รู้เห็นเป็นรัก

ความหึงหวงเป็นเหตุ

เจตเดินวนหาทุกแผนกก็ไม่เจอหรรษา โทรหา

มือถือก็ปิดไปเรียบร้อยแล้ว เจตเดินกลับมา

“คุณหรรษาไม่รู้ไปไหน หาทั่วแล้วไม่เจอเลยครับ”

มาวินได้ยินที่เจตเอ่ยบอก เขาก็รีบกดโทรหา

หรรษาทันที “แม่ง กูว่าล่ะ” หญิงสาวที่ยืนฟังอยู่

“หรรษาคือใครหรือค่ะ” “เมียของวินเอง”

มาวินส่ายหน้า ก้าวเดินแยกออกมาจากสาวสวย

แต่สาวสวยก็เนียนเดินตามหลังมาวินอย่างเงียบๆ

เพราะหวังอยากจะเห็นหน้าตาของผู้หญิงที่มาวิน

เรียกว่าเมีย มาวินมัวแต่กระหน่ำกดโทรหาหรรษา

โดยไม่ได้สังเกตว่าสาวสวยยังคงเดินตามเขามา

เจตเดินแยกไปเช็คบิล ส่วนมาวินก็รีบกลับมาที่รถ

เพราะหวังว่าหรรษาจะมารอเขาที่รถ แต่ก็ไร้เงา

ของเธอ “แล้ววินมาทำอะไรที่นี่หรอ” เสียงสาวสวย

ดังขึ้น มาวินหันกลับไปมอง “อ่าว ยังไม่ไปอีกหรอ”

“เพื่อนๆด้ายังซื้อของกันอยู่เลย” สาวสวยกอดแขน

มาวิน “คืนนี้ไปนั่งดื่มด้วยกันไหมวิน นะนะ พวกเรา

ไม่ได้เจอกันตั้ง 10 กว่าปี” สาวสวยทำเสียงอ้อนๆ

มาวินดึงมือของสาวสวยที่กอดแขนเขาออก

“วินไม่สะดวก ขอโทษทีนะ” เจตเดินเข็นของตรง

มาที่รถพอดี มาวินกดโทรออกไม่หยุด (นี่! หรรษา

หายไปไหนนะ ยัยหมูหรรนี่ ไม่คิดจะให้อธิบาย

อะไรบ้างเลยหรอไงวะ” มาวินยืนกุมขมับครุ่นคิด

“อาจจะนั่งรถกลับแล้วมั้งครับ คุณวิน” เจตเอ่ยขึ้น

มาวินก้าวขึ้นรถ โดยไม่ได้หันมาสนใจสาวสวย

ที่ยังยืนอยู่ รถค่อยๆขับช้าๆออกจากลานจอดรถ

มาวินกวาดสายตามองตามสองข้างทางก็ไม่เห็น

หรรษาเลย มาวินนึกได้โทรถาม รปภ หน้าโรงงาน

ก็รู้ว่าหรรษากลับเข้ามาแล้ว รถวิ่งตรงมาที่โรงงาน

พอถึงบ้านพักพนักงาน มาวินแตะคีย์การ์ดเข้ามา

ในห้องก็ไม่เห็นหรรษาแล้ว (นี่เธอยังไม่กลับเข้า

ห้องหรอยัยหมูหรร ไปแวะที่ไหนของเธอเนี้ย)

“อ่าว คุณหรรษาล่ะครับ” เจตเดินถือของเข้ามา

“ยังไม่กลับมาห้อง สงสัยไปแวะที่ออฟฟิศมั้ง”

มาวินถอนหายใจ “สาวสวยคนนั้นคืออดีตของ

คุณวินใช่ไหมครับ” มาวินพยักหน้าตอบรับ

“ก็แค่รักในวัยรุ่นน่ะ มันนานมากแล้ว เขาไปเลือก

ผู้ชายรวย ที่พาเธอเที่ยวต่างประเทศได้ทุกเดือน

ตอนนั้นฉันก็แค่มาวินที่มีปัญญา แค่พาไปกินข้าว

มื้อล่ะ1-2 พัน พาเที่ยวต่างจังหวัด 2-3 ครั้งต่อปี

ต่างประเทศไม่ต้องพูดถึงเลย ฉันมันโลวคลาส”

“อ่อ พอโดนทางนั้นทิ้ง ก็จะวนมาชวนคุณวินคบ

อ่ะน่ะ งั้นที่คุณหรรษาหนีกลับมาคงเห็นกอดกัน

แน่ๆเลยครับ” เจตขมวดคิ้วครุ่นคิด

“ฉันไม่ได้กอด ฉันถือของอยู่โว้ยยย”

“การยืนให้เขากอด ก็ถือว่ารู้เห็นเป็นใจ สมยอม”

มาวินเดินไปมองที่ระเบียง ก็ไร้เงาของหรรษา

เจตลองโทรไปถามมีนตรา ก็รู้ว่าหรรษากลับมา

แล้วก็ออกไปพร้อมกระเป๋าเป้ 1 ใบ “แย่แล้วครับ

คุณวิน มีนบอกว่าคุณหรรษากลับเข้ามาแล้ว

ก็ออกไปพร้อมกระเป๋าเป้ครับหรือจะเข้ากรุงเทพฯ”

มาวินกุมขมับแน่น เขารู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที

“ไปเช็ค กล้องหน้าป้อม รปภ เลย ว่าหรรษาไป

รถอะไร” (ถ้าเจอตัวโดนแน่ๆ ยัยหมูหรร)

>>ส่วนหรรษารีบกลับเข้ามาเก็บกระเป๋าแบบรีบๆ

แล้วก็รีบออกไปนั่งรถสองแถวหน้าโรงงานเพื่อไป

แถวชายหาด

“คุณลุงค่ะ หนูจะข้ามไปเกาะเสม็ดได้ที่ไหนค่ะ”

ลุงขับรถสองแถวพาเธอไปส่งที่ท่าเรือ จากนั้นเธอ

ก็จองโรงแรมที่เกาะ รอสปีดโบ๊ทจากทางโรงแรม

มารับ ระหว่างนั่งรอ หรรษาก็คิดอะไรไปเรื่อยๆ

พรางคิดถึงคำถามที่อยู่ในใจเดิมๆซ้ำๆ เธอรู้สึก

ว่าเรื่องระหว่างเธอกับมาวินมันเร็วจนน่าแปลกใจ

และเธอเอาแต่ถามตัวเองซ้ำๆเดิมๆ เธอเริ่มชัก

ไม่แน่ใจว่ามาวินมาเลือกเธอเพราะเหตุผลอะไร

พอเรือมารับก็ใช้เวลาไม่ถึง 20 นาที หรรษาก็มา

ถึงเกาะ เธอไปนั่งเล่นริมชายหาดระหว่างที่ยังไม่

ถึงเวลาเช็คอิน (พี่วินคงไม่ได้มาคบกับเราเพราะ

คำพูดของป๊าหรอกนะ เขายังยอมมาทำงานที่นี่

ก็เพราะป๊าเลย ทั้งที่มันค่อนข้างลำบาก) น้ำตา

ค่อยๆไหลลงอาบสองแก้มนุ่มของเธอ..

>>ส่วนทางมาวินตามรถสองแถวไปถึงอู่จอดรถ

เขาเข้าไปถามคนขับทุกคัน ก็เจอคันที่แวะไปส่ง

หรรษาที่ท่าเรือ “เอาไงต่อดีครับ คุณวิน”

“ฉันจะข้ามไปที่เกาะ ยังไงก็ต้องเคลียร์ให้รู้เรื่อง”

“แต่รอบเที่ยวเรือเต็มหมดแล้วนะครับ เสื้อผ้า

ของคุณวินก็ไม่ได้เอามา” มาวินยืนท้าวเอว

“ช่างแม่งมัน เรื่องเสื้อผ้า แต่เอาเรือมาให้ฉันก่อน

ไปเหมา ไปอะไรก็ได้ ฉันจะข้ามไปเดี๋ยวนี้ ตอนนี้”

เจตเดินไปสอบถามหาเรือเหมา เจตได้เรือ พร้อม

กับถือถุงเสื้อผ้าลำลองหลังรถ ที่เขาเตรียมไว้ให้

มาวินไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน “ได้เรือแล้วครับ คุณวิน

ส่วนนี่ชุดลำลองมีอยู่หลังรถ 2 ชุด เอาติดไปด้วย

นะครับ” มาวินรับถุงเสื้อผ้ามา “ขอบใจมากเจต”

“ขอให้หาคุณหรรษาให้เจอนะครับ” “อืม ยังไงก็

ต้องหาให้เจอ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาก็ตาม”

เจตรอจนมาวินขึ้นเรือ แล้วเขาก็ขับรถกลับ

พอมาวินถึงเกาะ เขาก็เดินเลาะหาหรรษาตามแถว

ชายหาด มาวินเดินหาจนเหนื่อย เขาไปนั่งร้าน

คาเฟ่ริมหาดพักเหนื่อย (เธอหายไปไหนนะ ฉันเห็น

ชอบเล่นน้ำทะเล ก็น่าจะอยู่แถวชายหาดสิ ทำไม

ถึงหาไม่เจอเลยนะ) .. เวลาช่วง 4 โมง กว่าๆ

มาวินยังคงนั่งอยู่ที่คาเฟ่ร้านเดิมเพราะหวังว่า

จะเจอหรรษามาเดินเล่นริมชายหาด .. ส่วนทาง

หรรษาพอเช็คอินที่พักได้ตั้งแต่บ่าย2 เธอก็นอน

เปิดแอร์อย่างสบายใจ ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ 4 โมงกว่า

เธอเดินลงมาที่สระว่ายน้ำของทางโรงแรมพร้อม

กับซื้อชุดว่ายน้ำ หรรษายืนถือบิกินี่อยู่นาน เธอ

แอบคิดถ้าจะลองใส่มันจะเป็นยังไง แต่เธอก็ยัง

รู้สึกเขินอายที่จะใส่บิกินี่พวกนั้น เธอเลยเลือกชุด

วันพีชแบบเว้าขอบขาสูงแทน (จะดีไหมเนี้ย ทำไม

มันดูโป๊ๆจังเลย มันเว้าเกินไปไหมนะ ไม่มั่นใจเลย

หรรษายืนมองตัวเองหน้ากระจกนานสองนาน

ต้องสู้เขาสิหรรษา จะปล่อยให้ตัวเองจืดๆเชยๆ

ไปเรื่อยๆหรอ เห้อ เปลี่ยนเพื่อตัวของเราเอง)

หรรษาเดินไปล้างตัว ก่อนจะเดินตรงไปที่สระน้ำ

สายตาของหนุ่มๆทั้งไทยและเทศ พากันจ้องมอง

มาที่หรรษาอย่างไม่ละสายตา เธอก้าวเดินลงสระ

และไปเกาะอยู่ขอบสระที่มองเห็นวิวทะเล

เพียงไม่นานก็มีหนุ่มๆแวะเวียนเข้ามาทักทายขาย

ขนมจีบ ชวนพูดคุย จนเธอแทบไม่ได้พักเลย..

ในสายตาของหนุ่มๆหรรษากลับมีหุ่นสมส่วนและ

ดูเซ็กซี่แบบธรรชาติ ด้วยหน้าอกอวบอึ๋ม แต่เธอ

กลับมองว่าตัวเองจืดๆเชยๆ เพียงเพราะการเลือก

ใส่เสื้อผ้าที่มันค่อนข้างหวานแหววมิดชิดไปหน่อย

สำหรับมาวินเขาชอบในความสวยน่ารักสดใส

ของหรรษามากกว่าจะมองเรื่องการแต่งตัว หรือ

พวกเสื้อผ้า