ง้อเมียจนสำเร็จ

1380 Words

ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่ม ก่อนจะผละจูบออก “พี่วิน! ยังไม่ 6 โมงเลย นี่พี่จะทำอะไรค่ะ” “พี่อยากกินเมียตัวเอง ต้องรอเวลาด้วยหรอ หืมม” พอเขาพูดจบก็ก้มหน้าซุกไซร้ซอกคอของหรรษา ต่อทันที “แอร๊ย! พี่วิน อ๊าา”มาวินรีบถอดชุดว่ายน้ำ ของหรรษาออก ปากหนาทาบลงดูดเต้าอวบอย่าง หื่นกระหาย “อื้มม นมผสมคลอรีน อร่อยจัง อ่าาส์” “อื้ออ พี่ปล่อยหนูก่อนค่ะ หนูอยากไปอาบน้ำ” “ไม่ต้องอาบหรอก อื้มมม์ หนูตัวหอมอยู่แล้ว” เสียงสั่นกระเส่าเอ่ยขึ้น ทำให้คนฟังรู้สึกวูบวาบ สิ้นสุดคำพูดของเขา มือทั้ง2ข้างของเขาเริ่มขยับ ลงต่ำไปเรื่อยๆ “อื้อ อ่าส์ ชำนาญจังเลยนะคะพี่วิน” เขาเพียงยิ้มมุมปาก แต่ไร้การตอบกลับใดๆ ยังคง ซุกหน้าหยอกเย้า 2 เต้าอวบของเธออย่างหลงไหล ทั้งสองอยู่ในร่างเปลือยเปล่า แสดงความรักอัน เร่าร้อนกันอย่างแซ่บถึงทรวง มาวินผู้หลงไหลใน กลิ่นกาย เนื้อกายของเด็กสาว เขาแทบไม่อยาก ทำอะไร นอกจากเอาแต่รังแกเธอ อยู่บนเตียง ครั้งแล้ว ครั้งเล่า .. จนถึงเวลาประมาณ 2 ทุ่ม ทั้งคู่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็พากันเดินออกไปหา อาหารมื้อค่ำกินกันที่ห้องอาหารของทางรีสอร์ท มาวินไม่ได้เช็คมือถือเลย ตั้งแต่เขาหาหรรษาเจอ แชทแจ้งเตือน..จากเจต (ผู้ช่วยหนุ่ม) “เมื่อกี๊ผมเห็นสาวสวยในอดีตของคุณวินพึ่งจะ นั่งเรือข้ามไปกับเพื่อนๆ ครับ ระวังตัวด้วยน๊า” มาวินอ่านแชทถึงกับขมวดคิ้ว มองซ้าย มองขวา (ที่พักเยอะแยะ มันคงไม่ซวยถึงขนาดพักรีสอร์ท เดียวกันหรอกมั้ง เห้อ! พึ่งจะตามง้อเมียได้เอง) “พี่วินมีอะไรหรือเปล่าค่ะ” หรรษาสังเกตเห็นมาวิน เหมือนมองหาอะไรสักอย่าง “หรือนัดใครไว้ค่ะ” “นัดอะไรล่ะ พี่มานี่เพราะตามหมูหรรมานะ จะนัด ใครล่ะ แค่เจตบอกว่าเจอดาด้านั่งเรือข้ามมาที่นี่” “อยากเจอเธอหรอค่ะ” หรรษาพูดจบก็หันหน้ามอง ไปที่ทะเลแทน “จะบ้าหรอ ใครมันจะอยากเจอคน ที่เคยทิ้งเราไปแบบนั้นล่ะ พี่มูฟออนได้ตั้งแต่วันที่ เขาเลือกคนอื่นแล้ว” มาวินเอื้อมมือจับคางของ หรรษาให้หันหน้ากลับมา “อดีตก็คืออดีต หมูหรร เข้าใจไหมครับ” สายตาอ่อนโยนจากมาวินทำให้ หรรษาเผยรอยยิ้มสวยปนน่ารักขึ้น “แล้วทำไมพี่วินถึงไม่มูฟออน ลืมเรื่องของหรรษา ผู้หลอกลวงไปด้วยล่ะค่ะ เวลาตั้ง 7 ปี มันยาวนาน มากเลยนะคะ กับความรู้สึกแย่ๆพวกนั้น” “ก็นั่นนะสิ!!..พี่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่ยอมตัดใจ บางที พี่อาจจะรอฟังคำตอบจากปากเล็กๆอันนี้อยู่มั้ง” เขาเอื้อมมือไปไล้ลูบริมฝีปากนุ่มของหรรษาด้วย สายตาเอ็นดูและรักใคร่ ระหว่างทั้งคู่กำลังทาน อาหารมื้อค่ำกัน เสียงกลุ่มคนจำนวนหนึ่งก็เดิน เข้ามาในห้องอาหาร พูดคุยเสียงดัง จนทำให้ แขกทุกโต๊ะหันไปมอง รวมถึงโต๊ะของมาวินด้วย “นั่นเธอนี่ค่ะ สงสัยจะพักที่เดียวกัน” หรรษาเอ่ยขึ้น แต่มาวินกลับหันมานั่งกินอาหารต่ออย่างไม่สนใจ >>กลุ่มคนที่เข้ามาใหม่ “นั่นมันมาวินนี่นา” เพื่อน คนนึงเอ่ยขึ้น ทำให้ดาด้าหันไปมอง “คนนี้นะหรอ ที่ว่ากำลังจะแต่งงานด้วย หน้าตาก็งั้นๆ สู้ไอ้ด้า ไม่ได้เลยสักนิด เพื่อนของฉันทั้งสวย ทั้งเซ็กซี่กว่า” “แต่ฉันทิ้งเขาไป เพราะฉันคิดว่าพอมีเงิน ทุกอย่าง ในชีวิตก็จะดีและมีความสุข แต่เปล่าเลยเงินไม่ใช่ ความสุข แถมฉันยังกลายเป็นถังขยะ มากกว่าเป็น คนรัก ฉันไม่น่าโง่ทิ้งวินไปเลย” สาวสวยเอ่ยขึ้น พรางนึกเสียดายกับอดีตที่ผ่านมา เธอไม่คิดว่า เขาจะมาได้ไกลขนาดนี้ มีทั้งชื่อเสียงและฐานะ ทางการเงินที่ดี และเขาไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้อีกด้วย เธอรู้สึกอิจฉาสาวน้อยคนนั้น ที่ได้นั่งเคียงข้าง กับเขาในตอนนี้ “ก็แย่งกลับมาเลยสิด้า ของมัน เคยเป็นของแก อีกอย่างแกก็รู้จุดอ่อนของวินดี ผู้ชายถ้าได้เจอความอ้อนของสาวสวยอย่างแก ร้อยทั้งร้อยก็ต้องใจอ่อน เมื่อก่อนวินรักแกมาก แค่ไหน ตามใจแกทุกอย่าง มีหรอจะลืมอดีตได้” “จะแย่งยังไงล่ะ แค่ฉันเข้าไปกอดทักทาย แล้วทำ ให้ยัยเด็กนั่นเข้าใจผิด วินแทบมองไม่เห็นหัวของ ฉันเลยด้วยซ้ำ เอาแต่โทรตามหายัยเด็กนั่น จนมา โผล่อยู่ที่นี่ไง เขาไม่สนใจฉันสักนิด” “งั้นแกก็ทำให้ยัยเด็กหัวอ่อนนั่น มันเข้าใจผิดอีกสิ จนขอเลิกกับวินไปเองเลย จากนั้นแกก็ถือโอกาสนี้ เข้าไปปลอบใจวิน คนเคยรักกันมันจูนเข้าหากัน ไม่ยากหรอกนะ” เพื่อนคนนึงเอ่ยยุยงส่งเสริม “ฉันเห็นด้วยนะ ในเมื่อเข้าทางวินแล้วมันไม่เวิร์ค ก็ไปทางยัยเด็กนั่น แกก็รู้ดีว่าวินไม่ชอบผู้หญิง งี่เง่าเอาแต่ใจ เชื่อฉันสิ วินคอยตามง้อยัยเด็กนั่น ได้ไม่นานหรอก ดูทรงยัยเด็กนั่นจะอ่อนไหวง่าย” เพื่อนอีกคนพูดเสริมด้วยความคิดชั่วร้าย คำพูด ของเพื่อนๆ มันทำให้ดาด้ามีแรงที่จะแย่งชิงมาวิน ให้กลับมาเป็นของตัวเอง “มันก็จริงแบบที่พวกแก พูดนะ แค่ฉันเดินเข้าไปกอดวินเพื่อทักทาย ยังทำ ให้ยัยเด็กนั่นหนีวินมาถึงที่นี่ แล้วถ้าฉันทำอะไร ที่มากกว่านั้นล่ะ ยัยเด็กหัวอ่อนคนนั้น มันจะวิ่งหนี วินไปถึงที่ไหนกันนะ ฉันชักอยากรู้แล้วสิ หึ!” ทั้งกลุ่มของดาด้าก็พากันชนแก้วไวน์ เชิงฉลองให้ กับแผนร้ายของพวกเธอ >>ส่วนหรรษาผู้เชี่ยวชาญด้านการอ่านปากคนเก่ง เธอนั่งแอบอ่านปากของพวกเพื่อนๆของดาด้า ก็รู้ทันทีว่าภัยกำลังเข้ามาใกล้ตัวของเธอ “ทำไมนั่งนิ่งเลย ไม่กินหรอ” มาวินเอ่ยถามเพราะ เขาสังเกตเห็นว่าหรรษาเอาแต่จ้องมองพวกกลุ่ม เพื่อนของดาด้า “กำลังคิดอะไรนิดหน่อยค่ะ” หรรษาหันกลับมาโฟกัสที่จานอาหารและก้มหน้า ก้มตาตั้งใจกินอาหาร โดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง หน้าของมาวินเลย มาวินเอาแต่จ้องมองพฤติกรรม ของหรรษา แล้วครุ่นคิด (ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ สงสัย ฉันต้องตายแน่ๆ ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ) มาวินค่อยๆตักอาหารเข้าปากอย่างช้าๆ สายตา เอาแต่จ้องมองหรรษาอย่างไม่ละสายตา พรางนึก ไปถึงคำพูดของเจต การที่เขาเลือกจะยืนนิ่งไม่ได้ โต้ตอบอะไร ในขณะที่เขาถูกดาด้าจู่โจมเข้ามา สวมกอดแบบไม่ทันตั้งตัว มันคือความสมยอม มันยิ่งทำให้เขาคิดไปว่า..ถ้าหากเหตุการณ์นี้กลับ เป็นรุ่นพี่ของหรรษา เข้ามาสวมกอดหรรษาเพื่อ ทักทายบ้างล่ะ ตัวเขาเองก็คงจะมีความรู้สึกเดียว กับที่หรรษากำลังรู้สึกอยู่ พอคิดได้เช่นนั้น มาวินก็ เอื้อมมือไปจับมือของหรรษขึ้นมาจูบ เพื่ออยาก แสดงความรักกับหรรษา ต่อสายตาของดาด้าและ กลุ่มพวกเพื่อนๆของเธอ หรรษาได้แต่อมยิ้มกับ การกระทำของมาวิน “หืม!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นค่ะ พี่วินถึงได้มาอ้อนหนูแบบนี้ ยังอยากจะได้อะไร” “ไม่ได้อ้อนซะหน่อย แต่พี่กำลังบอกรักหมูหรร ต่างหาก เผื่อคนอื่นยังไม่รู้ว่าพี่รักหมูหรรแค่ไหน” หรรษาได้ยินถ้อยคำหวานของมาวินที่เอ่ยขึ้น มันก็ ทำให้เธอรู้สึกหัวใจพองโต อย่างบอกไม่ถูก

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more