น ถ้าจะโดนหลอกบ้าง ขนหน้าแข้งหรรษา

มันไม่ร่วงง่ายๆหรอก นี่พี่ยังคิดอะไรกับหรรษาอยู่

อีกหรอ มันผ่านมาตั้ง 5-6 เดือนแล้วนะ ทำไมพี่..”

“พอได้แล้วออม ที่ผ่านมาพี่ยอม เพราะพี่แค่อยาก

รับผิดชอบ พี่ไม่ได้คิดอะไรกับออมเลย ก็แค่ผู้ชาย

เมาๆ คนนึงแล้วมีผู้หญิงมาให้เอาถึงที่อ่ะ ถ้าพี่รู้ว่า

หรรษาเองก็ใจตรงกับพี่ ถ้าพี่รู้ก่อน พี่คงสารภาพ

รักหรรษาไปนานแล้ว ที่ไม่กล้าทำเพราะกลัวเสีย

มิตรภาพดีๆกับหรรษาไป ถ้าไม่ได้มีใจตรงกัน

และออมเองก็มายุ่งเรื่องส่วนตัวของพี่ ด้วยการ

ซ่อนแชทของหรรษาเอาไว้ตั้ง 5 เดือน”

“อ่อ นี่พี่ทักไปคุยกับมันเรียบร้อยแล้วสินะ”

“ไม่ใช่แค่คุย พี่ไปเจอหรรษามาแล้ว พี่มั่นใจว่า

หรรษายังรู้สึกดีกับพี่อยู่และต่อจากนี้ไป พี่จะไม่

ยอมทนให้ออมมาคอยวุ่นวายกับชีวิตของพี่อีก

นับจากนี้ไป เราเลิกกัน พี่จะกลับไปทวงหรรษา

ที่ควรเป็นของพี่ตั้งแต่แรกคืน” เต็มสิบพูดจบกำลัง

จะเดินออกจากบ้านไป ออมสินรีบดึงรั้งแขนของ

แฟนหนุ่มเอาไว้ “หยุดนะ..พี่เต็ม!! ออมไม่มีวันยอม

เลิกกับพี่เต็มเด็ดขาดและอย่าหวังว่าจะได้ไปเจอ

หรรษาอีก ไม่มีวัน!” เต็มสิบสะบัดแขนของออมสิน

ออกทันที แล้วรีบขับรถออกจากบ้านไป..