ความสับสนทางความรู้สึก

1370 Words

หรรษาเข้าไปอาบน้ำ ส่วนมาวินยังคงนั่งดูทีวี อยู่ที่โซนห้องรับแขก แล้วเสียงกรี๊ดก็ดังออก มาจากห้องนอนของหรรษา.. “แอร๊ยย!!! ช่วยหนูด้วย ไปๆ ชิ้วๆ แอร๊ยย!!!” หรรษาทั้งกรีดร้อง ทั้งกระโดดโหยงๆ ด้วย ความตกใจและกลัว พอเปิดประตูห้องน้ำได้ เธอรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำ มาวินได้ยินเสียง เขาก็รีบพุ่งมาที่ประตูด้วยความเป็นห่วง “หรรษา!! หรรษา!! มันเกิดอะไรขึ้น” เขาก็กระแทกประตู ปึ๊ง! ปึ๊ง! จนประตูเปิดออก เขารีบไปในห้อง ภาพที่เห็น..หรรษาอยู่ใน ร่างเปลือยเปล่า กำลังวิ่งกระโจนเข้ามาหาเขา พร้อมกระโดดสวมกอดและหลับตาปี๋ ส่งเสียง ร้องด้วยความกลัว เขาได้แต่ยืนนิ่งค้างกับ ภาพที่เห็น แต่มือหนาก็สวมกอดเธอไว้ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตกใจ ตื่นเต้น “หนูกลัว แอร๊ย มันอยู่ในนั้นค่ะ มันน่ากลัว” หรรษาได้แต่หลับตา มือชี้ไปที่ห้องน้ำ “มีอะไรอยู่ในนั้นหรอ หืมม เธอเจออะไร” “ตะ ตะ ตุ๊กแกค่ะ มันตัวใหญ่มากค่ะ หนูกลัว” หรรษาพ่นคำพูดขึ้นผิดๆถูกๆ มาวินเดินถือไม้ เข้าไปใกล้ๆใช้ไม้เขี่ยไล่ จนตุ๊กแกออกจาก ห้องน้ำไป แล้วเขารีบไปคว้าหยิบผ้าเช็ดตัว มาห่มให้เธอ พอหรรษานึกได้ว่าตัวเองกำลัง อยู่ในร่างโป๊เปลือยอยู่ เธอก็รีบปล่อยจากกอด แล้วตะเกียกตะกายลงจากร่างแกร่ง รีบวิ่งเข้า ห้องน้ำไปด้วยความอาย (แอร๊ยยย หรรษา เธอทำอะไรของเธอ โอ๊ยยย แล้วทีนี้จะเอาหน้า ย้ายไปไว้ตรงไหนดีเนี้ย หมดกัน โอ๊ยย จะบ้า น่าอายชิบเลย หึ่ย! โอ๊ยยย หรรษา!) หรรษาพึมพำกับตัวเองเสร็จ ก็รีบอาบน้ำด้วย ความหวาดระแวง..แล้วก็เข้านอนทันที >>ห้องนอนมาวิน เขาเดินออกมาจากห้องของหรรษา แล้วก็เดิน เข้าห้องนอนของตัวเองอย่างจิตใจเลื่อนลอย เขาเอาแต่คิดถึงภาพของเธอ วนไป วนมา หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา (โอ้ยยย!! ยัยหมูหรร เธอทำอะไรของเธอเนี้ย เจอแบบนี้ ไอ้มาวินก็หัวใจเหลวตายดิคร้าบ ผิวขาวอมชมพู ตัวทั้งนุ่ม ทั้งหอม อายุแค่นี้ ทำไมหน้าอกหน้าใจมันใหญ่ตูมเกินวัยจังวะ มาวินบำบัดจิตสิวะ สงบใจ ห้ามคิด หยุดคิด ยุบหน้อ พองหน้อ ไม่คิดหน้อ ขาวมากเลยหน้อ เซ็กซี่น่าขยี้จริงหน้อ อกใหญ่มากหน้อ ฮู่ววว์) มาวินรีบไปอาบน้ำอีกรอบ แล้วก็เข้านอนทันที เขานอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ภาพของ หรรษาที่เขาพึ่งเห็น มันได้ฝังลึกเข้าไปในความ คิดของเขา ลอยวนเวียนตลอดทั้งคืน >>เช้าวันรุ่งขึ้น มาวินตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อออกไปขับรถสงบจิตใจ แต่เอาจริงๆ เขาแทบไม่ได้นอนเลยทั้งคืน.. หรรษาตื่นขึ้นมากับชุดคลุมอาบน้ำ เพราะเธอ ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน (ท่านประธานหายไปไหน เนี้ย หรือตกใจเรื่องเมื่อคืน จนหนีกลับไปแล้ว) หรรษาเดินตามหามาวิน จนทั่วบ้านพักก็ไม่เห็น (ก็แค่โป๊เอ๊งนะ ยังไม่ได้ฆ่าใครตายซะหน่อย ถึงขั้นหนีกลับไปเลยหรอ) ระหว่างหรรษากำลัง รอซักแห้งเสื้อผ้าอยู่ เธอก็ไปยืนชงกาแฟกับปิ้ง ขนมปังที่ทางบ้านพักจัดเตรียมไว้ให้ สายตา ของเธอมองทอดยาวไปที่ทะเล อย่างเหงาๆ หรรษาเปิดมือถือเข้าไปดูความเคลื่อนไหว ของใครบางคน (ผ่านมา 5 เดือนแล้ว หวังว่า พี่เต็มสิบจะสบายดีและมีความสุขกับคนรัก ที่พี่ได้เลือกนะคะ) น้ำตาของเธอค่อยๆไหลริน นิ้วเรียวยังไล่ดูรูปภาพของรุ่นพี่ที่เธอแอบชอบ กับคนรักของเขา อย่างเจ็บปวดใจ.. ..เสียงประเปิดบ้านพักเปิดออก “อ่าว ตื่นแล้วหรอ” เสียงของมาวินเอ่ยขึ้น หรรษารีบปิดหน้าจอมือถือทันที พร้อมกับ รีบเช็ดน้ำตา ก่อนจะหันกลับมาตามเสียง “ค่ะ หนูนึกว่าคุณหนีกลับไปแล้วซะอีก” หรรษาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าหมอง “ฉันจะหนีกลับทำไมล่ะ ก็ฉันเป็นคนพาเธอมา ฉันก็ต้องพาเธอกลับสิ แล้วนี่เธอร้องไห้ทำไม” “เปล่าร้องไห้ค่ะ แค่ละอองขนมปังมันเข้าตาค่ะ” มาวินขำขึ้นในลำคอ “ขนมปังมันไปซนริมหาด มาหรือไง หืมม ถึงมีละอองติดมาจนเข้าตาเธอ” หรรษาหัวเราะขึ้นอย่างชอบใจ “คุณดื่มกาแฟ ด้วยกันไหมค่ะ หนูชงอร่อยนะ” มาวินขมวดคิ้ว “กาแฟทรีอินวันเนี้ยนะ” แล้วอยู่ๆทั้งคู่ก็ขำขึ้น มาวินพึ่งสังเกตุว่าหรรษาใส่ชุดคลุมอาบน้ำอยู่ เขาก็เกิดอาการเลิ่กลั่ก อุตส่าจะลืมมันได้แล้ว “แฮ่ม!!..เธอเอาเสื้อของฉันไปใส่พรางๆก่อนสิ” หรรษารับเสื้อเชิ้ตสีขาวของมาวิน แล้วเข้าไป เปลี่ยน พอเธอเดินออกมาจากห้อง มาวินถึง กับสำลักกาแฟทันที “โฮ๊ะๆ แอ่กๆ” (โอ๊ยยย แม่เจ้าโว้ย ยัยหมูหรรใส่ชุดนี้แล้ว โคตรเซ็กซี่เลยวะ ฉันแพ้อะไรแบบนี้มากเลย โอ้ยยย ใจละลายเหลวไปหมดแล้ว เห้อ!! หรือว่านี่ มันเป็นแผนหักอกหนุ่มๆของเธอ เธอคงจะอ่อยผู้ชายไปทั่วสินะ ถึงจำฉันไม่ได้ หรือเธอสนุกกับการทำให้คนอื่นเจ็บปวด) “คุณเป็นอะไรไปค่ะ เดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวหน้าบึ้ง” “ปะ เปล่า แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย กินสิ” มาวินสับสนกับความรู้สึกของเขาในตอนนี้ ที่มีต่อหรรษา เขารู้สึกรักเธอมาก แต่บางครั้ง เขาก็ยังรู้สึกโกรธเธอกับเรื่องราวในอดีตและ ยิ่งเธอจำเขาไม่ได้ มันยิ่งตอกย้ำให้เขาจดจำ ความข้องใจและคำถามมากมายในอดีต >>หลังอาหารเช้า..ทั้งคู่แพลนกันว่าจะเดินไป หาที่นั่งชิลล์ๆ ริมหาด ไม่ไกลจากบ้านพักนัก “เอ๊ะ!! นั่นมันคุณมาวินนี่หว่า มากับใครเนี้ย” เพื่อนของรุจีที่นั่งชิลล์อยู่ริมหาด เอ่ยขึ้น “แต่ที่รู้ๆไม่ใช่ยัยจี แล้วยัยจีมันจะรู้ไหมเนี้ย ว่าชายที่มันหมายปองมาตั้งหลายปี เขาดัน มาเที่ยวทะเลกับสาวน้อยสวยใสที่ไหนก็ไม่รู้” เพื่อนของรุจีอีกคนพูดขึ้นพร้อมกับยกมือถือ ขึ้นมาถ่ายรูปมาวินกับหรรษาที่เดินเล่นกันอยู่ “ต้องส่งรูปไปเช็คอินกันหน่อยล่ะ” เพื่อนของรุจี คนนึงกดส่งรูปไป รุจีโทรกลับมาทันที พอเธอ รู้ที่อยู่เธอก็รีบขับรถตามมาทันที (นี่วินพาอีเลขานั่นมากินกันถึงที่นี่เลยหรอ อีผู้หญิงน่าไม่อาย อ้าขาให้ผู้ชายถึงเตียงคงจะ หวังใช้เต้าไต่ล่ะสิ อย่าฝันไปหน่อยเลย กูจะตบ ให้คว่ำ เอาให้สำนึกไม่ทันเลยคอยดู) รุจีขับรถ ไปด้วยความเร็วสูง เพราะเธอเก็บกดมาตั้งแต่ เมื่อวาน.. พอถึงจุดหมายปลายทางเธอก็เดิน เข้าไปในร้านนั่งชิลล์ (หึ! นั่งพอดรักกันที่นี่เอง) รุจีนั่งรอจังหวะอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของทั้งคู่ เธอสั่งดื่มมารัวๆจนเริ่มมึนเมาได้ที่ ยิ่งเธอเห็น สายตาของมาวินที่มองผู้หญิงคนนั้น เธอยิ่งเจ็บ แค้น เพราะเธอรอโอกาสให้เขาเปิดใจกับเธอ มา 7 ปีเต็มๆ ซึ่งก็ไร้วี่แวว เธอไม่เคยมีโอกาส ได้มาเที่ยวกับเขาแบบสองต่อสอง เหมือนที่ เขาพาผู้หญิงคนนั้นมาด้วยซ้ำ รุจีจ้องมองทั้งคู่ พร้อมกับกำมือแน่น ด้วยความเจ็บแค้นใจ จังหวะที่มาวินเดินไปน้ำห้อง รุจีก็รีบลุกขึ้นยืน แล้วก็เดิน เซซ้าย เซขวา ตรงไปที่หรรษาทันที รุจีเดินไปถึงตัวของหรรษา “อีผู้หญิงหน้าด้าน” หรรษาหันมามอง ด้วยความตกใจและไม่ทัน ได้ตั้งตัว “คุณรุจี” เธอก็ถูกรุจีขยุ้มผมจาก ด้านหลัง แล้วก็ถูกลากออกไปจากร้านทันที

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more