รู้เห็นเป็นรัก

เริ่มมีความรู้สึกดีๆ

หรรษานอนหลับไปอีกรอบ ระหว่างรอน้ำเกลือ

หมด มาวินโทรกลับไปบอกหัสดินเกี่ยวกับ

เรื่องที่เกิดกับหรรษา “ผมขอโทษครับ คุณลุง

ที่ดูแลน้องไม่ดีเท่าที่ควร” ปลายสายยังคงมี

น้ำเสียงอารมณ์ดี “ไม่เป็นไร แล้ววินก็ไม่ต้อง

โทษตัวเองนะ ยัยหนูก็ปลอดภัยแล้ว ฝากวิน

ดูแลน้องด้วย มีอะไรโทรมาหาลุงได้ตลอด”

“ได้ครับลุง ผมจะดูแลน้องให้ดีกว่านี้ครับ”

มาวินวางสายจากหัสดิน ก็เดินออกไปบอก

ผู้ช่วยหนุ่ม “เจต! ช่วงนี้ลางานให้หรรษาก่อน

แจ้งมีนตราด้วย ฉันจะพาหรรษาไปพักผ่อน

แถวชายทะเลสัก 2-3 วัน” “ได้ครับ คุณวิน”

>>บ้านพักตากอากาศชายทะเล

มาวินพาหรรษาขับรถตรงไปบ้านพักริมทะเล

“พวกเราจะไปที่ไหนกันหรอค่ะ ไม่กลับเข้า

โรงงานหรอ” หรรษามองออกไปนอกหน้าต่าง

“ฉันอนุมัติวันหยุดพักร้อนให้เธอแล้ว”

“ห๊าา วันหยุดพักร้อนของหนู มีด้วยหรอค่ะ”

มาวินขำในลำคอ “เธอคิดว่าตัวเองเป็นแค่

พนักงานหรือยังไง หืมม!” หรรษาหัวเราะลั่น

ออกมา รถขับมาจอดที่บ้านริมทะเล ทั้งคู่เดิน

ลงจากรถมา หรรษาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด

“โอ้ว! สดชื่นจังเลย อยู่จังหวัดนี้แท้ๆ ยังไม่ได้

มาเที่ยวทะเลเลย หนูขอไป..” มาวินพูดแทรก

“ไม่ได้!! ให้มาพักผ่อน ไม่ได้ให้มาซุกซน”

“โอ้ยยย แล้วจะพามาทะเลเพื่อ? ฮัลโหล!”

หรรษาพูดจบก็เดินเข้าไปในบ้านพักทันที

มาวินยืนมองตามหลังหรรษา พร้อมพ่นขำขึ้น

ในลำคอเบาๆ (ลูกคุณลุงนี่แสบจริงๆนะครับ

ผมชักไม่แน่ใจ ว่าจะช่วยดูแลไหวหรือเปล่า)

มาวินก้าวเดินตามหรรษาเข้าไปในบ้านพัก

>>เวลาช่วง 17.20 น.

“เธอ อยากไปดูพระอาทิตย์ตกดินไหม”

“จะดูทำไมค่ะ พระอาทิตย์มันก็ตกดินอยู่ทุกวัน

เราไปหาซีฟู้ดแซ่บๆกินดีกว่าค่ะ มันไม่ได้มี

ให้กินทุกวันนะคะ” หรรษาเดินจุงแขนมาวิน

เดินออกมาที่ชายหาด มาวินได้แต่เดินตาม

ไปอย่างว่าง่าย พร้อมกับขำที่หรรษาช่างให้

ความสำคัญบางอย่าง แตกต่างจากผู้หญิง

ทั่วไป ถ้าเป็นผู้หญิงทั่วๆไปคงชวนเขาไปรอ

นั่งดูพระอาทิตย์ตกดินแล้ว..

>>ทางรุจีก็รอ มาวินมาทั้งวันจนถึงช่วงเย็น

“เจต วินหายไปไหน นังเลขานั่นมันอาการหนัก

สาหัสมากหรือยังไง ถึงต้องไปเฝ้ามันทั้งวัน

จนป่านี้ยังไม่คิดจะกลับมา นี่มันจะ 6 โมงแล้ว”

“คุณวินลาพักร้อน 3-4 วันครับ”

“อะไรนะ!! อย่างมาวินเนี้ยนะ จะลาพักร้อน”

“ครับ ก็คุณวินทำงานมาตลอด 10 ปี ยังไม่เคย

ได้ลาพักร้อนเลย มันก็คงจะถึงเวลาที่คุณวินจะ

ได้พักผ่อนกับคนของใจบ้างแล้วครับ”

เจตพูดจบก็หันไปมองมีนตรา ทั้งคู่ก็เก็บของ

เตรียมเลิกงาน ปล่อยให้รุจียืนอึ้งอยู่คนเดียว

รุจีทบทวนคำพูดของเจต มันทำให้เธอรู้สึกว่า

มาวินน่าจะพาหรรษาไปที่ไหนสักแห่ง ยิ่งทำให้

เธอร้อนใจเป็นอย่างมาก รุจีกระหน่ำโทรหา

มาวินเกือบ 40 สาย ไร้การตอบรับ ส่งแชทไป

ก็ไม่อ่าน ไม่ตอบกลับ (นี่วินหลงอีเด็กนั่นขนาด

นี้เลยหรอ ถึงขนาดกล้าเมินสายโทรจากฉัน)

>>ทางฝั่งของมาวิน ปิดเสียงมือถือตั้งแต่เห็น

สายแรกของรุจีโทรเข้ามา เพราะตอนนี้เขา

ต้องการใช้เวลาทั้งหมดกับสาวน้อยตรงหน้า

“นี่ซื้อไปกี่อย่างแล้วเนี้ย ไถเงินฉันหรอ หืมม”

มาวินยืนบ่นอุบ เพราะหรรษาเอาแต่ของกิน

มายัดใส่มือให้เขาช่วยถือ “ก็ป๊าให้หนูใช้แค่

เงินเดือนที่ฝึกงานนี่นา คุณก็ไปเบิกคืนสิค่ะ”

“แล้วจะกินหมดหรอไง มันเยอะมากเลยนะ”

“คุณแกล้งหนูไว้ตั้งเยอะ ซื้อแค่นี้ขนหน้าแข้ง

ไม่ร่วงหรอกน่า” หรรษาได้โอกาสแกล้งมาวิน

พอซื้อของกินเสร็จ ทั้งคู่เดินกลับมาถึงที่พัก

มาวินขอตัวเข้าไปอาบน้ำเพราะเขารู้สึกเหนียว

ตัวจากลมทะเล หรรษาก็เอ็นจอยกับของกิน

สายเรียกเข้า..คุณป๊า (กดรับสายเปิดลำโพง)

“สวัสดีค่ะ ป๊า ว่าไงค่ะ” หรรษาพูดไป กินไป

“ยัยหนูหายดีแล้วใช่ไหมลูก” ปลายสายเอ่ย

ถามขึ้น “หายดีแล้วค่ะป๊า ไม่ต้องห่วงค่ะ”

“ป๊าตัดสินใจแล้วนะ จะให้ยัยหนูกลับบ้าน

ไม่ต้องไปฝึกงานที่นั่นแล้ว แล้วป๊าก็อนุญาต

ให้ยัยหนูไปอยู่ต่างประเทศได้ตามที่ต้องการ”

“ห๊ะ! จริงหรอค่ะ ป๊าอนุญาตจริงๆใช่ไหม เย้ๆๆ

ดีใจจังเลยค่ะ หนูไม่ต้องรอฝึกงานที่นี่ให้ครบ

6 เดือนแล้วหรอค่ะ” “ใช่ลูก เดี๋ยวป๊าจะโทร

บอกวินให้ส่งหนูกลับเลย ดีไหมลูก”

“ดีที่สุดเลยค่า หนูรักป๊าที่สุดในโลกเลย”

หรรษาคุยสายเสร็จ ก็หันมากินต่อ มาวิน

แอบฟังบทสนทนามาตั้งแต่ต้น เขารู้สึก

หวิวๆอยู่ภายในใจ รู้สึกเหมือนกำลังจะ

สูญเสียของรักบางอย่างไป เขายืนนิ่งอยู่ตรง

ประตูสักพัก ก่อนจะเปิดออกมา แล้วเดินมา

นั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับหรรษา “หนูคิดว่า

คุณหลับไปแล้วซะอีก อาบน้ำนานจัง”

“คุยงานกับเจตนิดหน่อยอ่ะ” น้ำเสียงแฝง

ไปด้วยความหม่นหมองเศร้าใจ จนหรรษา

ก็รับรู้ได้ “คุณกำลังมีเรื่องหรือมีปัญหาอะไร

หรือเปล่าค่ะ เสียงของคุณดูไม่ค่อยดีเลย”

“อาจเพราะฉันดูแลเธอได้ไม่ดีมั้ง คุณลุงอาจ

จะโกรธฉัน หรืออาจจะไม่พอใจฉัน”

“ป๊าไม่คิดแบบนั้นหรอกค่ะ หนูโตแล้วนะคะ

ดูแลตัวเองได้แล้ว อีกอย่างคุณก็มีงานให้ทำ

เยอะแยะ ป๊าต้องเข้าใจคุณค่ะ” หรรษาเผยยิ้ม

สายเรียกเข้า..คุณลุง (พ่อของหรรษา)

มาวินลุกออกไปรับสายข้างนอก เพียงไม่นาน

ก่อนจะเดินกลับเข้ามา ด้วยใบหน้าเศร้าซึม

“แฟนโทรมาบอกเลิกหรอค่ะ หน้าเศร้าเชียว”

อยู่ๆมาวินก็เข้ามาสวมกอดหรรษา อย่างงงๆ

“เอ่อ!!.. คะ คะ คุณ เป็นอะไรไปค่ะ” มาวินยังคง

กอดเธออยู่นิ่งๆแบบไม่พูด ไม่ตอบอะไร

เธอทำเพียงปลายนิ้วแตะหลังของเขาเบาๆ

“คุณเป็นอะไรไปค่ะ มีเรื่องไม่สบายใจอะไร

บอกหนูได้ไหมค่ะ” เขาไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่

สวมกอดเธอเอาไว้แน่นขึ้น ผ่านไปสักพักเขา

ค่อยๆคลายกอดออกช้าๆ “มีสาวมาหักอก

คุณหรอค่ะ ทำไมหน้าตาของคุณดูเศร้าจัง”

ขณะที่มาวินกำลังปรับโหมดกับความรู้สึก

ของตัวเองอยู่นั้น หรรษาก็อาศัยจังหวะเผลอ

ป้อนปลาหมึกย่างกับน้ำจิ้มรสแซ่บคำโต

เข้าไปในปากของมาวิน ด้วยรสชาติที่อร่อย

และเผ็ด ทำให้มาวินลืมความรู้สึกแย่ๆไปจน

หมด “โคตรเผ็ดเลยอ่ะ” มาวินหน้าแดงด้วย

ความเผ็ด แต่หรรษากับหัวเราะชอบใจ

หรรษาถือน้ำไว้ในมือ “น้ำเย็นๆมาแล้วจ้า”

มือหนากำลังจะหยิบน้ำมา แต่หรรษาก็ดึงกลับ

“ทำไงก่อน อยากได้ต้องทำไง” “เอามาฉันเผ็ด”

“ขอดีๆก่อนสิ ขอน้ำจากเด็ก ต้องพูดว่าไงน๊า”

“ขอน้ำหน่อย เร็วๆ ฉันเผ็ด” “หมุนตัวให้ดูก่อน”

“จะบ้าหรอ ฉันไม่ใช่หมา หรรษา เอาน้ำมา”

เธอยอมยื่นน้ำให้เขา แล้วเธอก็หันไปกินต่อ

จากนั้น..ทั้งคู่ก็นั่งกินอาหารที่ซื้อมาจนหมด

หรรษาสนุกมากที่ได้แกล้งมาวินอยู่หลายรอบ

ตัวของมาวินเอง ก็ลืมเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจ

ไปจนหมด .. หนังท้องตึง หนังตาของหรรษา

ก็เริ่มหย่อน เธอเลยขอตัวไปอาบน้ำ