คู่หมั้นป้ายแดง

1411 Words

>> ณ บ้านของหรรษา ถัดมา 3 วันหลังเป็นข่าวฉาว พิธีหมั้นเรียบง่าย ก็เกิดขึ้นตามความต้องการของฝ่ายหญิง มีเพียง ญาติและเพื่อนคนสนิทเท่านั้น.. “ดีใจด้วยนะแก ข้ามสถานะแฟนไปเป็นคู่หมั้นเลย เริดสุดๆไปเลยสาว” ละอองดาวเอ่ยขึ้น “ก็ทันได้เป็นแฟนกันอยู่นะ ถึงจะไม่ครบอาทิตย์ ก็เถอะ” หรรษาพูดจบก็หัวเราะขึ้นพร้อมกับเพื่อน “นี่ๆว่าไปแล้วคู่หมั้นของแก หล่อดูดีกว่าไอ้พี่เต็ม ตั้งเยอะ ฉันดีใจกับแกด้วยนะ ที่มูฟออนได้ แต่แพลนต่างประเทศของพวกเราก็ล่มด้วยใช่ป่ะ” “เปลี่ยนเป็นไปออนทัวร์แทนก็ได้นี่ แกจะได้ชวน พี่ปิติไปด้วยไง” ละอองดาวถอนหายใจเฮือก “นี่มันก็ 2 ปีกว่าแล้ว พี่ปิติยังไม่มีท่าทีจะจริงจัง หรือชัดเจนอะไรเลย งานยุ่งตลอด ฉันชักเริ่มไม่ ค่อยแน่ใจ ว่าจะยังได้ไปต่อกันไหม” ละอองดาว พูดเรื่องความรักของตัวเองด้วยน้ำเสียงเศร้า “เอาน่า อะไรก็ไม่แน่นอนหรอก ดูฉันสิแอบชอบ พี่เต็มสิบมาตั้ง 4 ปี ดูเหมือนเขาจะมีใจให้ แต่!! สุดท้ายเขาก็ไปเลือกออมสินสาวสวยเซ็กซี่ขยี้ใจ แต่อยู่ๆก็มีเทพบุตรสุดหล่ออย่างพี่วินที่มาชอบ ผู้หญิงจืดๆ เชยๆอย่างฉัน แล้วทุกอย่างมันชัดเจน ไปหมดแบบไม่ต้องคิดเอง คาดเดาเอาเอง” ละอองดาวสวมกอดหรรษาเอาไว้แน่น “อืม ฉันถึงดีใจกับแกด้วยไง แต่แกไม่ได้จืดหรือ เชยเลยสักนิด แค่ไม่ได้แต่งตัวโป๊ะเฉยๆหรอกและ ฉันยังไม่เคยลืมวันนั้น วันที่แกรู้ว่าพี่เต็มสิบคบกับ ออมสิน แกน่าสงสารมากเลยรู้ป่ะ” หรรษาได้ยินก็ พยักหน้ารับเบาๆ “ตอนนี้ฉันลืมมันไปหมดแล้วล่ะ” มาวินที่แอบยืนฟังอยู่ ก็ได้แต่อมยิ้ม ก่อนจะเดิน ออกมาจากที่ซ่อน แล้วเดินตรงมาที่สองสาวยืนอยู่ “ทำอะไรกันอยู่สองสาว ไปกินข้าวกันเถอะ” แล้วทั้งสามคนก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน หางตา ของมาวินเหลือบไปเห็นผู้ชายคนนึงยืนอยู่ข้างรั้ว บ้านของหรรษา (นั่นมันไอ้รุ่นพี่คนนั้นนี่หว่า มาทำ อะไรที่นี่วะหรือรู้สึกเสียดาย หึ! มึงพลาดแล้วไอ้โง่) มาวินคิดในใจพรางยิ้มมุมปาก แล้วก็เดินตามทั้ง สองสาวกลับเข้าไปในบ้าน .. หลังจากการหมั้นผ่านไป 2 วัน สถานะของมาวิน กับหรรษาเปลี่ยนเป็นคู่หมั้น..ก่อนทั้งคู่จะเดินทาง กลับไปที่โรงงานจังหวัดระยอง เพื่อเคลียร์งาน ที่ค้างๆให้เสร็จ รถขับมุ่งตรงไปยังจังหวัดระยอง “คุณวินจะไปพักที่ไหนครับ” ผู้ช่วยหนุ่มเอ่ยถาม “เอ้า! เจตถามอะไรไม่คิด ก็พักที่เดิมไง ทำไมหื้ม” “ปะ เปล่าครับ แค่ถามดู งั้นสิ้นเดือนนี้ผมยกเลิก การเช่านะครับ” “อืม ยกเลิกไป” มาวินเอ่ยตอบ พร้อมกับจ้องมองคู่หมั้นป้ายแดงอย่างหรรษา ที่นอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขา อย่างเอ็นดู >>ณ โรงงานผลิตน้ำตาล รถขับเข้ามาถึงหน้าตึกห้องพักพนักงานในช่วง เวลา 5 โมงเย็น หรรษาเดินเอาของขึ้นไปเก็บ ส่วนมาวินยืนสั่งงานเจต “ซื้อของตามนี้นะเจต” มาวินยื่นลิสรายการซื้อของให้กับผู้ช่วยหนุ่ม “ผมขอถามหน่อยได้ไหมครับ” “อืม ได้สิ” “จริงๆทางคุณท่านก็ไม่ได้ให้คุณหรรษาฝึกงาน ที่นี่ต่อแล้ว ทำไมคุณวินยังจะมาทำงานที่นี่กันต่อ ล่ะครับ” เจตขมวดคิ้วในคำถามที่เอ่ยขึ้น “อืม อย่างแรกที่นี่มีปัญหาหลายอย่างที่ต้องแก้ไข อย่างที่สองหนีความวุ่นวายจากอะไรหลายๆอย่าง เพราะยังไงที่นี่ก็ห้ามคนนอกเข้า มันน่าจะดีกว่า” “คุณวินหมายถึงคุณรุจีกับผู้ชายข้างรั้วคนนั้นด้วย ใช่ไหมครับ” เจตเอ่ยถามอย่างรู้ทัน มาวินจ้องมอง หน้าของผู้ช่วยหนุ่ม พร้อมยกยิ้มมุมปาก “นายก็เห็นด้วยหรอ” “เห็นสิครับ มายืนนานด้วย” “อืม ก็ตามนั้น ฉันยังไม่แน่ใจว่าหรรษาหมดรัก ผู้ชายคนนั้นหรือยัง แล้วรักฉันบ้างหรือเปล่า” “อ่าว! คุณวินพูดอย่างกับว่าการหมั้นครั้งนี้มัน ไม่ได้มาจากความรักอย่างนั้นแหระ” “ฉันรักหรรษา แล้วก็รักมานานแล้วด้วย แต่ส่วน ของหรรษา ฉันก็ไม่แน่ใจว่ารักฉันบ้างหรือเปล่า” “ก็ต้องรักสิครับ นี้มันชีวิตคู่ทั้งชีวิตเลยนะครับ คงไม่ได้นึกสนุก แค่อยากหมั้นเล่นๆหรอก คุณวิน อย่าคิดแบบนั้นสิครับ” มาวินพยักหน้าตอบรับ “ก็ถ้าผู้ชายคนนั้นยังคอยมาตามหรรษาอยู่แบบนี้ ฉันก็กลัวนะเจต การแอบรักแอบชอบใครสักคน มันตัดใจยากนะ ที่ฉันรู้ เพราะฉันก็เป็นมาก่อน” ทุกคำพูดของมาวิน ถูกส่งผ่านสายลมพัดเข้าหู ของหรรษาที่ยืนแอบฟังอยู่ริมระเบียงชั้น 2 (อีตาบ้าพี่วิน ก็พูดไปเรื่อย ถ้าคนมันไม่รัก ไม่ได้ รู้สึกอะไร แล้วใครจะยอมเป็นแฟนและยอมหมั้น กันเล่า ฉันเคยแอบชอบพี่เต็มสิบก็จริง แต่มันก็จบ ไปตั้งนานแล้ว อีกอย่างพี่เต็มสิบก็ไม่ได้ชอบฉัน สักหน่อย เขาชอบผู้หญิงสวยแบบออมสินนู้น) หรรษาเดินกลับเข้ามาในห้อง พร้อมกับเอนตัว ลงนอนบนเตียง เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อกๆๆ หรรษาลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู “อ่าว มีอะไรหรอค่ะ” มาวินรีบเดินแทรกตัวเข้ามาในห้องของหรรษา “ทำอะไรอยู่หรอ ทำไมเงียบจัง” มาวินสำรวจมอง ภายในห้องของหรรษาที่เป็นระเบียบเรียบร้อย “หนูกำลังจะงีบค่ะ รู้สึกเพลียๆ” มาวินลงนั่งที่เตียง “เจตกำลังออกไปซื้อของกินอยู่ น่าจะอีกสักพัก เธอก็งีบสักแปปสิ” หรรษาเหลือบมองหน้ามาวิน “แล้ว..พี่ล่ะค่ะ” มาวินหันมองหน้าของหรรษาทันที “เมื่อกี๊พูดว่าอะไรนะ” หรรษาเม้มปาก “หนูถามว่า ถ้าเกิดหนูงีบ แล้วพี่ล่ะค่ะ” มาวินได้ยินก็เผยยิ้มขึ้นทันที “หนูพูดอะไรผิดไป หรือเปล่าค่ะ” มาวินส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม “เปล่า แค่ดีใจที่หมูหรรยอมเรียกพี่แล้ว” หรรษายื่นริมฝีปากเข้ามาข้างๆหูของมาวิน “ใช่ค่ะ พี่วิน” เสียงหวานของหรรษา ทำให้มาวิน รีบหันหน้ามาทันที ริมฝีปากของทั้งคู่แนบชิด สัมผัสกันแบบผิวเผินโดยบังเอิญ สายตาของทั้งคู่ จ้องมองกันอย่างหวานซึ้ง “ชอบไหมค่ะ” มาวินทาบริมฝีปากลงจูบแทนคำตอบ 2 มือหนา ค่อยๆจับประคองใบหน้าของหรรษาแล้วบรรจง จูบกันอย่างหวานดูดดื่ม ก่อนที่ทั้งคู่จะเอนตัวลง นอนบนเตียง แต่ยังคงจูบกันอย่างต่อเนื่อง จนเสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “คุณวินอยู่ที่นี่ไหมครับ” เสียงของเจตดังขึ้น ทั้งคู่หยุดชะงักแล้วค่อยๆผละจูบออก มาวินรู้สึก หงุดหงิดมาก (มันจะรีบมาอะไรเวลานี้วะ ไอ้บ้าเจต ขัดจังหวะชิบหายเลย คนกำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็ม) หรรษารีบลุกเดินไปเปิดประตูด้วยใบหน้าแดงก่ำ ประตูค่อยๆเปิดออก “อยู่ที่นี่ค่ะ” หรรษาเห็นเจต ยืนหิ้วของพะรุงพะรัง “เข้ามาสิค่ะ” มาวินจ้องมอง หน้าของเจตด้วยสายตาคาดโทษ จนเจตรู้ทันที ว่าเขาเข้ามาผิดเวลา เจตยืนลูบแขนไปมาแก้เก้อ “รีบกลับมาดีนัก ถ้าของไม่ครบโดนแน่เจต” มาวินพูดจบ แล้วก็เดินเข้ามาดูของที่สั่งซื้อ ก่อนจะ เริ่มแกะพวกเครื่องดื่มต่างๆและของกินบางอย่าง แช่ใส่ในตู้เย็นของห้องหรรษา “ไม่แบ่งไปไว้แช่ ที่ตู้เย็นในห้องของพี่วินบ้างหรอค่ะ” เจตยืนอมยิ้ม ที่ได้ยินคำเรียกของหรรษาที่เปลี่ยนไป “เดี๋ยวผม แบ่งไปแช่ตู้เย็นในห้องของคุณวินให้เองครับ” “ไม่ต้อง แช่ไว้ที่นี่ทั้งหมดอ่ะ” หรรษาหันมองหน้า กับเจตอย่างไม่เข้าใจ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more