แผนล่อซื้อ

1454 Words

มาวินใช้กลอุบาย หลอกล่อหรรษาจนยอม มาร่วมมื้ออาหารค่ำกับเพื่อนของเขาจนได้ “สวัสดีค่ะ คุณเอกลักษณ์” หรรษายกมือไหว้ พร้อมเอ่ยทักทาย “โห่ว! เรียกพี่เอกก็ได้ แบบนั้น มันดูห่างเหินไป” เพื่อนมาวินเอ่ย “ค่ะ พี่เอก” “เอ้า! ทำไมทีไอ้เอกพูดคำเดียว เธอยอมล่ะ ทีกับฉัน ไม่เห็นจะเรียกพี่บ้างเลย” มาวินแอบ น้อยใจที่ถูกหรรษาเรียกเขาอย่างห่างเหิน “ก็หนูต้องเรียกให้ชินไงค่ะ เวลาอยู่โรงงานจะ ได้ไม่หลุดเรียกอะไรที่มันดูมีพิรุธไงค่ะ” “เถียงเก่งจริงๆเด็กคนนี้” มาวินเอ่ยขึ้นอย่าง ยอมแพ้ ตอนนี้เขาแพ้ไปอย่างหมดใจ อาหารมื้อค่ำผ่านไปด้วยดี..มาวินไม่ต้องสับสน ในความคิดและความรู้สึกอีกต่อไป เพราะตอนนี้ เขาได้คำตอบที่มันค้างคาในใจทั้งหมดแล้ว ทั้งคู่เดินกลับมาบ้านพัก มาวินตัดสินใจถามเอ่ย “หรรษา! ทำไมถึงอยากไปอยู่ต่างประเทศล่ะ” “เพราะว่า..” หรรษาเงียบแล้วก็ครุ่นคิด “อ่าว! ทำไมเงียบไปล่ะ” มาวินหันมองหน้าของ หรรษาที่ดูเศร้าลง “อยากไปอยู่ไกลๆจากใคร บางคนค่ะ” มาวินขมวดคิ้ว “แฟนเก่าหรอ” “ยังไม่ทันได้คบ หนูก็อกหักแล้วค่ะ น่าตลกมาก ใช่ไหมค่ะ เขาให้ความหวัง แต่ไม่ได้เลือกหนู” “อืมม แล้วทำไมเราไม่แก้แค้นเขาบ้างล่ะ” “ด้วยวิธีไหนค่ะ จะให้หนูไปตามตบผู้หญิงที่ ถูกเลือกหรอค่ะ” มาวินหัวเราะขึ้น “ไม่ใช่แบบนั้น ฉันมีความคิดที่ดีกว่านั้นเยอะ เธอก็แค่มาเป็นแฟนฉันสิ แก้แค้นผู้ชายคนนั้นไง” “จะแก้แค้นยังไงค่ะ เขาไม่ได้ชอบหนู เขาจะยิ่งดีใจ นะสิค่ะ ที่หนูมีแฟนไปได้สักที” “เอางี้ ถ้าฉันทำให้เขารู้สึกเสียดายเธอได้ เธอต้อง มาเป็นแฟนจริงๆของฉัน กล้าหรือเปล่า หรรษา” มาวินใช้วิธีล่อหลอกหรรษา เพื่อไม่อยากให้เธอ ไปอยู่ต่างประเทศห่างไกลจากเขา หรรษาเผยยิ้ม “โถ่ว ถ้าคุณจะพูดจาแบบนี้ ก็อมขี้มาพ่นใส่หน้า ของหนูเลยเถอะค่ะ” มาวินหัวเราะลั่นจนหายใจ ไม่ทัน “เธอจะบ้าหรอไง ใครจะไปอมขี้ ตกลงว่า เธอจะเอาไม่เอา” หรรษาสาวน้อยผู้อ่อนหัดกับ ความรักและประสบการณ์ความเจ้าเล่ห์เป็นศูนย์ “ลองดูก็ได้ค่ะ หนูก็อยากจะรู้ว่ามันจะได้ผลหรอ” “ถ้าได้ผล เธอต้องมาเป็นแฟนของฉันจริงๆนะ” “ไม่ได้ผลหรอกค่ะ เชื่อหนูเถอะ ผ่านมา 5 เดือน เขายังไม่อ่านแชทของหนูเลยค่ะ” (ก็เพราะไอ้ผู้ชายคนนั้นมันโง่ยังไงล่ะ เธอไม่เหมาะ กับผู้ชายแบบนั้นหรอก ยัยหมูหรร เธอเหมาะกับ ฉันมากกว่า หึ!) มาวินนั่งมองหรรษาด้วยแผนการ ร้ายๆ “งั้นก่อนอื่นเธอต้องโทรไปบอกคุณป๊าก่อน ว่าเธอจะอยู่ที่นี่ต่อ แล้วก็ไม่ไปต่างประเทศแล้ว” “ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูโทรบอกคุณป๊า” “อืม เด็กดี” >>ผ่านไป 3 วัน มาวินก็พาหรรษากลับมาทำงาน ตามเดิม เพิ่มเติม คือ เขากลับสอนงานให้หรรษา มากขึ้น เพื่อรอถึงวันที่หรรษาพร้อมจะขึ้นมาช่วย บริหารบริษัทเคียงคู่กับเขา “เจต ช่วงนี้ฉันอยาก ให้หรรษาไปกับฉันทุกที่เพื่อเรียนรู้งานให้มากขึ้น ยกเว้นประชุมผู้บริหารระดับสูงนะ” “รับทราบครับ คุณวิน ตั้งแต่กลับมาจากพักผ่อน ดูคุณวินใจดีกับคุณหรรษามากขึ้นนะครับ ต่างจาก ก่อนหน้านี้ เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย” ผู้ช่วยหนุ่มเอ่ย “เพราะฉันรู้จักตัวตนจริงๆ ของหรรษาแล้วนะสิ ว่าเธอเป็นคนยังไง ต่างกับก่อนหน้านี้ ที่ฉันเข้าใจ อะไรผิดๆไปเยอะ” มาวินเอ่ยตอบอย่างรู้สึกผิด “คุณวินพูดอย่างกับว่า..” ผู้ช่วยหนุ่มทำท่าทาง มีพิรุธกึ่งแซวผู้เป็นเจ้านาย “อะไรของนายวะ” “เหมือนคุณวินกำลังคลั่งรักสาวสวยใสอย่าง คุณหรรษาไงครับ” มาวินเผยยิ้มขึ้นปนขำ “พูดไปเรื่อย คลั่งรงคลั่งรักอะไรกันล่ะ งานล้วนๆ” “เอ่อ แล้วเรื่องคุณรุจีจะเอายังไงต่อครับ ท่าทาง ไม่ยอมกลับไปง่ายๆ” มาวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ปล่อยไป เดี๋ยวนายไปเตรียมเอกสารต่างๆรอเลย เย็นนี้เราจะเข้ากรุงเทพฯกัน แต่รอบนี้อาจจะอยู่ ยาว 10-20 วัน” “ครับ คุณวิน นี่คงไม่ได้หนีคุณรุจี ใช่ไหมครับ” มาวินพ่นขำขึ้นเพราะลูกน้องดันรู้ทัน >>กรุงเทพฯ รถของมาวินวิ่งเข้ามาจอดในบ้านของหรรษา “คุณอยากไปกินมื้อค่ำด้วยกันไหมค่ะ” “อยากสิ รอหมูหรรชวนอยู่เนี้ย” ทั้งคู่เดินเข้ามาในบ้าน มาวินกล่าวสวัสดีทักทาย พ่อแม่ของหรรษา ก่อนจะนั่งลงข้างๆหรรษาที่ โต๊ะอาหาร “เอ่อ! คุณลุง คุณป้า ครับ ผมอยากจะ ขออนุญาตคบกับน้องหรรษาครับ” ทั้งพ่อทั้งแม่ พากันสำลักด้วยความตกใจ “หืมม นี่วินไม่ได้ ล้อลุงเล่นใช่ไหม” หัสดินเอ่ยถามพร้อมกับรอยยิ้ม “ผมพูดจริงครับคุณลุง” มาวินหันไปมองหรรษาที่ นั่งอยู่ข้างๆ แม้ตัวของหรรษาเองจะรู้ดีว่ามันเป็น แค่เกมส์ที่ได้ตกลงกับมาวินไว้ แต่เธอก็รู้สึกเขิน กับสิ่งที่เขากำลังเอ่ยบอกพ่อแม่ของเธอ “อืม ถือว่าลุงรับรู้แล้ว เพราะยัยหนูก็..โตหรือยัง นะคุณ ยัยหนูของเราเนี้ย” หัสดินเอ่ยแซวลูกสาว “ป๊าอ่ะ ชอบพูดแบบนี้อยู่เรื่อย หนูโตมากแล้วค่ะ” มาวินได้ยินประโยคนี้ ถึงกับแอบขำอยู่ในใจ (ใช่..เธอโตเกินตัวไปมากจริงๆ ขาวโบ๊ะซะด้วย) “ป๊าก็หยอกยัยหนูเล่นไง เอาเป็นว่าลุงขอฝาก วินช่วยดูแลยัยหนูของลุงด้วยแล้วกัน เรื่องคบกัน ลุงก็ไม่ห้าม เพราะวินก็เป็นผู้ใหญ่มากพอ ส่วน ยัยหนูก็โตแล้วเนาะ” หัสดินพูดจบทุกคนก็หัวเราะ >>หลังอาหารค่ำ หรรษาเดินมาส่งมาวินที่รถ “ไม่เห็นคุณต้องทำขนาดนั้นเลยค่ะ เราก็แค่..” “ก็ต้องขนาดนี้แหระ หรือจะให้ฉันมาสู่ขอเธอเลย ไหมล่ะ” หรรษาหัวเราะขึ้น “แบบนั้นก็เกินไปค่ะ” “ฉันกลับก่อนนะ คิดถึงฉันก็แชทมา ไม่ต้องแอบ คิดถึงฉันล่ะ” หรรษาหัวเราะขึ้นอย่างอดไม่ไหว “จะบ้าหรือไงค่ะ คุณก็ตลกจริง” มาวินหัวเราะขึ้น >>บ้านธนทรัพย์กิตติ มาวินขับรถกลับบ้านมาอย่างมีความสุข “เอ้า เจ้าวิน” มานพเอ่ยทักทายลูกชาย “หวัดดีครับพ่อ แล้วแม่ล่ะ” มาวินมองไปรอบๆ “แม่แกมีนัดกับสมาคมน่ะ เดี๋ยวก็คงกลับ แกล่ะ กินข้าวมาหรือยัง หน้าตาบานขนาดนี้ มีเรื่องอะไร ดีๆเกิดขึ้นหรือเปล่า พ่อไม่ได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้ ของแกมาหลายปีแล้ว” มาวินขำขึ้นเบาๆ “ครับ เป็นเรื่องที่ดีเลยล่ะ” มานพขมวดคิ้ว “นี่แกกำลังมีความรักหรอ แกพูดจาแปลกๆนะ” “ครับพ่อ ผมจะจีบน้องหรรษาครับ ขออนุญาต คุณลุงแล้วด้วย” มานพหัวเราะอย่างชอบใจ “ฉลาดเลือกซะด้วย พ่อก็ลุ้นนึกว่าแกจะใจอ่อน กับรุจีซะอีก เห็นรุจีตามเกาะแกะแกมาตั้งหลายปี” “ผมไม่เคยคิดอะไรกับรุจีเลยครับ แต่บางครั้ง ที่ผมยอมไปกินข้าวด้วย เพราะคิดว่ารุจีคือเพื่อน และผมก็เกรงใจลุงดำรงค์ด้วย แต่ดูเหมือนว่า รุจีจะเข้าใจอะไรผิดไปมาก ทำตัวเหมือนอย่าง กับว่ากำลังเป็นแฟนของผมอ่ะ” มาวินเอ่ยขึ้น พร้อมกับส่ายหน้าไปมา “ไม่ใช่หรรษาก็เหนื่อย แบบนี้แหระรุจีเอ้ย” ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นทำให้มาวิน หัวเราะขึ้น “พ่อพูดอะไรของพ่อเนี้ย” “พ่อเห็นนะ งานเลี้ยงเมื่อ 7 ปีก่อน ตอนแรกแก ไม่อยากไป แต่อยู่ๆก็ไม่อยากกลับ เพราะแกไป แอบหลบมุม นั่งมองสาวน้อยวัยใสชุดเดรสสีชมพู ในคืนนั้น” มาวินตาเบิกกว้างเผยรอยยิ้มขึ้น “นี่! พ่อเห็นด้วยหรอ” มือของมานพเอื้อมแตะไหล่ ของมาวินผู้เป็นลูกชาย “แกมันลูกใครล่ะ หืมม” สองพ่อลูกมองหน้ากัน แล้วหัวเราะขึ้น!!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more