พ่อแม่ลูก

1455 Words

>>เช้าวันรุ่งขึ้น มาวินค่อยๆลืมตาขึ้น หันมามองภรรยาที่นอนหลับ อยู่ในอ้อมกอดของเขา มุมปากของเขาเผยยิ้มขึ้น (เวลาหนูดื้อมันก็น่านัก แสนงอนเก่งซะด้วย) “หมูหรร วินน้อย ตื่นได้แล้วครับ เช้านี้หมอนัดนะ” มาวินก้มจูบแก้มนุ่มของภรรยาสาวอย่างเอ็นดู “อื้อออ วินน้อยยังง่วงอยู่เลยค่ะ” ผู้เป็นสามีขำขึ้น “สงสัยพ่อต้องใช้ลำเอ็นเข้าไปสะกิดวินน้อยให้ตื่น สักหน่อยแล้วมั้ง” สิ้นสุดคำพูด เขาก็เริ่มไล้ลูบตาม เรือนร่างของภรรยาสาว “อร๊ายยย หนูตื่นแล้วค่ะ” >> ณ โรงพยาบาล หลังจากหมอตรวจหาความเสี่ยงต่างๆของครรภ์ เสร็จสิ้นแล้ว หรรษาเดินถือแผ่นฟิล์มอัลตร้าซาวน์ ของลูกชายด้วยความดีใจ เธอมักจะส่องดูฟิล์มอยู่ ตลอดเวลา มาวินเองก็เช่นกัน .. พอทั้งคู่กลับมาถึง บ้าน ก็เห็นของส่วนตัวของกายทั้งหมดที่เคยอยู่ บ้านพ่อกับแม่ก็ถูกขนย้ายมาส่งเป็นที่เรียบร้อย โดยมีเจตเป็นผู้ควบคุมการขนย้ายนี้.. >>บ้านพ่อแม่ของมาวิน รุจีใจกล้าหน้าด้านอยู่บ้านของพ่อแม่มาวินต่อ แบบไม่ยอมย้ายออก เพราะเธอต้องการหาจังหวะ ทำลายความสัมพันธ์ของมาวินกับหรรษาให้พัง รุจีเดินลงมาชั้นล่างเวลา 9 โมงกว่า ก็เป็นเจตยืน อยู่หน้าบ้าน พร้อมกับรถกระบะมีหลังคาจอดอยู่ เธอหันไปถามแม่บ้าน “รถเอาอะไรมาส่งหรอ” “เปล่าค่ะ รถมาขนย้ายของคุณวินไปบ้านใหม่ค่ะ” “ห๊ะ! ย้ายไปหมดเลยหรอ” รุจีพูดจบก็รีบวิ่งกลับ ขึ้นไปที่ห้องนอนของมาวิน ที่มีเพียงห้องโล่งๆ (ย้ายของไปหมดเลยหรอ แบบนี้แสดงว่าวินจะ ไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วใช่ไหม รุจีทรุดตัวลงกับพื้น ด้วยความเสียใจและเจ็บใจไปพร้อมๆกัน มือเรียว กำหมัดไว้แน่น ด้วยความเจ็บแค้นใจ ก่อนที่เธอจะ พยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ >>โต๊ะอาหาร รุจีนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวอย่างเงียบนิ่ง มองซ้าย ขวา ก็ไม่เห็นทั้งพ่อและแม่ของมาวิน อาหารกำลังเริ่ม ทะยอยมาเสิร์ฟจากแม่ครัวประจำบ้าน “คุณพ่อกับคุณแม่ล่ะ” รุจีเอ่ยถามอย่างแปลกใจ “คุณท่านออกไปหาคุณวินค่ะ เพราะวันนี้คุณวินพา ภรรยาไปฝากครรภ์ สงสัยคุณท่านคงตื่นเต้นเลย รีบไปหาค่ะ” รุจีได้ยินแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “ห๊ะ! อี..เอ่อ หรรษาท้องอย่างนั้นหรอ” (สงสัยต้องถึงเวลาทำคลอดก่อนกำหนดแล้วล่ะมั้ง ไอ้มารหัวขน อีหรรษา) รุจียกยิ้มมุมปาก พอกิน ข้าวเสร็จ เธอก็ขับรถออกไปส่องดูเรือนหอของ มาวินกับหรรษา ที่เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิด และ ทีมดูแลความปลอดภัย เหมือนมาวินจะมีตาทิพย์ เพราะเขาได้จ้างทีมดูแลความปลอดภัย ฝีมือดีมา จำนวน 10 คน สำหรับมาคอยดูแลความปลอดภัย ให้กับภรรยาและลูกในท้อง (ทำไมมีบอร์ดี้การ์ด เยอะจังเลยวะ แล้วฉันจะทำยังไงดี) รุจีได้โทรหา เพื่อนๆที่เคยรู้จัก เคยสนิท เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะตัวคนเดียวไร้เพื่อนฝูงเพราะ คดีของพ่อกับแม่เธอ (หึ่ยยย!! นี่มันอะไรกันวะ ตอนฉันร่ำรวย พวกมึงแดกกันไม่ยั้ง เรื่องแค่นี้ ไม่คิดจะช่วยเลยหรือไงวะ) รุจีกำลังนั่งครุ่นคิด แผนการทำร้ายหรรษาอยู่ แต่จู่ๆสัญญาณแจ้ง เตือนความปลอดภัยก็ดังขึ้น จนรุจีต้องรีบขับรถ หนีออกมาแทบไม่ทัน.. ทางมาวินที่อยู่ในห้อง นั่งเล่นกับภรรยา เดินออกมาจากห้องเพราะ ได้ยินสัญญาณดัง “เกิดอะไรขึ้น” มาวินเอ่ยถาม หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยอย่างธนารีบเอ่ย ตอบในทันที “มีรถจากบ้านของคุณวินมาจอดอยู่ ข้างรั้วนานแล้ว คาดว่าจะเป็นคนในเป้าหมาย เจ้าหน้าที่เลยกดสัญญาณเตือนครั้งที่1ครับ” มาวินพยักหน้าเบาๆ “ผมฝากด้วยนะครับ” ก่อนทั้งคู่จะเดินแยกออกไป “เกิดอะไรขึ้นค่ะ พี่วิน” “อ่อ ทีมเขาซ้อมกันนะ ดันมีรถแปลกๆมาจอดอยู่ ข้างรั้ว พวกเขาเลยกดสัญญาณแจ้งเตือนไป” “อ่อ ว่าแต่พี่วินจ้างทีมบอร์ดี้การ์ดมาทำไมเยอะ แยะค่ะ อย่างกับบ้านเจ้าพ่อมาเฟียแน๊ะ” “พี่ยอมเสียเงินหลายหมื่นต่อเดือน ดีกว่าปล่อยให้ เมียกับลูกของพี่เป็นอันตราย เรื่องนี้พี่ขอเถอะนะ เพื่อความสบายใจของพี่” หรรษาเผยยิ้มขึ้น “ก็ได้ค่ะ เรื่องนี้หนูจะไม่ยุ่ง” มาวินสวมกอดภรรยา ด้วยความรัก แต่ก็มีความกังวลใจแฝงอยู่หลังรู้ว่า รุจีมาแอบส่องที่บ้าน .. มาวินเดินออกมาหน้าบ้าน ก็เจอเจตกำลังขับรถเข้ามาพอดี “ดีครับ คุณวิน” “เจตมาก็ดีแล้ว ตามฉันมาที่ห้องทำงานหน่อย” พอทั้งคู่เข้ามาในห้องทำงาน “เมื่อกี๊รุจีมาแอบส่อง อยู่ข้างรั้ว ฉันกลัวจริงๆเลยเจต” มาวินขมวดคิ้ว “คุณวินไม่ต้องห่วงครับ งานนี้รุจีไม่มีวันทำอะไรได้ ไม่ต้องกังวลไปนะครับ” ผู้ช่วยหนุ่มเอ่ยขึ้น >>ผ่านไป 2 สัปดาห์ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น อยู่ๆแม่ของมาวินก็พลัดตกบันได อาการโคม่าอยู่ ในห้องไอซียู มานพรีบกดโทรหามาวินด้วยความ ร้อนใจ “วิน รีบมาที่โรงพยาบาลด่วน” “ใครเป็นอะไรครับพ่อ” “แม่ของแกตกบันได อาการสาหัส” มาวินนิ่งไปครู่ “อะ อะไรนะครับพ่อ ทำไมแม่ถึง..ครับ ผมจะรีบไป” ผู้เป็นพ่อโทรบอกข่าวลูกชายเสร็จ ก็รีบโทรหา เพื่อนสนิทอย่างหัสดินเพื่อแจ้งข่าว “เห้ยยย มันเกิดขึ้นได้ยังไงวะ” หัสดินตกใจมาก เมื่อรู้ข่าว “ถ้าบอกว่ากูสงสัยรุจี มึงจะว่ายังไง” “อืม ก็เป็นไปได้ แต่จะทำแบบนั้นไปทำไมวะ ในเมื่อรุจีรักมาวิน จะกล้าทำแบบนั้นกับแม่ของ คนที่เธอรักได้เลยหรอวะ” หัสดินคิดวิเคราะห์เพื่อ หาสาเหตุ “กูไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าเป็นฝีมือ ของรุจีจริงๆ กูไม่เอารุจีไว้แน่” มานพเอ่ยขึ้น เพราะ เขามั่นใจว่าภรรยาของเขา ไม่มีทางตกบันไดลง มาได้เองอย่างแน่นอน หากถูกผลักจากฝีมือของ รุจีจริง แต่เขาก็ไม่มีหลักฐาน เว้นแต่ภรรยาจะฟื้น ขึ้นมาถึงจะรู้ความจริง .. ทางมาวินก็รีบตรงมาที่ โรงพยาบาลด่วน “พ่อครับ แม่เป็นไงบ้าง” “ยังไม่รู้เลย หมอยังไม่ออกมา” ผู้เป็นพ่อเอ่ยตอบ เพียงไม่นาน หัสดินและภรรยา ก็เดินตรงเข้ามา “เห้ย เป็นไงบ้างวะ หมอออกมายัง” หัสดินเอ่ยขึ้น “ยังเลยวะ” มานพเอ่ยตอบด้วยหน้าตาไม่ค่อยดี “ใจเย็นๆ ถึงมือหมอแล้ว ยังไงก็ต้องปลอดภัย” มาวินยืนคุยกับพ่อ โดยมีหัสดินอยู่ด้วย ทั้ง 3 คน พูดคุยกันอยู่ครู่นึง เสียงเรียกเข้า..ภรรยา “พี่วินค่ะ คุณแม่เป็นอย่างไรบ้างค่ะ” เสียงร้อนใจ ของหรรษาพูดจาผิดๆถูกๆ“ใครบอกเรื่องนี้กับหนู” “แม่บ้านที่บ้านของพี่วินค่ะ โทรมาบอก หนูขอนั่ง รถไปโรงพยาบาลนะคะ” มาวินรู้สึกโกรธปี๊ดขึ้น “ห้ามออกไปไหนทั้งนั้น” พอเขาสั่งภรรยาเสร็จเขา ก็กดโทรเข้าบ้าน “สวัสดีค่ะ คุณวิน” แม่บ้านเอ่ย “ใครเป็นคนโทรบอกหรรษาเรื่องของคุณแม่” “เอ่อ คะ คือว่า ป้าเองค่ะ คุณรุจีบอกให้โทรไปค่ะ” “นี่ผมหรือรุจีจ่ายเงินเดือนให้ป้ากันแน่ ทำไมถึง ได้เชื่อฟังคนอื่นที่ไม่ใช่คนในบ้าน รุจีมันเป็นใคร ถึงได้สั่งป้าได้ ไหนป้าลองตอบผมหน่อยสิ” “ป้าขอโทษค่ะ คุณวิน ตอนนั้นป้าตกใจที่คุณท่าน ตกบันไดค่ะ พอคุณรุจีบอกให้โทรไปบอกคุณวิน ป้าก็เลยโทรไปค่ะ แต่คุณหรรษารับสายค่ะ” “ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายนะครับ ถ้าไม่ใช่พ่อหรือ ผมเป็นคนสั่ง ไม่ต้องทำตาม อ่อ อีกเรื่องครับ ป้าช่วยสั่งให้พนักงานทุกคน มาทำงานที่บ้านของ ผมเป็นการชั่วคราวก่อน” มาวินตั้งใจกดดันให้ รุจีย้ายออกจากบ้านและต่อจากนี้เขาจะไม่ปรานี ต่อเธออีกแล้ว เพราะเขาก็มั่นใจว่าการตกบันได ของแม่ต้องเป็นฝีมือของรุจี

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more