รู้เห็นเป็นรัก

ตามง้อคนรัก

มาวินที่กำลังขับรถมุ่งหน้าเข้ากรุงเทพฯ ส่วนรุจี

ก็นั่งรอมาวินอยู่สักพักใหญ่ เธอก็รู้สึกผิดปกติ

รุจีลุกขึ้นเดินไปส่องมองที่ห้องน้ำ ประตูทุกบาน

ถูกเปิดไว้หมด เธอเลยตัดสินใจโทรออกก็เป็น

ฝากข้อความ (ไปไหนของเขานะ รถก็ยังจอดอยู่)

เพราะมีรถจอดอยู่ เลยทำให้รุจีไม่เอะใจอะไร

รุจีพยายามโทรหามาวินก็ยังคงปิดเครื่องอยู่

จนเธอหันมาเห็นเจตที่นั่งอยู่โต๊ะมุมข้างในร้าน

(อย่าบอกนะว่าวินหนีกลับแล้วทิ้งไอ้หน้าลิงนี้ไว้)

รุจีรู้สึกผิดหวังขึ้นมาทันที เธอกำมือถือเอาไว้แน่น

ด้วยความเจ็บใจ ที่ถูกมาวินหลอกให้เธอตายใจ

เพราะสุดท้ายมาวินก็ยังให้ลูกน้องคนสนิทแอบ

ตามมาอยู่ดี หากเป็นหรรษา เขาคงไม่อยากให้

ใครมายุ่งวุ่นวายขัดขวางอย่างแน่นอน..ทางเจต

พอรู้ว่ารุจีรู้ตัวแล้ว เขาก็รีบลุกเดินไปจ่ายเงินค่า

อาหารและเดินเข้ามาหารุจี “พร้อมจะกลับกันเลย

ไหมครับ คุณรุจี หรืออยากไปหาที่นั่งชิลล์ๆก่อน”

รุจีไม่ตอบแต่ หันมาหน้าเหวี่ยงใส่ ก่อนจะเดินนำ

หน้าเจตไปยืนรอที่รถอย่างหงุดหงิด..

>>บ้านของหรรษา

รถของมาวินเลี้ยวเข้ามาจอดที่โรงจอดรถของบ้าน

หรรษา “สวัสดีครับคุณลุง คุณป้า” มาวินกล่าว

ทักทายพ่อแม่ของหรรษา ทั้งคู่รับไหว้พร้อมกล่าว

ทักทายกลับ “ธุระของรุจีเรียบร้อยดีใช่ไหม”

“ครับ เรียบร้อยหมดแล้วครับ..เอ่อ แล้วนี่ หรรษา

อยู่ไหมครับ” มาวินมองไปรอบๆไม่เห็นหญิงสาว

“ยัยหนูไปพัทยากับแก๊งส์เพื่อนๆ วันนี้เขามีแข่ง

เจ็ตสกีการกุศลแบบเดี่ยว แบบคู่กับยัยดาวน่ะ”

“ห๊ะ!! หรรษานี่หรอครับแข่งเจ็ตสกี ยังมีอะไรที่ผม

ยังไม่รู้อีกไหมครับเนี้ย” มาวินทำหน้าเจื่อนๆ

แล้วกดโทรออกหาหรรษาไร้การตอบรับใดๆ

จากหรรษา มาวินถอนหายใจยาว เขารู้สึกว่า

ช่วงที่ผ่านมาตลอด 8 วัน เขากับหรรษาคุยกัน

นับคำได้และมักจะมีรุจีเข้ามาขัดจังหวะตลอด

มาวินเปิดเข้าไปดูในโซเซียลของหรรษา ก็เห็น

หรรษามีโพสรูปลงโซเซียลไว้ เมื่อ 5 ชม.ที่แล้ว

(ตั้งใจจะไม่รับสาย ไม่ตอบแชทของพี่สินะ เห้อ)

ระหว่างกำลังครุ่นคิดตาของมาวินก็เหลือบไป

เห็นคอมเม้นท์จากรุ่นพี่ที่หรรษาเคยแอบชอบ

“เจอกันเร็วๆนี้” คอมเม้นท์จากเต็มสิบ พอได้อ่าน

มาวินถึงกับลมออกหู รีบหาสถานที่จัดงานแล้ว

ก็ขับรถตามไปที่พัทยาทันที มาวินใช้เวลาขับรถ

ชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึงยังจุดหมายปลายทาง เขารีบ

เดินตรงเข้าไปในงาน กวาดตามองไปรอบๆก็เห็น

หรรษาขี่เจ็ตสกีที่พึ่งแข่งรอบคู่กับละอองดาวเสร็จ

มาจอดเทียบริมหาด “หรรษา” มาวินเดินตรงไป

หาหรรษาทันที “พี่วิน! รู้ได้ไงค่ะว่าหนูอยู่ที่นี่”

“พี่ขับรถไปหาหนูที่บ้าน คุณลุงบอกอ่ะ”

“อ่าว แล้วคุณรุจีล่ะค่ะ” “ฝากให้เจตจัดการต่อล่ะ”

มาวินก้มหยิบแก้วน้ำยื่นให้หรรษา “ชนะไหมครับ”

“ได้ที่ 2 ค่ะ ยัยดาวตีวงเลี้ยว กว้างไปหน่อยโดน

แซงเลยค่ะ” “ชิ! ก็ไอ้เบอร์10นั่นแหระเบียดฉัน”

สองสาวถกเถียงกันจนมาวินเผยรอยยิ้มขึ้น

“หิวกันไหมครับ” “หิวมากเลยค่ะพี่วิน” ละอองดาว

รีบเอ่ยขึ้น เพราะเธอรู้ว่าเพื่อนกำลังน้อยใจมาวิน

อยู่ แถมรุ่นพี่อย่างเต็มสิบก็ตามมาร่วมงานด้วย

“ฝากพี่วินพายัยดาวไปกินข้าวหน่อยค่ะ หนูยังต้อง

รอแข่งรอบเดี่ยวค่ะ” “หู้ยยย รอไปกินพร้อมกันสิ”

ละอองดาวเอ่ยขึ้น “เราคุยกันหน่อยไหม” มาวิน

เอ่ยขึ้น สายตาเอาแต่จ้องมองหญิงสาวตรงหน้า

ละอองดาวดันตัวของหรรษาเข้าไปยืนข้างๆมาวิน

“น้อยใจอะไร ก็บอกพี่วินให้หมดล่ะ ยัยหนูหรร”

คำพูดของละอองดาว ยิ่งทำให้มาวินมั่นใจว่า

หรรษากำลังน้อยใจเขาอยู่ มือหนาเอื้อมจับมือ

ของหรรษาแล้วพาเดินไปที่รถ ทั้งคู่ลงไปนั่งเบาะ

หลัง มาวินเอื้อมจับอุ้มร่างของหรรษามานั่งตัก

“หนูตัวเปียกอยู่นะคะ” “ไม่เป็นไร เปียกก็ช่างมัน”

มาวินสวมกอดสาวน้อยของเขาเอาไว้แน่น

“ไหน ลองบอกพี่มาซิ๊ หนูกำลังน้อยใจอะไรครับ”

“ยัยดาวมันมั่ว พูดไปเรื่อย” หรรษาเอ่ยขึ้นแต่ไม่

ยอมสบตาของมาวิน “พี่ว่าดาวพูดจริงนะ กับรุจี

มันเป็นแค่ หน้าที่ของคนเคยรู้จักเท่านั้น ที่พี่ต้อง

คอยอยู่ข้างๆรุจี เพราะพี่แค่กลัวว่ารุจีจะคิดมาก

จนทำร้ายตัวเอง ไม่มีอะไรเกินเลย”

“แล้วพี่จะมาที่นี่ทำไมค่ะ เดี๋ยวเธอรู้ก็คลั่งทำร้าย

ตัวเองหรอก กลับไปสิค่ะ” มาวินเผยยิ้มขึ้นอย่าง

เอ็นดูที่สาวน้อยของเขาแสนงอนได้น่ารักมาก

“รุจีคนเดิมกลับมาแล้ว พี่ไม่จำเป็นต้องไปสนใจ

อะไรอีกแล้วครับ นาทีนี้พี่มีแค่เมียของพี่เท่านั้น”

“พี่วินไปตีตัวออกห่างแบบนี้ เดี๋ยวเธอก็คิดมาก

แล้วทำร้ายตัวเองขึ้นมา จะทำยังไงค่ะ ดูท่าทาง

เธอไม่ต้องการใคร นอกจากพี่วินซะด้วยสิ”

มาวินพ่นขำขึ้นในลำคอ “ทำไมไอ้ปากเล็กๆแค่นี้

ช่างจิกกัดเก่งนักนะ ..แต่ถ้ารุจีคิดจะทำร้ายตัวเอง

เพื่อแค่อยากให้พี่เห็นใจหรือสงสารและกลับไป

อยู่ข้างๆ ก็ปล่อยให้ตายไปเถอะ ขนาดตัวเอง

ยังไม่รัก แล้วใครจะมารัก” มาวินเอ่ยจากความ

รู้สึกที่อัดอั้นมาหลายวัน มือของเขาจับประคอง

ใบหน้าของหรรษาขยับเข้ามาใกล้ๆ “นอกจาก

สาวน้อยคนนี้ พี่ก็ไม่อยากไปอยู่ใกล้ๆใครทั้งนั้น

เข้าใจหรือเปล่า เจ้าหมูหรร” พอสิ้นสุดคำพูดของ

มาวิน .. ทั้งคู่ค่อยๆทาบลงจูบกันอย่างดูดดื่ม

หลังจากห่างหายจากรสสัมผัสของกันและกัน

มาเกือบ 10 วัน ทั้งคู่รู้สึกร้อนผ่าวอยู่ภายในกาย

หรรษาค่อยๆผละจูบออกอย่างช้าๆ

“หยุดเลยค่ะ มากกว่าจูบไม่ได้นะคะ หนูยังต้องรอ

แข่งรอบชิงอยู่ เดี๋ยวไม่มีสมาธิค่ะ” มาวินอมยิ้ม

“งั้นพี่รอคืนนี้ก็ได้ครับ หนูมีที่พักหรือยัง หืมม”

“หนูไม่ได้จองไว้ค่ะ ตั้งใจว่าแข่งเสร็จจะขับรถ

กลับกรุงเทพฯกันเลยค่ะ” มือที่ยังประคองใบหน้า

ของหรรษาเอาไว้ “งั้นหนูต้องแข่งให้ชนะนะครับ

เดี๋ยวพี่จะพาหนูไปฉลอง แล้วเราก็พักที่นี่สักคืน”

จากนั้นทั้งคู่ก็ลงจากรถ เดินจับมือกันกลับเข้าไป

ในงาน มาวินนั่งรอจุดพักของนักกีฬา ส่วนหรรษา

เดินไปยืนสแตนบาย ณ จุดจอดเทียบท่าเจ็ตสกี

มาวินกำลังจะกดจองห้องพัก เกิดนึกอะไรสนุกๆ

ขึ้นมา “ถ้าว่างแล้ว ทักกลับหน่อย” มาวินแชทหา

ผู้ช่วยหนุ่ม “ว่างแล้วครับ ทุกอย่างเรียบร้อยดี

คุณรุจีคนเดิมกลับมาแล้วครับ คุณวินต้องการ

อะไรหรือเปล่าครับ” ผู้ช่วยหนุ่มเอ่ยรายงาน

“นายเรียกรถนั่งมาที่พัทยาหน่อย ค้างที่นี่ 1 คืน

พรุ่งนี้จะให้ขับรถของหรรษากลับกรุงเทพฯ”

“ห๊ะ!! คุณหรรษาไปทำอะไรที่นั่นครับ”

“นายก็มาดูด้วยตาของตัวเองสิ” แชทของมาวิน

มีพิรุธจนทำให้เจตถึงกับขมวดคิ้ว .. เวลาผ่านไป

เจตนั่งรถมาถึงจุดหมายปลายทาง “นี่มันงานแข่ง

เจ็ตสกีนี่ครับ อย่าบอกนะว่าคุณหรรษา..?? ”

“เออ! นู้นๆ เจ็ตสกีเบอร์ 9 มาช่วยกันเชียร์ เร็วๆ”

มาวินพูดไป นั่งส่องกล้องทางไกลไป ส่วนเจตก็ได้

แต่อ้าปากค้าง ตะลึงในความสามารถของหรรษา