รู้เห็นเป็นรัก

ตามง้อขออธิบาย

เวลาเกือบ 5 โมงเย็น มาวินยังไม่เห็นวี่แววว่าจะ

เจอหรรษา เขาได้แต่ถอนหายใจอย่างคิดหนัก

สายเรียกเข้า..จากพ่อของหรรษา

(เห้ย! ทำไมอยู่ๆคุณลุงโทรมาหรือว่ารู้เรื่องแล้ว

ชิลหายล่ะ มาวิน เอ้ยยย) มาวินตัดสินใจรับสาย

“สวัสดีครับ คุณลุง” มาวินรับสายด้วยใจแป่ว

“วิน ลุงขอรบกวนเวลาเที่ยวพักผ่อนหน่อยนะ”

“ครับ มีอะไรด่วนครับ” “อาทิตย์หน้าขอเพิ่มกำลัง

การผลิตอีก 50 ตันนะ พอดีมีบริษัทของเพื่อนลุง

กำลังการผลิตไม่พอ เลยแบ่งออร์เดอร์มาให้เรา”

“ได้เลยครับ เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ เอ่อ ว่าแต่

คุณลุงรู้ได้ไงว่าพวกเรามาเที่ยวพักผ่อน หรรษา

บอกหรอครับ” เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ

“เปล่า ลุงเห็นยอดรูดบัตรที่พักแซนบีซรีสอร์ท

มันเด้งเข้ามาในข้อความน่ะ เลยเดาว่าทั้งคู่คง

ข้ามมาพักผ่อนกัน” มาวินยิ้มขึ้นด้วยความดีใจ

ที่เขารู้ชื่อที่พักของหรรษาแล้ว

“อ่อ ผมลืมกระเป๋าเงินไว้ครับ หรรษาเลยใช้บัตร

ของตัวเองรูดแทนครับ” มาวินรีบแอบอ้างไปก่อน

พอวางสายเขาก็รีบเดินตรงไปที่พักนั้น ทางเข้า

ของที่พักมีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่อยู่ข้างทางเข้า

มาวินหันไปมองก็เห็นหญิงชายคู่หนึ่งกำลังเกาะ

ขอบสระคุยกันอยู่ มาวินมองดีๆก็เห็นว่าเป็น

หรรษาที่มีผู้ชายเข้ามาคุยด้วย เข้าเลยเดินเข้า

ไปใกล้ๆ “หรรษา” หน้าตาของมาวินไม่พอใจกับ

สิ่งที่เห็น แต่หลังของเขายังมีแผลอยู่ เขาก็เลย

พยายามข่มจิตใจให้เย็นลง หรรษาที่เห็นมาวิน

ก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่พอเธอนึกถึงภาพที่เขา

กอดกับผู้หญิงสุดเซ็กซี่คนนั้น เธอก็รู้สึกไม่อยาก

จะเห็นหน้าของเขา มาวินถูกหรรษาเมิน เขาเดินไป

โซนขายชุดว่ายน้ำ รีบเปลี่ยนชุด แล้วเดินลงสระ

ตรงไปที่หรรษา “หรรษา มาคุยกับพี่หน่อย”

“หนูไม่พร้อมคุยค่ะ ขออยู่คนเดียว” มาวินจับแขน

ของหรรษาขยับเข้ามา “มาคุยกันก่อน หนีพี่มา

แบบนี้ พี่ทำอะไรผิด เพราะมีผู้หญิงมาทักงั้นหรอ”

“พี่ไม่ผิดหรอก อยากจะไปกอดกับใครก็ไปเถอะ”

หรรษาถอดแหวนหมั้นวางขอบสระ “หนูคืนอิสระ

ให้พี่ค่ะ หนูไม่อยากมีคำถามในหัว ซ้ำๆเดิมๆอีก”

มาวินหยิบแหวนแล้วก็ช้อนอุ้มหรรษาขึ้นจากสระ

ท่ามกลางสายตาเสียดายจากหนุ่มๆ “ปล่อยหนู”

เขาหยิบมาเช็ดตัวของโรงแรมมาห่อตัวของ

หรรษา หยิบของส่วนตัวของเธอ แล้วเดินตรงไป

บ้านพักของรีสอร์ท “หลังไหน” น้ำเสียงดุเอ่ยขึ้น

หรรษานิ่งเงียบไม่ยอมบอก “หรรษา หลังไหน”

“ห้องที่ 9 ค่ะ” หรรษาเอ่ยตอบอย่างจำใจ

พอเปิดเข้าไปในบ้านพัก เขาเดินตรงไปที่เตียง

ค่อยๆวางเธอลงบนเตียง แล้วเขาก็คร่อมร่างของ

เธอเอาไว้ “นี่ถึงกับถอดแหวนเลยหรอ หืมมม

มันยังไง คำถามในหัวคืออะไร ทำไมไม่ถามพี่

มาตรงๆ จะเก็บมันไว้ในหัวทำไม อยากรู้อะไร”

“หนูไม่อยากรู้อะไรแล้วค่ะ รู้แค่ว่าหนูไปต่อกับพี่

ไม่ได้แล้ว เราอย่าฝืนกันเลยนะคะ ถ้าพี่จะแต่งงาน

กับหนูเพียงเพราะคำพูดคำขอหรืออะไรก็แล้วแต่

ถ้ามาจากป๊า หนูจะไปคุยกับป๊าให้เองค่ะ”

“ทำไมถึงไม่เชื่อว่าพี่รักหรรษาจริงๆ ไม่ใช่เพราะ

เหตุผลอื่นหรือเพราะใคร”

“หนูรู้ตัวเองดีค่ะ ว่าสภาพจืดชืด เชยๆแบบนี้ ไม่มี

ใครอยากมารักหนูหรอกค่ะ หนูแค่เด็กโง่ๆคนนึง

พี่วินดูดีทุกอย่าง หน้าที่การงานดี ก็ควรหาคนที่มี

อะไรเท่าเทียมกัน เดินเคียงข้างกัน เป็นเพื่อนคู่คิด

ไม่ว่าจะผู้หญิงคนนั้นหรือคุณรุจีก็ยังคู่ควรกับพี่วิน

มากกว่าหนูค่ะ” มาวินจ้องมองใบหน้าของหรรษา

“พี่ชอบเด็ก ไม่ได้ชอบผู้หญิงที่แก่กว่าหรือเท่ากัน

แล้วพี่ก็แอบชอบหรรษามาตั้ง 7 ปี แต่ที่ปล่อยเวลา

ให้มันผ่านไป โดยไม่ได้เข้ามาคุยด้วยก็เพราะ..”

มาวินหันไปหยิบมือถือขึ้นมาเปิดรูป

“เมื่อ 7 ปีก่อนงานเลี้ยงวันเกิดคุณลุง พี่เห็นหรรษา

ในชุดเดรสสีชมพู พี่ก็รู้สึกชอบหรรษาทันทีที่เห็น

พี่อยากเข้าไปทำความรู้จัก พูดคุย แต่พี่ไม่กล้า

เอกลักษณ์เลยอาสาเป็นพ่อสื่อให้ด้วยการไปขอ

เบอร์ติดต่อ เราแชทพูดคุยกันอยู่ 2 วัน พี่ก็เลยขอ

นัดเจอ แต่เธอไม่มาตามนัด ตอนนั้นพี่รู้สึกผิดหวัง

มากและเสียใจมาก แถมขากลับพี่ประสบอุบัติเหตุ

นอนโรงพยาบาลอยู่เป็นเดือน ก็ไม่คิดจะมาเยี่ยม

เลยสักครั้ง เพื่อนพี่ก็ช่วยโทรติดต่อไป แต่เธอเอา

แต่ตัดสายทิ้ง ความรู้สึกในตอนนั้นมันทั้งโกรธ

ทั้งเกลียด ทั้งชอบมาก พี่เอาแต่ถามตัวเองทุกวัน

ว่าทำไมเธอถึงไม่มาตามนัดและไม่คิดจะมาเยี่ยม

พี่เลยสักครั้ง จนวันที่คุณลุงมาบอกให้พี่ย้ายไปที่

ระยองเพื่อช่วยหรรษาฝึกงาน พอพี่ได้กลับมาอยู่

ใกล้ๆกับหรรษา ความรู้สึกชอบมันก็มากขึ้น แต่!

มันก็มีความโกรธเกลียดปะปนอยู่ด้วย จนวันที่เจอ

เอกลักษณ์วันนั้น มันกลับบอกว่าไม่เคยเจอหรรษา

เลยทำให้พี่รู้ว่าหรรษาคนนั้นคือตัวปลอมและพี่

ก็ได้คำตอบแล้ว ว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมมาเจอพี่

ตั้งแต่วันนั้นทั้งความโกรธ ความเกลียดที่มันเคย

ตีกันอยู่ก็หายไปเหลือแค่ความรักที่มีให้กับหรรษา

คนนี้ ถ้ารู้ว่ามันจะเกิดเรื่องพวกนี้ พี่คงจะรวบรวม

ความกล้าเข้าไปหาหรรษาด้วยตัวเองแล้ว”

“หรรษาตัวปลอมหรอค่ะ ได้ไงอ่ะ”

“วันนั้นเอกลักษณ์เข้าไปถามหาคนชื่อหรรษา ก็มี

ผู้หญิงคนนึงแอบอ้างว่าคือเธอ นี่ๆคนนี้” มาวิน

หยิบมือถือมาเปิดให้หรรษาดู “อ่อ! นั่นญาติของ

หนูเองค่ะ ชื่ออลิสา ทำไมถึงบอกว่าเป็นหนูล่ะ”

หรรษาขมวดคิ้วอย่างสงสัย “พี่ก็ไม่รู้สิ แต่พี่ชอบ

หรรษาคนนี้เท่านั้น” “แต่แชทคุยกันตั้ง 2 วันเลยนะ

อาจจะมีใจให้หรรษาตัวปลอมก็ได้ ใครจะรู้”

“ไม่ ตอนแชทพี่ก็นึกถึงใบหน้าของหรรษาตัวจริง

รู้แบบนี้แล้ว ยังจะไล่พี่ได้ลงอีกหรอ 7 ปีเลยนะ

กว่าพี่จะได้คำตอบที่มันค้างคา”

“อ่อ!! ถึงว่าสิ ตอนแรกที่เจอ บางครั้งพี่ก็ดูโกรธๆ

เกลียดๆ หนู แต่บางครั้งพี่ก็เหมือนจะใจดีกับหนู”

“พี่ไม่ได้ตั้งใจ แต่พี่ก็ควบคุมความรู้สึกไม่ค่อยได้

ส่วนผู้หญิงที่เจอในซุปเปอร์วันนี้ ก็แค่คนที่เคย

จีบๆตอนสมัยอายุ20ต้นๆ แต่สุดท้ายเธอก็เลือก

ผู้ชายรวย ไม่ใช่ผู้ชายที่มีแต่ตัวอย่างพี่ ในใจของ

พี่มีแต่หรรษาคนนี้คนเดียว แล้วพี่ก็ไม่ยอม ถ้าเรา

ต้องเลิกกัน กว่าจะกล้าจีบ กล้าขอหรรษาเป็นแฟน

มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะ ทำไมหรรษาถึงชอบคิด

ว่าตัวเองไม่มีดี ไม่ดึงดูด จืดชืดล่ะ หืมม เพราะใน

สายตาของพี่ ทั้งสวย เซ็กซี่ น่ากอด น่าจูบ น่าหอม

สวยเซ็กซี่แบบไม่ต้องพยายามเลย แล้วดูในสระ

เมื่อกี๊สิ ยังมีหนุ่มเข้ามาคุย ไหนจะพวกที่อยู่รอบๆ

สระอีก พี่เห็นและหึงมากนะ” หรรษาจ้องมองตา

ของมาวิน “หนูไม่ได้ดูจืดชืดจริงๆหรอค่ะ”

“จริงครับ หนูสวยเซ็กซี่ ไม่ว่าหนูจะใส่ชุดอะไร

พูดแล้วก็นึกได้ ชุดว่ายน้ำอันนี้เว้าลึกไปนะครับ

ห้ามใส่อีกนะ มันโป๊เกินไป พี่หวงมาก หนูอย่าเลิก

กับพี่เลยนะ พี่รักหนูมากนะครับ ” หรรษาพยักหน้า

ตอบรับเบาๆ มาวินหยิบแหวนหมั้นกลับมาสวมที่

นิ้วนางข้างซ้ายของหรรษาเช่นเดิม แล้วก็ก้มลงจูบ

ด้วยความคิดถึง