ไม่ได้ใสซื่ออย่างที่คิด

1357 Words

ระหว่างกำลังรอของหวานมาเสิร์ฟ หรรษาลุกเดิน ไปเข้าห้องน้ำ ดาด้าที่กำลังเริ่มเมากรึ่มๆ พอเห็น หรรษาเดินแยกออกไป เธอก็รีบลุกขึ้นแล้วเดิน ตามหรรษาเข้าไปในห้องน้ำแบบติดๆ “เนี้ยนะหรอ แฟนของวิน” เสียงของสาวสวย เอ่ยขึ้นจากทางด้านหลัง หรรษาหันกลับไปมอง “ไม่ใช่ค่ะ เป็นเมียของพี่วินค่ะ” หรรษาเอ่ยตอบ “ท่าทางยังดูเด็กๆอยู่เลยนะ ทำไมไม่หาผู้ชายที่ อายุใกล้ๆกันล่ะ วินแก่กว่าเธอตั้งหลายปี ถ้าฉัน เดาไม่ผิดก็น่าจะ 10 ปีอัพเลยมั้ง” “พี่วินก็แก่แค่อายุค่ะ แต่หน้าตาของพี่เขาก็ยังดู 20 กว่าๆอยู่เลยค่ะ ก็ไม่แก่นะคะ” “แหม!! โลกของเธอ มันช่างสดใสจังเลยนะจ๊ะ แม่เด็กน้อย” ดาด้าพูดจาประชดประชันขึ้น “ก็ต้องสดใสสิค่ะ อย่างน้อยๆฉันก็เลือกผู้ชายจาก ความรัก ไม่ใช่เลือกเพราะเงินค่ะ” “อ่าว อีนี่ ฉันพูดด้วยดีๆชักจะมากไปแล้วนะ” “พูดดียังไงค่ะ เราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ แต่คุณเที่ยว มาออกความคิดเห็นกับชีวิตรักของคนอื่นแบบนี้” “คนอื่นอะไร ฉันกับวิน พวกเราเคยรักกันมาก่อน” “พี่วินเล่าเรื่องของคุณให้ฟังแล้วค่ะ แล้วก็รู้ด้วย ว่าทำไมถึงได้เลิกกัน” หรรษาจ้องมองผู้หญิงที่อยู่ ตรงหน้า เธอช่างดูร้ายแซงหน้าตาไปไกลมาก “หึ! แล้ววินได้บอกเธอไหม ว่าเขาเคยรักฉันมาก แค่ไหน วินยอมทำได้ทุกอย่างเพื่อฉัน” “พื้นฐานความรักมันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วค่ะ ในอดีตพี่วินอาจจะรักคุณมากและยอมทำทุกอย่าง เพื่อคุณ เพราะคุณคือคนรักของเขา แต่ในตอนนี้ คุณก็เป็นได้แค่..อดีตห่วยๆของเขาแล้วค่ะ” “ว้าว! นี่ไปจำบทนางเอกในละครเรื่องไหนมาล่ะ คำพูดดูมั่นใจจังเลยนะ แม่สาวน้อย” “คุณกับพี่วินคบกันมากี่ปีล่ะค่ะ ถึงได้มั่นใจว่าพี่วิน รักคุณมากที่สุดและมาพูดจามั่นหน้าได้ขนาดนี้” “เรารักกันมาเกือบ 3 ปี เธอจะอยากรู้ไปทำไม” คำตอบของดาด้า ทำเอาหรรษาเผยยิ้มกว้างขึ้น มาทันที “อืม! ก็แค่อยากรู้ไงค่ะ ว่าพี่วินรักคุณได้ แค่นั้นเองหรอค่ะ เพราะพี่วินแอบรักฉันมาตั้ง 7 ปี กว่าพี่วินจะกล้าเข้ามาจีบ แล้วก็ขอเป็นแฟนยังไม่ ถึงอาทิตย์เลยค่ะ พี่วินก็ให้พ่อแม่มาสู่ขอซะแล้ว ฤกษ์งานแต่งอีกเกือบ 2 เดือน พี่วินเลยขอหมั้นเอา ไว้ก่อนเพื่อเป็นหลักประกันว่าจองไว้แล้ว” หรรษา ยกมือข้างซ้ายขึ้นมาอวดแหวนเพชรเม็ดโตที่ส่อง แสงวิบวับเป็นประกาย “ขนาดฉันยังไม่เคยอ้าขา ขึ้นเตียงกับเขา เขายังทุ่มขนาดนี้ คุณลองคิดดู เล่นๆสิค่ะ ถ้า..ของสดๆใหม่ๆอย่างฉันได้อ้าขา ให้เขาได้ซุกเนี้ย พี่วินยังจะมีเวลาเงยหน้าขึ้นมา มองผู้หญิงห่วยๆในอดีตอย่างคุณอีกหรือเปล่าน๊า” “เอ้า! อีนี่ ปากดีนี่หว่า” ดาด้าง้างมือจะตบ หรรษาเชิดหน้าขึ้น รอการถูกตบ “ตบละล้านนะคะ ถ้าจ่ายไหวก็ฟาดมือลงมาเลยค่ะ เพราะฉันจะไม่ ยอมความหรือไกล่เกลี่ยที่สถานีตำรวจแน่ๆค่ะ” ดาด้ายืนง้างมือนิ่งๆอยู่ครู่นึง ก่อนจะเดินเหวี่ยง อารมณ์หงุดหงิดออกจากห้องน้ำไป (เห้อ! นึกว่าจะ โดนตบซะแล้ว หรรษา วู้ววว์) หรรษายืนล้างมือ แล้วเดินออกจากห้องน้ำมาก็ตกใจ “อุ๊ย!! ตาเถร พี่วิน มายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ค่ะ ตกใจหมด” รอยยิ้มแห่งความเจ้าเล่ห์ของมาวินค่อยๆเผยขึ้น “ตบละล้าน แล้วจูบล่ะ ราคาเท่าไหร่ รับเช็คไหม” หรรษาเม้มปากแน่น พร้อมอมยิ้ม “ได้ยินด้วยหรอ” “ก็ได้ยินตั้งแต่แรกเลย พี่เห็นด้าเดินตามหมูหรรมา พี่ก็เลยรีบตามมาดูอ่ะ กลัวด้าจะพูดอะไรเกินจริง” “แล้วมีอะไร พูดเกินจริงหรือเปล่าค่ะ” หรรษาเอ่ย ถามขึ้นพร้อมกับอมยิ้ม “มีสิ ต่อให้พี่ไม่ได้ซุกหน้า ตอนที่หมูหรรอ้าขา พี่ก็ไม่มีเวลาหันไปมองหน้า ของใครได้อีกแล้ว” เสียงขำในลำคอของหรรษา ดังขึ้นเบาๆ “อันนั้นหนูแค่อยากกวนประสาทคน เฉยๆค่ะ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย” “แต่สำหรับพี่ พี่หมายความแบบนั้นนะครับ” พอทั้งคู่พูดคุยกันเสร็จ ก็พากันเดินโอบกอด กลับเข้ามาที่โต๊ะอาหาร พร้อมกับขนมหวาน ที่พนักงานเอาเข้ามาเสิร์ฟพอดี .. ส่วนทางดาด้า พอเธอเดินกลับมา ก็ไม่เห็นมาวินนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว ดาด้ารู้สึกแปลกใจว่ามาวินหายไปไหน จนเธอหัน มาอีกที ก็เห็นมาวินเดินโอบกอดหรรษาออกมา จากทางเข้าออกห้องน้ำ (งั้นก็แสดงว่าวินได้ยินใน สิ่งที่ฉันคุยกับยัยเด็กนั่น หมดเลยนะสิ รักมันมาก จริงๆเลยสินะ ฉันก็อยากจะรู้ว่าจะรักกันได้แค่ไหน) ดาด้านั่งจ้องมองทั้งคู่ที่กำลังเดินเข้ามา เธอพราง ครุ่นคิดวิธีการแย่งชิงบ่อเงินบ่อทองอย่างมาวิน ให้กลับมาเป็นของเธอให้ได้ “อีเด็กเปรตนั่น ไม่ได้ ใสซื่อแบบหน้าตาของมันนะ ปากมันแซ่บมาก” ดาด้าเอ่ยขึ้นกลางวงสนทนาของเพื่อนๆ “อีเด็กนั่น..มันจะสักแค่ไหนกันเชียว” “เห้ย นั่นมันลูกสาวคนเดียวของวัฒนาพาณิชย์ เลยนะ ความรวยไม่ต้องพูดถึง คิดจะทำอะไรกัน ก็ดูเงินในกระเป๋าด้วยล่ะ โดยเฉพาะไอ้ด้า แกยิ่ง ถังแตกอยู่ด้วยนิ จะทำอะไรก็คิดดีๆล่ะ” เพื่อนคนนึงที่นั่งเงียบฟังมานานแล้ว ได้เอ่ยขึ้น “นี่แกเพื่อนฉันหรือคนรับใช้อีเด็กนั่นกันแน่ เหมือน จะเข้าข้างมันจังเลยนะ” ดาด้ารีบเอ่ยขึ้นทันที “ก็เพราะเป็นเพื่อนไง ยิ่งแกเคยทิ้งวินไปเพราะเงิน แถมแกจะกลับเข้ามาหาวินเพราะเรื่องเงินอีก แกคิดจริงๆหรอ ว่าวินจะกลับมาคืนดีกับแกอ่ะ แค่วินเห็นแกลุกเดินตามเด็กคนนั้นไป วินก็เดิน ตามไปติดๆแล้ว ดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่าวินรักเด็กนั่น” คำพูดของเพื่อนคนนั้น ทำให้ดาด้ารู้สึกไม่พอใจ และไม่อยากที่จะได้ยิน “หุบปากไปเลยนะ” กลุ่มเพื่อนของดาด้าเริ่มเมา พร้องส่งเสียงเอะอะ แหกปากโวยวายดังลั่น อย่างไม่เกรงใจโต๊ะอื่น ส่วนทาง..มาวินก็รีบเรียกพนักงานเช็คบิลทันที แล้วก็พาหรรษาไปนั่งชิลล์ร้านแถวริมหาดแทน “กลัวโต๊ะนั้นหรอค่ะ ถึงได้รีบหนีออกมา” หรรษา เอ่ยถามขึ้น “ไม่ได้กลัว แต่พี่ไม่อยากมีเรื่อง” “อ่อเหรอ!! ท่าทางจะอยากได้พี่วินคืนนะคะ” “พูดแบบนี้จะเอาพี่ใส่พานส่งคืนเขาหรือไง หื้ม” “โนเวย์สเตย์นมยานค่ะ ใครจะโง่ส่งพี่วินกลับคืน ไปล่ะค่ะ หนูไม่ใช่นางเอกละครหลังข่าวสักหน่อย” มาวินหัวเราะก๊าก อย่างอดไม่ไหว “พูดใหม่สิ๊!อะไร ยานๆนะเมื่อกี๊ พี่ฟังไม่ถนัด” มาวินพูดไปขำไป “ตลกตรงไหนค่ะเนี้ย ก็หนูได้ยินแม่บ้านคุยกัน” “ตลกสิ ก็พี่ได้ยินแม่พูดคำนี้กับพ่อบ่อยๆอ่ะ เวลาที่ แม่จะพูดปฎิเสธพ่อ” แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะขึ้นพร้อม กันโดยไม่ได้นัดหมาย บรรยากาศริมทะเลที่เย็น สบาย เสียงเพลงเพราะๆ ทำให้ทั้งคู่จิบเครื่องดื่ม ไปพูดคุยกันไป เพื่อทำความรู้จักกันให้มากขึ้น

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more