ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

1379 Words

พอจบอาหารมื้อค่ำ เต็มสิบเลือกที่จะนั่งดื่มต่อ ส่วนมาวินกับหรรษา ขอตัวกลับก่อน ระหว่างรถ กำลังขับอยู่บนท้องถนน “รู้สึกอย่างไรบ้าง” “อืม หนูรู้สึกโล่งและมันก็ไม่ได้เลวร้ายแบบที่ เคยคิดเอาไว้ค่ะ ตอนที่รู้ว่าพี่เต็มสิบตกลงคบกับ ออมสิน ตอนนั้นหนูคิดแค่ว่าอยากหนีไปอยู่ไกลๆ จะได้ไม่ต้องเจอหน้าของพวกเขาสองคน หนูอาย แต่พอมาวันนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป ทั้งความรู้สึก ของหนูและการเผชิญหน้ากันอีกครั้ง มันก็ไม่แย่” รถชะลอจอดติดไฟแดง มาวินหันมาถามหรรษา “แล้วมีรางวัลให้กับไอเดียแผนของฉันบ้างไหม” หรรษาอมยิ้มกับคำพูดของมาวิน พร้อมกับขยับ ใบหน้ายื่นไปหอมแก้มของมาวิน 1 ฟอดใหญ่ มาวินนิ่งค้างเหมือนว่าจิตของเขาหลุดลอยไปแล้ว “ชอบรางวัลนี้ไหมค่ะ” “ชะ ชอบสิ ชอบมากเลย อยากโดนเธอหอมทุกวัน” มาวินพูดเหมือนคน กำลังไร้สติ หรรษาเห็นอาการของมาวิน เธอก็ขำ >>รถขับเข้ามาจอดในบ้านของหรรษา “ฉันก็ลุ้นอยู่นะคะ ว่ายัยหนูเราจะมีแฟนแบบไหน พอรู้ว่าเป็นมาวินแล้วรู้สึกโล่งใจเลยค่ะ” “มาวินอ่ะ เขาประสบความสำเร็จในทุกอย่างแล้วนี่ ขาดก็แต่คู่ครอง พอรู้มาขอคบกับยัยหนู มันก็เกิน คาดของผมไปมาก ผมคิดว่า มาวินน่าจะชอบ ผู้หญิงสวย เก่ง เซ็กซี่อย่างรุจีซะอีก ยัยหนูของเรา ยังพึ่งหัดเดินเตาะแตะเอง มาวินจะไหวหรอเนี้ย” สองสามีภรรยาพูดคุยกันพรางมองไปที่มาวินกับ หรรษาที่กำลังเดินเข้ามาในบ้าน.. >>ฝั่งทางโรงงาน จ.ระยอง รุจีที่เห็นมาวิน หรรษา เจต หายไปตั้งแต่เมื่อวาน “วินหายไปไหน ฉันไม่เห็นตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” รุจีเอ่ยถามมีนตราด้วยความสงสัย “ท่านประธานมีงานที่สำนักงานใหญ่ที่กรุงเทพฯค่ะ รอบนี้น่า จะอยู่เป็นเดือนๆค่ะ คุณรุจีมีอะไรด่วน ไหมค่ะ ถ้าท่านประธานโทรมา มีนจะได้แจ้งให้ค่ะ” “ไม่ต้อง ฉันจะเข้ากรุงเทพฯ” รุจีโทรตามผู้ช่วยแล้ว เธอก็ขับรถมุ่งหน้าเข้ากรุงเทพฯทันที ส่วนมีนตรา ผู้รู้ทุกอย่างของคนระดับสูงได้แต่ส่ายหน้าอย่าง เหนื่อยใจ (ไล่ตามผู้ชายมาตั้งกี่ปีแล้ว ไม่เหนื่อย บ้างหรือยังไงเนี้ย ผู้ชายเขาไม่เล่นด้วย ดูไม่ออก จริงๆหรอ ถามจริง) มีนตราได้แต่มองตามหลังรุจี พร้อมกับรีบส่งข่าวแจ้งผู้ช่วยอย่างเจต ทางเจต พอได้รู้ข่าวก็เป็นไปตามคาดยังไงรุจีก็ต้องตามมา (สร้างเรื่องขนาดนี้ ยังจะกล้าตามคุณวินอีกหรอ คุณต้องเป็นคนประเภทไหนกันแน่ อายุก็ไม่ใช่ น้อยๆ แล้ว ทำไมยังทำตัวแบบนี้นะ ไม่เข้าใจ) เจตได้แต่คิดอยู่ในใจ แล้วก็รีบทักแชทไปบอก มาวินให้ทราบความคืบหน้า เสียงแชทแจ้งเตือน “คุณรุจีกำลังเข้ามากรุงเทพฯแล้วนะครับ” มาวินเปิดอ่านพร้อมกับยิ้มมุมปาก ก่อนจะตอบ แชทกลับไปให้ผู้ช่วยหนุ่ม “ก็เป็นไปตามคาด” (เธอเป็นผู้หญิงงี่เง่าไร้เหตุผลได้ขนาดนี้เลยหรอ ฉันชักเริ่มสงสารผู้ชายในอนาคตของเธอแล้วสิ) >>หลังจากขับรถมาส่งหรรษาที่บ้าน มาวินก็ยัง นั่งพูดคุยกับพ่อของหรรษาต่อ เขามักจะหาข้ออ้าง มากมายเพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆเธอ จนถึงเวลา 4 ทุ่ม ได้เวลาที่มาวินต้องกลับ แม้ว่าเขาจะไม่อยากกลับ “ขับรถกลับดีๆนะคะ” หรรษาเอ่ยขึ้น “ฉันจะขับซิ่งๆ เธอจะได้เป็นห่วงฉันบ้าง” หรรษาได้แต่อมยิ้ม “ก็เป็นห่วงอยู่นี่ไงค่ะ” หรรษาเขย่งตัวขึ้นหอมแก้ม ของมาวิน “กลับได้แล้วค่ะ แล้วอย่าขับรถซิ่งนะคะ หนูเป็นห่วงคุณลุงค่ะ” มาวินได้แต่ยืนยิ้มกว้าง “ก็ได้ ฉันจะขับรถดีๆ” มาวินก้มหน้าหอมแก้มนุ่ม ของหรรษาเช่นกัน “อืม!!..หอมจัง” หรรษายืนส่ง จนรถมาวินขับออกไป “ยังไงยัยหนูของป๊า” หรรษาโอบกอดเอวของผู้เป็นพ่อเดินเข้าบ้าน “ยังไง ป๊าหมายถึงอะไรค่ะ” “ป๊าก็หมายถึงเรื่อง ของมาวิน” “เอิ่ม! พี่เขาน่ารักดีค่ะ แล้วก็สุภาพมาก ให้เกียรติหนู สอนงานดีทุกอย่างค่ะ” หัสดินยิ้มขึ้น “เพราะมาวินใช่ไหม ยัยหนูถึงยกเลิกแพลนที่จะไป อยู่ต่างประเทศอ่ะ” “ใช่ค่ะ พี่เขาทำให้หนูกล้าที่จะ เผชิญหน้ากับอะไรบางอย่างที่หนูเคยกลัวค่ะ” “แบบนี้ป๊าต้องไปสู่ขอมาวินซะเลยดีไหม เพราะเขา สามารถเปลี่ยนใจของยัยหนูของป๊าได้เนี้ย” “ป๊าค่ะ หนูเป็นผู้หญิงนะคะ” สองพ่อลูกหัวเราะ ชอบใจแล้วก็พากันเดินเข้าบ้าน ส่วนมาวินก็ขับรถ กลับบ้านด้วยรอยยิ้ม (บ้าเอ้ย!! ทำไมถึงได้น่ารัก จังเลยวะ ยัยหมูหรร ไม่อยากจะเชื่อเลย) รถมาวินกำลังจะเลี้ยวเข้าบ้าน เขาก็เห็นรถของรุจี จอดอยู่ (นี่แม่งอะไรกันวะ ยังกล้ามาถึงบ้านอีก มันต้องเป็นผู้หญิงแบบไหนวะ โคตรไม่เข้าใจ) เขารีบหักรถกลับออกจากบ้านทันที เขาขับรถไป จอดข้างรัวบ้านของหรรษา มาวินปรับเบาะรถเอน นอนอยู่ภายในรถ ส่วนหรรษาอาบน้ำเสร็จกำลัง จะเดินมาปิดม่านตรงหน้าต่างก็มองเห็นรถจอดอยู่ ข้างรัวบ้าน (เอ๊ะ! นั่นรถใครมาจอดอยู่ตรงนี้) เธอเดินไปหยิบกล้องส่องทางไกล มาส่องดูก็เห็น ว่าเป็นรถของมาวิน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะ กระจกรถดังขึ้น มาวินค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น มือกด เลื่อนกระจกรถลง ปรับเบาะนั่งขึ้น “หนูคิดว่าคุณ กลับบ้านไปแล้ว ทำไมมาจอดรถตรงนี้ล่ะค่ะ” “ยังไม่อยากเข้าบ้านตอนนี้อ่ะ ดันมีแขกไม่ได้ รับเชิญมาที่บ้านน่ะ” มาวินเอ่ยขึ้น “หรือจะขึ้นไปนอนที่ห้องรับแขกก่อนไหมค่ะ” มาวินรีบรับข้อเสนอของหรรษาอย่างไม่ลังเล เขาขับรถเข้าไปในบ้าน พร้อมกับหยิบเสื้อผ้า สำรองหลังรถ ที่ผู้ช่วยหนุ่มอย่างเจตเตรียมไว้ให้ “คุณลุงกับคุณป้าจะไม่ว่าฉันใช่ไหมเนี้ย” “ไม่ว่าหรอกค่ะ บ้านของหนูมีห้องนอนตั้งเยอะ อีกอย่าง คุณก็มารับบทเป็นแฟนของหนูด้วย จะค้างที่นี่ก็ไม่แปลกนี่ค่ะ” หรรษาเอ่ยขึ้นพร้อม กับเดินนำหน้ามาวินพาไปห้องนอนที่เอาไว้สำหรับ รับรองแขก พอเปิดประตูห้องเข้าไป เขาก็สวมกอด หรรษาพานั่งลงที่เตียง “แอร๊ยย จะทำอะไรค่ะ” “แค่อยากกอดเธอเฉยๆ ได้ไหม” หรรษาหยุดดิ้น แล้วก็นั่งนิ่งๆ “มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าค่ะ” หรรษาค่อยๆขยับตัว หมุนหันหน้าเข้าหามาวิน 2 มือนุ่มทาบบนแก้มของเขา “ตกลงว่ามีเรื่องอะไร ทำให้คุณไม่สบายใจค่ะ บอกหนูได้ไหม” “เรื่องรุจีอ่ะ ฉันไม่ค่อยเข้าใจ ฉันไม่เคยคิดอะไร กับรุจีเลย แต่รุจีกลับทำให้คนรอบข้างเข้าใจผิด ว่าฉันกับรุจีเป็นแฟนกัน ฉันก็ไม่อยากทำอะไร ให้มันดูรุนแรงเกินไป แต่เหมือนรุจีจะไม่ยอม เข้าใจอะไรเลย นี่ก็ยังไปหาไปรอฉันถึงที่บ้าน” “อ่อ! คุณก็เลยดื้อไม่ยอมเข้าบ้าน แล้วก็มาจอดรถ แอบหลับอยู่ข้างรัวบ้านของหนูใช่ไหมค่ะ” “ก็ฉันไม่รู้จะไปที่ไหนนี่ คอนโดก็ยกให้เจตนอน ไปแล้ว ผู้ชายนอนด้วยกันไม่ดีมั้ง” มาวินพูดขึ้น พร้อมกับกลั้นขำ สายตาจับจ้องมองใบหน้าของ หรรษาที่อยู่ใกล้เขามากๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more