รู้เห็นเป็นรัก

จากคุณหนูสู่พนักงานชั่วคราว

>>โรงงานผลิตน้ำตาล จ.ระยอง

ฝ่ายบุคคล

“สวัสดีค่ะ คุณกันยา นี่ชื่อน้องหรรษา

พนักงานฝ่ายการตลาด พามารายงานตัวค่ะ

“สวัสดีค่ะ คุณกันยา” หรรษายกมือไหว้ทักทาย

“รับทราบค่ะ มาเริ่มงานพรุ่งนี้ 9 โมงตรง

ห้ามสายเด็ดขาด อ่ะ ส่วนอันนี้ เป็นคีย์การ์ด

ของห้องพักพนักงานค่ะ ห้องต้องทำความ

สะอาดเองนะคะ” ฝ่ายบุคคลเอ่ยบอก

“ขอบคุณมากค่ะ” หรรษารับคีย์การ์ดห้องมา

>>ห้องพักพนักงาน>เช้าวันใหม่ (เริ่มงานวันแรก)

“เดี๋ยวหรรษานั่งโต๊ะนี้นะจ๊ะ” มีนตราเอ่ยขึ้น

“ขอบคุณค่ะ พี่มีน” หรรษาลงนั่งโต๊ะทำงานหัน

มองไป มองมา “นี่ๆๆ เธอชื่อหรรษาหรอ อายุ

เท่าไหร่อ่ะ เราชื่อสายธารนะ อายุ 24”

“อ่อ เราก็ 24 เหมือนกัน ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

“มาๆเดี๋ยวเราช่วยสอนงาน” จากนั้นสายธาร

ก็ช่วยสอนงานตั้งแต่พื้นฐาน จนถึงข้อมูล

ปัจจุบัน ทำให้หรรษาจับทิศทางของงานได้ง่าย

>>ผ่านไป 1 อาทิตย์

การทำงานของหรรษาเริ่มคล่องตัวขึ้น เพราะ

หรรษาเป็นคนหัวไว การเรียนรู้งานจึงไม่ยาก

สำหรับเธอ “เราได้ข่าวมาว่า เดี๋ยวจะมีผู้บริหาร

ระดับสูงจากสำนักงานใหญ่ ที่กรุงเทพฯ เขาจะ

มาประจำการที่นี่ด้วยแหระ เห็นว่าหล่อมาก

แต่ก็เรื่องมาก จอมบงการสุดๆ” สายธารเอ่ย

“หรอ ว่าแต่..ทำไมอยู่ๆ เขาถึงจะมาประจำการ

อยู่ที่นี่ล่ะ ลำบากจะตาย” หรรษาครุ่นคิด

“พรุ่งนี้วันหยุด พวกเรานั่งรถสองแถวไปนั่งเล่น

ชายหาดกันป่ะ ไปหาอาหารทะเลสดๆกินกัน”

“ได้ดิ กำลังเบื่อห้องสี่เหลี่ยมอยู่พอดีเลย”

>>วันหยุดสุดสัปดาห์

ณ ริมชายหาด

“โห้!! ปลาหมึกย่างโคตรสดดีเลยอ่ะ น้ำจิ้มก็

แซ่บเวอร์ โอ๊ยยย เผ็ดๆๆ” หรรษามีอาการหน้า

แดงด้วยความเผ็ด “อ่ะ นี่ๆ หรรษา น้ำเย็นๆ”

สายธารรีบไปซื้อน้ำ วิ่งกลับมาให้เพื่อน

“ขอบใจสายธาร” หรรษากระดกน้ำกินจนจุก

“ท่าทางหรรษา น่าจะกินเผ็ดไม่ค่อยเก่งนะเนี้ย”

“ทำนองนั้นจ๊ะ แต่สายธารกลับนิ่งมากเลยอ่ะ”

“ก็บ้านเรากินน้ำพริก ผักต้มเป็นหลักน่ะ เลยชิน

ถ้าจะพูดแบบตรงๆก็จนนั่นแหระ”

“แล้วน้ำพริกคือมีแค่พริกกับน้ำหรอ มีเนื้อสัตว์

หรือเปล่า” คำถามของหรรษาทำเอาสายธาร

หัวเราะไม่หยุด “มันตลกยังไงอ่ะ” หรรษาขมวด

คิ้วอย่างไม่เข้าใจ“ถามจริง! นี่หรรษาไม่รู้จัก

น้ำพริกเลยหรอ” หรรษาครุ่นคิด “น้ำพริกกะปิ

นับด้วยป่ะ” “ก็นับ แต่มันต้องกินกับเครื่องเคียง

แต่น้ำพริกที่เราบอกมันกินเป็นกับข้าวได้เลย

เดี๋ยวไว้เราทำให้กิน รับรองแซ่บ” สองสาวนั่ง

รถมาเที่ยวริมหาดจนบ่ายแก่ ทั้งคู่ก็นั่งสองแถว

เที่ยวสุดท้ายกลับเข้าที่พัก หรรษาอาบน้ำเสร็จ

เตรียมตัวจะเข้านอน สายเรียกเข้า..จากเพื่อน

“ฮาโหลแกว่าไง” หรรษารับสายเสียงอ่อน

“เห้ยยย เสียงแกทำไมอ่อนจัง ไปฝึกงานเป็น

ไงบ้าง เมื่อไหร่จะมากรุงเทพฯ” ละอองดาวเอ่ย

ถามเพื่อนสนิท “ฉันพึ่งมาได้อาทิตย์เดียวเอง

ต้องอยู่ที่นี่ตั้ง 6 เดือนแน๊ะ ป๊าโคตรใจร้ายเลย”

“สู้ๆเว้ยแก ไว้ว่างๆฉันจะแวะไปหา นี่ฉันก็นั่ง

ทำงานของที่บ้าน น่าเบื่อสุดๆ เพื่ออนาคตที่

ต่างแดนของพวกเรา เราต้องสู้” “อือ สู้ๆ”

หรรษาพูดคุยกับเพื่อนเสร็จก็รีบเข้านอน

>>เช้าวันจันทร์

“ทำไมวันหยุดมันผ่านไปเร็วจัง” หรรษาเอ่ยขึ้น

“หึ! ก็หยุดแค่วันเดียวเอง ตื่นมาก็ 10 โมงแล้ว”

สองสาวทำงานไป เม้าท์มอยกันไป

“เอ๊ะ วันนี้ผู้บริหารจะเข้ามาเริ่มงานวันแรก

เราเห็นฝ่ายขายหัวหมุนเลย สงสัยจะโหดจริง

แห๊ะ แบบว่าหล่อโหดไรงี้”

“เราไม่สนใจหรอก เราจะตั้งใจทำงานให้ครบ

กำหนดก็พอ ฮื้อๆๆ แค่นั้นเลยจริงๆ”

**ช่วงพักเที่ยงข่าวลือว่ามีผู้บริหารมาประจำที่นี่

ก็แพร่ออกไปทั่วออฟฟิศและโรงงานผลิต

พอช่วงบ่ายหรรษาก็งานเข้าเต็มๆเมื่อตัวเลข

ในเอกสารเกิดการผิดพลาดทำให้ฝ่ายการเงิน

ทำเบิกจ่ายเกินจำนวนจ่ายจริง “หรรษาเข้ามา

พบพี่ที่ห้องด้วย” ผู้จัดกาาฝ่ายการตลาดเอ่ย

หรรษารีบตามเข้าไปทันที “ค่ะ ผู้จัดการ”

“เอกสารนี้ ได้ตรวจดูตัวเลขด้วยการบวกทวน

ยอดอีกรอบไหม” หรรษาหยิบเอกสารมาดู

“โห้ หนูบวก 3 รอบเลยค่ะ ยอดนี้จำได้ค่ะ”

“ยอดจ่ายจริง 3แสนห้าพัน แต่เอกสารนี้ 3แสน

ห้าหมื่นเลยนะ” หรรษากดเครื่องคิดเลขอีกรอบ

ปรากฎว่ามีเอกสารยอดซ้ำกันถึง 3 ยอด

“หนูขอโทษค่ะ ตอนนั้นพี่เขาเร่ง หนูเลยไม่ได้

ตรวจเช็คเอกสารให้ละเอียดค่ะ ขอโทษนะคะ”

“แค่ขอโทษมันคงไม่พอ หรรษาต้องไปตาม

ยอดเงินที่จ่ายเกินกลับมาให้ครบ ไม่งั้นบริษัท

จะคิดว่าหรรษาทุจริตนะ” หรรษาขมวดคิ้ว

“ทุจริตยังไงค่ะ หรรษาก็ไม่ได้เงินจากเรื่องพวก

นี้สักบาท” “หรรษา!!!” เสียงดุจากผู้จัดการ

ทำเอาหรรษาสะดุ้งเฮือกเช่นกัน

“ไม่รู้ล่ะ เรื่องนี้พี่ต้องส่งรายงานตามจริงไปให้

ท่านประธานคนใหม่ได้อ่านรายงานตามจริง”

“ได้ค่ะ หรรษาจะรีบตามเงินกลับให้เร็วที่สุดค่ะ”

หรรษาเดินออกจากห้องไป “เธอจะไหวไหมเนี้ย

มาแค่อาทิตย์เดียว เงินหายไป สี่หมื่นห้าพัน

เนี้ย ฉันละกลุ้มใจจริงๆ” ผู้จัดการเอ่ยพึมพำขึ้น

กับตัวเอง.. เวลาผ่านไปไม่นาน ผู้จัดการฝ่าย

การตลาด ถูกเรียกให้เข้ามาพบที่ห้องของ

ท่านประธานคนใหม่ โดยเอาตัวต้นเรื่องอย่าง

หรรษาเข้าไปด้วย ก๊อกๆๆๆ ขออนุญาตค่ะ

ผู้จัดการเดินนำ หรรษาเดินตามหลังคล้ายเงา

“คุณนงนุชช่วยอธิบายที มันเกิดอะไรขึ้น”

(เสียงโคตรโหดเลยวะ ดุชิบหาย สงสัยจะโดน

ไล่เร็วๆนี้ล่ะมั้ง หรรษา) ระหว่างผู้จัดการกำลัง

อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น หรรษาก็เอาร่างผู้จัดการ

เป็นเกราะกำบังให้พ้นจากสายตาของคนดุที่นั่ง

อยู่ตรงหน้า “หรรษาใช่ไหม คนก่อเรื่อง ขยับ

ออกมา จะสิงคุณนงนุชหรือไง มายืนตรงนี้”

ขาเล็กๆขยับออกมาช้าๆ มายืนตรงจุดที่

ท่านประธานชี้เมื่อกี๊ “มาทำงานที่นี่แค่อาทิตย์

เดียว ทำเงินบริษัทหายไป สี่หมื่นห้าพันบาท

คงต้องจับย้ายแผนก ขอผมคิดก่อนว่าจะย้าย

เธอไปไว้ที่ไหนดี ส่วนเรื่องเงินน่าจะคุยกับทาง

ซัพพลายเออร์ได้ เพราะเรามีเอกสารครบ

ก็ตามนี้ครับ ไว้ผมจะแจ้งความคืบหน้าอีกที”

ผู้จัดการดึงตัวหรรษาออกจากห้องไป

“เห็นไหม โชคดีแค่ไหนที่ท่านประธานปล่อย

ผ่านเห้อ หัวจะปวดจริงๆ มีอะไรจะพูดไหม”

“ท่านประธานยังหนุ่มแถมหล่ออีกนะคะ แต่ดุ

ไปหน่อย” ฝ่ามือของผู้จัดการฟาดแขนของ

หรรษาอย่างไม่จริงจังนัก “โอ๊ยยย เจ็บนะคะ”

“ยังจะมีหน้ามาพูดเล่นอีก มันใช่เรื่องไหม แต่

ว่าไปท่านประธานก็หล่อจริงแหระ นึกว่าจะแก่ๆ

ซะอีก” ผู้จัดการเอ่ยขึ้น “หนูก็ว่างั้นค่ะ”

“หรรษา!! ไปเตรียมเก็บของ รอย้ายแผนก”

“ค่า ทราบแล้วค่ะ” หรรษาเดินคอตกกลับโต๊ะ

(พึ่งจะมาทำงานอาทิตย์เดียว ถูกย้ายแผนก

ถ้าเรื่องถึงหูป๊าเมื่อไหร่มีหวัง เห้อ! หมดกัน

อนาคตของยัยหรรษา พาฟิน อยากจะกรี๊ด)