มาให้กำลังใจคนรัก

1376 Words

ระหว่างที่มาวิน เจต ละอองดาว ช่วยกันส่งเสียง เชียร์หรรษาอยู่ พอมาวินเห็นหรรษาเข้าเส้นชัย เป็นคนแรก เขาก็รีบลุกขึ้นส่งเสียงเฮอย่างดีใจ ส่วนเจตกับละอองดาวก็ลุกขึ้นเฮ สวมกอดกัน ด้วยความดีใจ ก่อนทั้งคู่จะรู้ตัวแล้วรีบปล่อยกอด มาวินแอบเห็นได้แต่ยิ้มมุมปาก พรางคิดแผนร้าย (เห็นที..งานนี้ผู้ช่วยหนุ่มของฉัน ต้องได้รับการ ปลดปล่อยบ้างแล้วล่ะ จะได้ไม่ว่างมาสาระแน เรื่องของชาวบ้านอย่างฉันอีก) เขายืนคิดแผนร้าย อยู่ในใจและต้องรอปรึกษาทีมร่วมอย่างหรรษา หรรษาเดินกลับมา มาวินก็ทิ้งกล้องส่องทางไกล หยิบแก้วน้ำมายืนให้สาวน้อยสุดแกร่งของเขา “ยินดีด้วยนะครับ..เก่งจังเลย หมูหรรของพี่” “ขอบคุณค่ะ” มาวินเอื้อมมือไล้ลูบศีรษะของเธอ “เหนื่อยไหม หืมม หิวหรือเปล่า” เขาจ้องมองหรรษาอย่างไม่ละสายตาและอมยิ้ม บรรยากาศส่งเสียงเชียร์คนรัก เขาก็พึ่งได้สัมผัส มันเป็นครั้งแรก กลับทำให้เขารู้สึกดีมากกว่าปกติ >>หรรษาขึ้นยืนบนแท่นเพื่อรับรางวัลชนะเลิศ พอนักข่าวและทีมงานถ่ายรูปเสร็จ มาวินรีบพุ่ง เข้าไป หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปหรรษาเอาไว้เพียบ พร้อมกับโพสลงโซเซียลของตัวเองเป็นครั้งแรก [แคปชั่น : ชนะใจแล้ว ยังชนะเลิศอีกหรอ] พร้อมกับแนบรูปหรรษายืนถือรางวัลยิ้มหวาน ส่วนเต็มสิบก็รีบเดินแหวกผู้คนเข้ามาพร้อมกับ ช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ “ยินดีด้วยครับ น้องหรรษา” “เอ้า!! พี่เต็มสิบมางานนี้ด้วยหรอค่ะ” หรรษาเอ่ย ถามด้วยความตกใจ “ตามมาเชียร์หรรษาเหมือน สมัยเรียนไงครับ พี่ภูมิใจในตัวหรรษาเสมอเลย” “ขอบคุณสำหรับดอกไม้ช่อนี้ค่ะ แล้วออมสินล่ะค่ะ” ก่อนหน้านี้ การที่หรรษาจะเอ่ยถามออมสินได้ใน แต่ล่ะครั้ง เธอมักฝืนทำมันอยู่เสมอและเธอก็จะ รู้สึกเจ็บจี๊ดลึกๆอยู่กลางใจ ตั้งแต่ที่มีมาวินเข้ามา ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเต็มสิบและออมสินกลับเปลี่ยน ไปเป็นเพียงแค่อากาศ “เอ่อ พี่มาคนเดียวครับและ พี่ก็มีเรื่องสำคัญที่อยากจะคุยกับหรรษา” มาวินที่ ยืนไม่ไกลมาก ได้ยินบทสนทนาของคู่ เขากำลังจะ เดินเข้าไป แต่ถูกเจตจับแขนห้ามไว้ “ตัวจริงอย่าง คุณวิน อยู่เฉยๆจะดีกว่าครับ ถ้าไปมีเรื่องตอนนี้ คุณหรรษาจะรู้สึกยังไงล่ะครับ” มาวินหันมามอง หน้าของผู้ช่วยหนุ่ม “นายจะสื่อถึงอะไรกันแน่” “ก็ถ้ามั่นใจว่าคุณหรรษารักคุณวินมากพอ ก็ต้อง ให้ความเชื่อใจกับเธอด้วยสิครับ” “ฉันเชื่อใจหรรษาอยู่แล้ว แต่กับไอ้นั่น ฉันไม่ไว้ใจ” “แล้วตอนที่คุณวินไปยืนข้างๆคุณรุจี ตั้งหลายวัน แถมพักอยู่บ้านหลังเดียวกันอีก คุณหรรษาต้อง ให้ความเชื่อใจคุณวินขนาดไหนกันครับแล้วเธอ ต้องเชื่อใจผู้หญิงอย่างรุจีด้วยไหมครับ” คำพูดของเจตทำเอามาวินยืนชะงักนิ่งขึ้นทันที “แค่เขายืนคุยกันไม่ถึง 5 นาที คุณวินยังจะใส่เดี่ยว กับเขาแล้วนะครับ” มาวินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “เออ ขอบใจที่เตือน” มาวินยอมกลับไปนั่งรอที่ จุดพักผ่อนนักกีฬา ส่วนเต็มสิบก็ชวนหรรษามายืน คุยเรื่องสำคัญไม่ห่างไกลจากเวทีมากนัก แม้เขา จะอยากพาหรรษาหนีไปไกลๆ ก็ไม่อาจทำได้ “พี่เต็มสิบมีอะไรจะพูดหรอค่ะ มันสำคัญขนาดขับ รถมาถึงที่นี่เลยหรอค่ะ” เต็มสิบขยับเดินเข้ามา ใกล้ๆ “สำคัญมาก ข้อความที่หรรษาส่งให้พี่ ความรู้สึกทั้งหมดของหรรษาที่มีต่อพี่นั้น พี่ก็..” หรรษาได้ยินแล้วรู้อายขายหน้ามากที่ส่งอะไรบ้าๆ พวกนั้น ไปเธอรีบตัดบทสนทนาเพื่อไม่ให้ตัวเอง รู้สึกขายหน้าไปมากกว่านี้ “เอ่อ คือ ตอนนั้นหนู คงไม่ค่อยมีสติเท่าไหร่ เลยส่งอะไรไร้สาระพวกนั้น พี่อย่าถือสาเลยนะคะ ช่วยลืมๆมันไปเถอะค่ะ” “แต่พี่ก็รู้สึกแบบเดียวกับหรรษานะ” “ห๊ะ!! อะไรนะ” หรรษาตกใจจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ “พี่แอบชอบหรรษาตั้งแต่วันแรกที่เจอ แต่พี่เป็นแค่ รุ่นพี่จนๆคงนึง ส่วนหรรษารวยล้นฟ้า พี่เลยไม่กล้า บอกความรู้สึกจริงๆในใจ เพราะกลัวว่าหรรษาจะ ไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันและมันอาจจะทำให้หรรษา ตีตัวออกห่างจากพี่ ขอยอมรับตรงๆว่าพี่กลัวมาก หากต้องเสียหรรษาไป เพียงเพราะเผยความในใจ ถ้าพี่รู้ว่าหรรษาก็รู้สึกแบบเดียวกัน พี่คงจะกล้า สารภาพทุกอย่างออกไปตั้งนานแล้ว” “พี่ก็รู้สึกแบบเดียวกับหนูหรอค่ะ ทำไมหนูดูไม่ออก เลย ว่าพี่ก็ชอบหนู” หรรษาขมวดคิ้วครุ่นคิด “เพราะพี่ต้องเก็บมันไว้ข้างในลึกๆไงครับ พี่ต้อง ทำเฉยๆ เก็บอาการทุกครั้ง แม้หัวใจจะเต้นแรงแค่ ไหนเวลาเจอหน้าของหรรษา” เต็มสิบเผยยิ้มขึ้น พร้อมกับเอื้อมจับกุมมือของหรรษาขึ้นมา “พี่ทำพลาดไป ส่วนเรื่องของออมสินมันเกิดจาก การเมาไม่มีสติของพี่ มันไม่ใช่เกิดจากความรัก มันจะสายไปไหม ถ้าเราสองคนจะลองมาคบกัน” “มันสายไปตั้งแต่ที่พี่เมาและไปมีความสัมพันธ์ กับออมสินแล้วค่ะ ต่อให้วันนี้หนูไม่มีใคร หนูก็ไม่ สามารถรักพี่ได้เหมือนเดิมอีกแล้ว ออมสินคงจะ เสียใจนะคะ ถ้าได้ยินสิ่งที่พี่เต็มสิบพูดออกมา” “พี่ขอโอกาสได้พิสูจน์ความรักที่พี่มีให้หรรษาได้ ไหม หรรษาจะได้รู้ว่าพี่รักหรรษาได้มากแค่ไหน ให้โอกาสนั้นกับพี่ได้หรือเปล่า” “ถ้าหนูให้โอกาสพี่ แล้วพี่จะทิ้งออมสินงั้นหรอค่ะ หนูไม่เคยคิดเลยว่าพี่จะเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้ พี่มีโอกาสจะบอกรักหนูมาตั้ง 4-5 ปีค่ะ แต่ตอนนี้ มันไม่มีโอกาสนั้นแล้วค่ะ หัวใจของหนูมีให้พี่วิน ไปหมดแล้วค่ะ อีกอย่างพี่เต็มสิบควรเอาเวลาไป รักและดูแลออมสินมากกว่านะคะ จะรักหรือไม่รัก แต่พี่ก็ได้ตัวเธอแล้ว ก็ควรดูแลเธอให้ดีที่สุดและ มีความสุขกับสิ่งที่พี่ได้เลือกไปแล้วนะคะ” หรรษา ดึงมือข้างนึงมากุมมือของเต็มสิบ “ขอบคุณนะคะ ที่พี่รู้สึกดีกับหนู แต่มันคงเป็นได้แค่พี่น้องแล้วค่ะ” พูดจบหรรษาจะค่อยๆจะดึงมือออกจากมือเต็มสิบ “ทำไมล่ะ ทำไมไม่ให้โอกาสพี่ ในเมื่อเราสองคน ต่างก็มีความรู้สึกเหมือนกัน” “ก็ความรู้สึกในข้อความนั้นมันตั้งแต่ 5-6 เดือน แล้วนี่ค่ะ ตอนนี้หนูไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับพี่แล้วค่ะ และที่สำคัญเลย..” หรรษาหยุดพูดแล้วหันกลับไป เรียกมาวินที่ยืนแอบฟังอยู่นานแล้ว “พี่วินค่ะ ออกมาเลยค่ะ เข้ามาฟังใกล้ๆ มาวินเดินออกมา จากที่ซ่อนด้วยใบหน้าเจื่อนๆที่ถูกจับได้ พร้อมกับ เดินเข้ามา หรรษาเอื้อมไปจับมือของมาวินมายืน ข้างๆ “ตอนนี้หนูรักพี่วินไปแล้วค่ะ หนูไม่ได้รู้สึก แบบนั้นกับพี่เต็มสิบแล้วค่ะ” ชายร่างสูงทำเพียง พยักหน้ารับรู้ “พี่เต็มสิบ!!” เสียงของออมสินดังขึ้น “ออมสิน!!” เต็มสิบหันไปมองด้วยความตกใจ “งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ” เต็มสิบรีบขอตัวและเดินหนี ไปที่รถทันที ออมสินวิ่งตามไปจากนั้นทั้งคู่ก็มีปาก เสียงทะเลาะกัน ส่วนหรรษากับมาวินทำหน้าที่ป้า ข้างบ้าน ยืนมองทั้งคู่ทะเลาะกันจนหายลับตาไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more