ถูกจัดหนักจนป่วย

1387 Words

“หมูหรร เร็วๆสิครับ พี่รอนานแล้วนะ” เสียงหวาน ของมาวินเอ่ยขึ้น เพราะเห็นว่าหรรษาเอาแต่ยืน มองเขาอยู่นานแล้ว หรรษาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ใน ความคิด เธอก็เริ่มถอดเสื้อผ้าออกช้าๆ แม้มือไม้ ของเธอจะสั่น แต่ก็สั่นสู้ พร้อมกับสูดหายใจเข้า ก่อนที่ร่างเปลือยเปล่าของเธอค่อยๆก้าวเดิน เข้าไปในห้องน้ำอย่างช้าๆ ด้วยความเขินอาย “ขยับเข้ามาใกล้ๆพี่สิ” เสียงสั่นกระเส่าเอ่ยขึ้น สายตาของมาวิน จ้องมองร่างเปลือยเปล่านี้ ที่เขาเคยเห็นมาแล้วครั้งนึง เขากลืนน้ำลาย ลงคออย่างยากลำบาก สายตาจับจ้องมองหุ่น สะบึมอึ๋มอวบ 2 เต้าของเธออย่างไม่ละสายตา เท้าของเธอค่อยๆก้าวอย่างช้าๆเข้าไปหาเขา มาวินเอื้อมจับร่างอันน่าจะถะนุถนอมเข้ามายืน หันหน้าเข้าหากันอย่างแนบชิด น้ำจากฝักบัวไหล ชโลมลงบนร่างกายของทั้งคู่ เพื่อดับความเร่าร้อน มือของมาวินลูบไล้ทุกสัดส่วนของเธอด้วยความ ประหม่า “สวยงามมากจริงๆ หมูหรรของพี่” สิ้นสุดคำพูดของเขา ริมฝีปากของทั้งสองประกบ จูบกันอย่างดูดดื่ม ทุกอย่างถูกเคลื่อนไหวไปอย่าง ช้าๆ เหมือนกำลังบอกรักกันผ่านการจูบที่สุดแสน โรแมนติก ก่อนทั้งคู่จะผละจูบออกช้าๆ สายตาที่ จ้องมองกัน เขาขยับมือไปบีบครีมอาบน้ำ บรรจง ลูบไล้ฟองครีมอาบน้ำไปทั่วเรือนร่างของเธอ อย่างอ่อนโยนและถะนุถนอม “อื้มม หนูผิวดีจังเลย ขาวเนียนทุกซอก ทุกมุม” คำเอ่ยชมจากเขาดังขึ้น เธอจ้องมองการกระทำ ของเขาอย่างหลงไหล ไม่คิดว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า จะอ่อนโยนได้ขนาดนี้ รอยยิ้มหวานของเธอค่อยๆ เผยขึ้น “พี่ก็หุ่นดีจังเลยค่ะ ผิวก็..เนียนจนน่า..” ก่อนที่เธอจะค่อยๆลูบไล้ฟองครีมอาบน้ำบนตัว ของเธอ แล้วไปไล้ลูบบนตัวของเขาด้วยเช่นกัน “อื้มม ร้ายจริงนะ เด็กคนนี้” รอยยิ้มหวานจากเขา ก็ค่อยๆเผยขึ้นมา “ร้ายแล้วรักไหมค่ะ” “รัก อ่าส์” มือของเธอยังคงไล้ลูบรูดดึงของลับของเขาอย่าง เบามือและถะนุถนอม “อื้มม ถ้าหนูทำแบบนี้ เดี๋ยว พี่จะทนไม่ไหวนะ อ่าา” สายตาซุกซนของเธอเปล่ง ประกายทันทีที่เสียงครางของเขาหลุดดังออกมา ทั้งคู่ถูไล้ลูบ ช่วยกันอาบน้ำ อย่างหลงไหล.. พออาบน้ำ เช็ดตัวเสร็จ เขาก็ช้อนอุ้มร่างของเธอ มาวางลงบนเตียงอย่างเบามือ “หนาวหรือเปล่า” น้ำเสียงและสายตาอ่อนหวานเอ่ยถามขึ้น “ไม่หนาวค่ะ แต่ว่าหนูยังไม่..” นิ้วชี้ของเขาแตะวาง เบาๆบนริมฝีปากของเธอ เพื่อห้ามไม่ให้พูดต่อ “พี่รู้แล้วครับ แต่พี่จะทำเบาๆนะ หนูโอเคไหม” “ก็ได้ค่ะ” ริมฝีปากของทั้งคู่ทาบลงจูบ ลิ้นเกี่ยว ตวัดพันกันอย่างดูดดื่ม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจูบที่ เริ่มร้อนแรงและเร่าร้อนมากขึ้น รักสวาทหวาน ของทั้งคู่ก็ค่อยๆเริ่มต้นบรรเลงขึ้นอย่างหวานซึ้ง >>เช้าวันรุ่งขึ้น มาวินค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น ก้มลงจูบหน้าผากของ หรรษาที่อยู่ในอ้อมกอดอย่างรักใคร่ “มอนิ่งครับ หืม ทำไมถึงตัวร้อนจี๋ขนาดนี้อ่ะ หรรษาตื่นก่อน” เธอค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ มือกุมขมับ “หนูปวดหัวมากเลยค่ะ” มาวินตกใจรีบลุกไป เอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวลดอุณหภูมิให้เธอ พอตัว ของเธอเริ่มเย็นลง..จากนั้นเขาก็รีบเข้าไปอาบน้ำ แต่งตัว ค้นหายาลดไข้ “หรรษา!! ตื่นขึ้นมากินยา ลดไข้สักหน่อยนะ ถ้าไม่ดีขึ้น พี่จะพาไปหาหมอ” มาวินป้อนยาให้หรรษาเสร็จ เขาก็นั่งจ้องมอง ใบหน้าหรรษาด้วยความกังวลและเป็นห่วงมาก แต่วันนี้เขามีประชุมซูมกับลูกค้าจากต่างประเทศ “หรรษา หนูนอนพักที่นี่ก่อนนะ แต่ถ้ารู้สึกไม่ดีขึ้น รีบโทรหาพี่เลยนะครับ เช้านี้พี่ต้องไปเข้าประชุม ซูมกับลูกค้าต่างประเทศก่อน ถ้าประชุมเสร็จแล้ว พี่จะรีบกลับมาหานะครับ” เขาค่อยๆเอื้อมมือเช็ค อุณหภูมิที่หน้าผากและซอกคอของเธออีกรอบ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ก็เห็นเจตยืนรออยู่ ชั้นล่าง “คุณหรรษาล่ะครับ” ผู้ช่วยหนุ่มเอ่ยถาม “หรรษาไม่สบายอ่ะ ประชุมนี้ใช้เวลานานไหม” “เร็วสุด 1 ชั่วโมง ช้าสุด 3 ชั่วโมงครับ” “แม่งเอ้ย! ประชุมอะไรนักหนาวะ” มาวินรู้สึก หงุดหงิดด้วยความเป็นห่วงที่หรรษาต้องนอนอยู่ คนเดียว เจตค่อยๆเอียงตัวมากระซิบเบาๆ “เมื่อคืนคุณวินจัดหนักเลยหรอครับ คุณหรรษา ถึงได้ป่วยแบบนี้” มาวินดีดหูของเจตดัง เป๊าะ!! “โอ้ยยย เจ็บๆ มือหนักจัง” เจตลูบหูของตัวเอง “ก็อยากสาระแนดีนัก รีบๆไปสิวะ” มาวินรีบเดิน ตรงไปยังออฟฟิศทันที ระหว่างทางก็มีพนักงาน ยกมือไหว้ทักทายท่านประธานไปตลอดทาง ระหว่างที่มาวินกำลังเข้าประชุมอยู่ ทางเจตก็รีบ ออกไปซื้อของตามที่มาวินสั่งเอาไว้..ส่วนหรรษา พอนอนไปอีกสักพัก เธอค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้น (โอ๊ยยย ทำไมปวดหัวขนาดนี้) เธอขยับตัวทำท่า จะลุกขึ้นนั่ง ก็รู้สึกเจ็บแสบช่วงล่าง (โอ้วว เจ็บๆ นี่มันเจ็บขนาดนี้เลยหรอ ยัยดาวไม่เห็นจะเคยบอก เรื่องพวกนี้เลย หรือว่าเคยบอกแต่เราจำไม่ได้วะ) หรรษาค่อยๆลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่อยู่ๆ เธอก็รู้สึกหน้ามืด จนวูบหมดสติลงไปกองกับพื้น เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ก๊อกๆๆ “คุณหรรษาอยู่ไหมค่ะ พี่มีนเองค่ะ คุณวินให้เอา อาหารกับยามาให้ค่ะ” ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ไร้เสียง ตอบกลับจากภายในห้อง มีนตรารู้สึกไม่ดี รีบกด โทรหาเจตทันที “คุณเจตไปขอคีย์การ์ดสำรอง ที่ฝ่ายบุคคลหน่อยสิค่ะ คุณหรรษาไม่ตอบเลย” เจตรีบไปขอคีย์การ์ดแล้วก็รีบวิ่งไปหามีนตรา “นี่ครับคีย์การ์ด” มีนตรารับคีย์การ์ดรีบเข้าไป ในห้อง ส่วนเจตก็ยืนรออยู่หน้าห้อง “ว๊ายยยย!! ตายแล้ว..คุณหรรษา เป็นอะไรไปค่ะ” มีนตรารีบ เอาผ้าเช็ดตัวมาคลุมร่างของหรรษา เจตได้ยิน เสียงกรี๊ดของมีนตรา เขาก็รีบพุ่งเข้ามาในห้อง “มีอะไรครับ คุณมีน” “คุณเจตไปเอารถมาค่ะ ต้องรีบพาคุณหรรษาไปโรงพยาบาลด่วนเลย” เจตรีบพุ่งตัวไปที่ลานจอดรถใต้ตึกของออฟฟิศ ส่วนมีนตราอุ้มหรรษาอย่างทุลักทุเลมาวางที่เตียง รีบหาเสื้อผ้ามาสวมใส่ให้เธอด้วยความร้อนใจ มีนตราดันเหลือบไปเห็นคราบเลือดบนเตียง (ท่านประธานจัดหนักกับคู่หมั้นเกินไปหรือเปล่า) มีนตราคิดได้ก็รีบลุกไปดึงผ้าปูที่นอนออก แล้วเอา ไปใส่ไว้ในตะกร้า รอเอาไปซัก เจตเอารถมาจอด ที่หน้าตึก “คุณมีนรถพร้อมแล้วครับ” เจตรีบช้อน อุ้มร่างของหรรษานั่งเบาะหลังโดยมีมีนตรานั่งอยู่ ข้างๆ เจตขับรถมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลทันที ส่วนทางฝั่งของมาวินที่นั่งประชุมอย่างไม่มีสมาธิ ผ่านมาชั่วโมงกว่าๆ เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ทุกๆ 5 นาที ด้วยความกังวลและเป็นห่วงหรรษา แชทแจ้งเตือน..จากเจต “ถ้าประชุมเสร็จแล้วบอกผมนะครับ จะขับรถไปรับ ผมกับมีนพาคุณหรรษามาโรงพยาบาล แต่ตอนนี้ เธอปลอดภัยดีแล้ว คุณวินไม่ต้องเป็นห่วง” มาวินอ่านจากผู้ช่วยหนุ่มเสร็จ เขาแทบจะลุกออก จากการประชุมไปทันที “มารับเลย” มาวินรีบสรุป การประชุมเพื่อไม่ให้ยืดเยื้อ พอจบการประชุมเขา ก็รีบออกไปยืนรอเจตอยู่หน้าทางเข้าโรงงาน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more