ความห่างเหินของสองเรา

1341 Words

>>ผ่านไป 2 วัน ตามกำหนดแผนการลอบจับกุมคนบงการแอบ ลักลอบขนส่งยาเสพติดก็มาถึง ผลปรากฎว่าเป็น ดำรงค์พ่อของรุจีจริงๆ แต่ดำรงค์ดันยิงสู้ตำรวจ เพื่อจะหาทางหลบหนี จึงทำให้ตำรวจจำเป็นต้อง วิสามัญฯในจุดเกิดเหตุ สร้างความสะเทือนใจให้ กับทุกคนที่เกี่ยวข้องเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะรุจี พอรู้ข่าวเธอก็รีบตรงมายังโรงพยาบาล ส่วนแม่ ของรุจีก็ถูกจับกุมในข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับสามี ทำให้ทุกอย่างถูกอายัดเป็นของกลางทั้งหมด เรียกได้ว่ารุจีแทบไม่มีแม้ที่ซุกหัวนอน >> ณ โรงพยาบาล (ห้องดับจิต) รุจีที่ตอนนี้เหลือแต่ตัว ได้แต่กอดศพของผู้เป็นพ่อ ร้องไห้โฮ ไม่เหลือคราบความสวยเซ็กซี่อีกเลย ท่ามกลางสายตาของหัสดิน มานพ มาวิน หรรษา ทุกคนได้แต่ปล่อยให้เธอร้องไห้ให้เต็มที่ ก่อนจะ มาคุยกันว่าพอมีทางไหนช่วยเหลือรุจีได้บ้าง.. หลังเหตุการณ์สงบ : รุจีได้แต่นั่งเหม่อลอยนัยตา เศร้าหมอง เหมือนเธอสูญเสียทุกอย่างในพริบตา มาวินนั่งลงข้างๆพร้อมนมอุ่นๆ 1 แก้ว ยื่นให้รุจี “ดื่มสักหน่อยสิ จะได้มีแรงสู้ต่อ” รุจีเงยมองหน้า ของมาวิน ยื่นมือรับแก้วนมมาจากมาวิน พร้อมกับ น้ำตาไหลอีกครั้ง “จีขอโทษนะวิน ที่ทำไม่ดีกับวิน” “ช่างมันเถอะ วินลืมมันไปหมดแล้ว อย่าคิดมาก” “ดูสิ จีไม่เหลืออะไรเลย เสียทั้งพ่อ แม่ก็มาติดคุก สมบัติทุกชิ้นก็ถูกอายัดไป จีไม่เหลืออะไรแล้ววิน” รุจีโผเข้ากอดมาวินอย่างคนเสียสติปนเสียใจ มาวินทำเพียงลูบหลังปลอบใจ “วินคุยกับพ่อแล้ว พวกเราจะช่วยเท่าที่ช่วยได้ ไม่ต้องกังวลนะ” “ขอบคุณมากนะวิน ขอบคุณที่ไม่รังเกียจจี” “ก็เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน เพื่อนลำบาก ยังไง วินก็ต้องช่วยอยู่แล้ว” รุจีรู้สึกสะดุดกับคำพูดนี้แต่ ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะโต้แย้งอะไรได้ รุจีค่อยๆคลาย กอดออกจากเขา พร้อมกับกล่าวขอบคุณอีกรอบ จากนั้นมาวินก็พารุจีมาพักที่บ้านของเขาชั่วคราว ก่อน ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วย.. >>ระหว่างจัดงานศพ ในทุกวัน: ทั้งครอบครัวมาวิน ทั้งครอบครัวหรรษา ก็จะมาช่วยงาน ช่วยรับแขก ดูแลจัดแจงทุกอย่าง ภายในงานแทนรุจี “รุจีโชคดีนะได้มาวินเป็นแฟน ไม่งั้นตัวคนเดียว แย่เลย เล่นสูญเสียทุกอย่างไป พร้อมกันหมด ยังมีสติได้ไม่เป็นบ้าไปก็บุญแล้ว” คำพูดมากมายของคนในงาน มันลอยเข้าหูของ หรรษาไม่หยุดและเธอก็รู้สึกสงสารรุจีจับใจที่ต้อง มาเสียทุกอย่างไปชั่วข้ามคืน หากมีมาวินอยู่เคียง ข้าง มันก็น่าจะทำให้รุจีคลายความทุกข์เศร้าใจ ไปได้บ้าง ตั้งแต่เกิดเรื่อง หรรษากับมาวินก็คุยกัน น้อยลง ส่วนหนึ่งเพราะมีรุจีในสภาพจิตใจแบบนี้ มาวินก็คงไม่ใจร้ายพอ ที่จะปล่อยเธออยู่แบบ ตามมีตามเกิด..มาวินเดินเข้ามาหาหรรษา “พี่ว่าหนูหยุดพักบ้างเถอะนะ” “หนูไหวค่ะ แค่นี้เอง” น้ำเสียงของหรรษาดูห่างเหินจนมาวินรู้สึกได้ทันที “โกรธอะไรพี่หรือเปล่าครับ หืมมม” รุจีหันมาเห็น ก็รีบเดินเข้ามาขัดจังหวะการสนทนาของทั้งคู่ “วินค่ะ จีรบกวนวินไปช่วยดูตรงนั้นหน่อยค่ะ” รุจีเดินจับแขนมาวินก้าวเดินออกไป หรรษาที่ยืน มองด้วยสายตามีอาการน้อยใจ..ตลอดการจัด งานศพ 5 วัน มาวินก็จะมักจะไปคอยยืนข้างๆรุจี ด้วยความเป็นห่วงเพราะกลัวว่าเธอจะเกิดอาการ ล้มวูบหมดสติไปเพราะกินและพักผ่อนน้อย ภาพเหล่านั้น มันกลับทำให้คนในงานเข้าใจผิด คิดว่ารุจีกับมาวินกำลังคบหาดูใจกันอยู่ ก็ยิ่งสร้าง ความน้อยใจให้หรรษาอยู่ไม่น้อย แต่หรรษาเองก็ พยายามเข้าใจในสถานการณ์ที่เกิดขึ้น.. **จนมาถึงวันลอยอังคาร..รุจีเอ่ยปากชวนแค่มาวิน อยากไปกันแค่ 2 คนโดยเธอให้เหตุผลว่าเกรงใจ คนอื่นๆและอยากส่งพ่อเป็นครั้งสุดท้ายเป็นการ ส่วนตัว มาวินเองก็รู้สึกอึดอัดใจกับการกระทำนี้ แต่เขาก็ยอมตามน้ำไปก่อน เพื่อให้ทุกอย่างมัน จบลงด้วยดี พอลอยอังคารเสร็จ “จีหิวข้าวแล้วค่ะ” “ได้ดิ แถวนี้มีร้านอาหารเยอะอยู่” รุจีกำลังจะเอื้อม มือไปควงแขนมาวิน แต่เขาก็ชิงหมุนตัวหนีแล้ว เดินนำหน้าเธอไปก่อน จนไปถึงร้านอาหารทะเล มาวินแอบสังเกตเห็น ว่ารุจีเริ่มกลับมาเป็นรุจีคน เดิมแล้ว แต่เธอก็ยังเอาเหตุการณ์นั้นมาพูดเพื่อ ให้ตัวเองดูน่าสงสาร ในสายตาของมาวิน ส่วน มาวินก็จะคอยถ่ายรูปส่งรายงานให้กับหรรษา เป็นระยะ แต่ก็ไร้การอ่าน ตอบกลับใดๆจากเธอ จนมาวินเองก็รู้สึกใจคอไม่ดีเอาแต่จ้องมองแชท “ไม่ยักรู้..เดี๋ยวนี้วินติดมือถือตั้งแต่เมื่อไหร่ค่ะ” รุจีเอ่ยถามขึ้น เพราะเธอสังเกตเห็นว่ามาวินก้ม ดูแต่มือถือมากกว่า เงยมองหน้าเธอเสียอีก “อ่อ ติดมาจากหรรษาน่ะ หรรษาติดโซเซียลมาก ชอบโพสทุกอย่างที่ขวางหน้า แต่ก็น่ารักดี” คำตอบของมาวิน มันช่างเป็นคำตอบที่แสลงหู และบาดใจรุจีเป็นอย่างมาก “ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ ว่าหรรษาจะเป็นลูกสาวของ ลุงหัส จีโคตรโง่มากที่ไม่เคยรู้ทั้งพูดจาไม่ดีและ ทำไม่ดีกับเธอไปเยอะมาก อยากมีโอกาขอโทษ” “ไม่เป็นไรหรอก หรรษาคงจะเข้าใจอยู่แหระ” มาวินเอ่ยตอบสั้นๆ พออาหารเริ่มทะยอยมาเสิร์ฟ เขาก็เริ่มกินอาหารอย่างเร่งรีบเพื่อจะได้รีบกลับ แต่รุจีกลับกินอย่างช้าๆ ไม่รีบร้อน ตามองไปที่วิว “ถ้าเรากินอาหารเสร็จ เราไปหาร้านชิลล์ริมทะเล นั่งดื่มกันสักหน่อยไหมค่ะวิน” มาวินพยักหน้ารับ “ก็ได้นะ ตามใจรุจี” คำตอบของมาวินทำเอาหัวใจ ของรุจีก็เต้นแรง เธอพรางนึกไปถึงแผนการร้าย อยู่ค้างคืนกับมาวินแบบสองต่อสอง (คืนนี้วินต้องเป็นของฉัน อีหรรษา มึงเตรียมตัว ร้องไห้รอเป็นหม้ายขันหมากได้เลย กูนี่แหระจะ เป็นคนแย่งมาวินมาจากมึงเอง อีหรรษา หึ!) รุจียิ้มมุมปากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ว่ามาวินกำลังจับ จ้องดูพฤติกรรมและเจตนาของเธออยุ่ ซึ่งมันก็ ทำให้มาวินมั่นใจว่า เธอกลับมาในสภาพปกติ แล้ว จากนั้นมาวินก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ พร้อมกับ เดินออกหลังร้านไปเจอเจตที่ยืนรออยู่ “อ่ะนี่ กุญแจ ฝากจ่ายค่าอาหารให้ด้วยนะ” เขายื่นกุญแจรถคันที่ขับพารุจีมา พร้อมกับเงินสด เจตก็ยื่นกุญแจรถสลับกับคันที่เขาเป็นคนขับมา ให้มาวินกลับไปเช่นกัน “ฉันฝากด้วยนะ รุจีคนเดิม กลับมาเรียบร้อยล่ะ หมดหน้าที่พ่อพระอย่างฉัน สักที ตอนนี้ขอฉันไปทำหน้าที่ตามง้อเมียก่อนนะ” มาวินพูดจบก็รีบขับรถกลับกรุงเทพฯ ส่วนเจต ก็เดินเข้าทางหลังร้านมานั่งอยู่โต๊ะมุม เพื่อกิน อาหารรอรุจี พรางอมยิ้มกับแผนการของเจ้านาย ช่างแยบยลมาก ที่ให้เขาติดสอยห้อยตามไปด้วย ทุกที่ เพื่อรอชิ่งหนีรุจี (คุณวินกลัวเมียจะเข้าใจผิด ขนาดให้เราตามไปทุกที่เลยหรอวะ นี่เรากลาย เป็นไม้กันหมาไปตั้งแต่เมื่อไหร่วะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more