เรื่องร้ายที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น

1341 Words

>>เช้าวันใหม่ หรรษาเปิดประตูกำลังจะเดินออกมาจากห้อง “อุ๊ย!! ตะเถรตก! โอ้ยยย ท่านประธาน มายืน ทำอะไรตรงนี้ แต่เช้าค่ะ” ท่านประธานหนุ่ม ยืนกอดอกรออยู่หน้าห้องของเธอ “กล้ามากนะหรรษา..ที่เรียกฉันว่าลุง” หรรษาเผยรอยยิ้มกว้างขึ้น แล้วเดินลงบันได ไปแบบไม่ตอบกลับอะไร แต่เธอก็นึกขึ้นได้ “เอ๊ะ! แล้วพี่เจตล่ะค่ะ ไม่ไปพร้อมท่านประธาน หรอค่ะ” มาวินเดินลงบันไดตามหลังหรรษา “เจตออกไปซื้อของกินมื้อเช้าข้างนอก ป่านี้ น่าจะอยู่ที่ออฟฟิศแล้วมั้ง” หรรษายกมือขึ้น “เย้!! ไม่ต้องไปกินอาหารเช้าที่แคนทีนแล้ว” >>ทั้งคู่เดินมาถึงออฟฟิศ หรรษาเดินแยกไป ที่เครื่องสแกนนิ้ว ส่วนท่านประธานก็เดินตรง ไปที่ลิฟท์ทันที.. ประตูลิฟท์ถูกเปิดออก ประธานหนุ่มก้าวออกจากลิฟท์มาก็เจอรุจี ที่มายืนรออยู่นานแล้ว “วินค่ะ เมื่อวานช่วงบ่ายคุณหายไปไหนมาค่ะ” “ทำงานไงล่ะ จะถามทำไม” มาวินเดินตรงเข้า ห้องทำงานทันที ส่วนรุจีก็เดินตามเข้าไปอย่าง ไม่ยอมแพ้ “วินตั้งใจจะหลบหน้ารุจีใช่ไหมค่ะ” “วินมีงานต้องทำเยอะแยะ ถ้ารุจีว่างมากกลับ กรุงเทพฯไป อย่ามาตั้งคำถามอะไรแบบนี้” “นี่วินชอบนังเด็กเลขานั่นจริงๆด้วย เอะอะก็ ไล่ให้จีกลับอย่างเดียวเลย” “แล้วใครขอให้รุจีตามมาที่นี่ล่ะ แล้วก็เลิกพูด คำพวกนั้นสักที วินจะรักใคร จะชอบใคร มันก็ เป็นสิทธิ์ของวิน รุจีก็ไม่เกี่ยว กลับไปทำงาน ของรุจีเถอะ วันนี้วินมีประชุมช่วงเช้า” มาวินพูดจบก็กดโทรศัพท์ไปหาผู้ช่วยหนุ่ม ให้เอาเอกสารที่จะประชุมเข้ามา โดยไม่สนใจ ว่ารุจีจะอยู่หรือไป แต่สุดท้ายรุจีก็ยอมเดินออก จากห้องทำงานของมาวินไป..ระหว่างที่รุจีกำลัง จะเดินผ่านหรรษาที่กำลังนั่งเตรียมเอกสารอยู่ รุจีจ้องมองหรรษาอย่างเกลียดชัง.. (คอยดูนะ ฉันจะเขี่ยนังเด็กนี่ ให้รีบขอลาออก แทบไม่ทันเลย กล้ามาเป็นศัตรูหัวใจกับฉัน อย่างงั้นหรอ นังเด็กเมื่อวานซืน) รุจีพราง ครุ่นคิดในใจและเดินผ่านหรรษาไป.. >>มาวินกับเจต รวมไปถึงผู้บริหารท่านอื่นๆ ได้ประชุมเรื่องสวัสดิการต่างๆของพนักงาน จนได้ข้อสรุปทั้งหมดและส่งขออนุมัติไปที่ สำนักงานใหญ่ หลังจบการประชุม มาวินเดิน ออกจากห้องประชุมมาก็ไม่เห็นเลขาสาวน้อย ของเขาแล้ว “คุณวินอยากกินอะไรครับ” ผู้ช่วยหนุ่มเอ่ยถาม เพราะเห็นว่าใกล้จะเที่ยง “เอ๊ะ!! หรรษาหายไปซนอยู่ที่ไหน ฉันไม่เห็นเธอ มาสักพักแล้ว” มาวินหันมองไปที่โต๊ะ ผู้ช่วยหนุ่มเห็นโน๊ตของหรรษาวางไว้ที่โต๊ะ “เขียนโน๊ตว่า..ลงไปเช็คของในโกดังสินค้า” มาวินหยิบโน๊ตของหรรษาขึ้นมาอ่าน “คำสั่งของใคร ใครมันกล้าใช้ให้หรรษาไป ทำงานแบบนั้น ห๊ะ!! เจตช่วยเช็คหน่อย” ผู้ช่วยหนุ่มรีบโทรหามีนตราทันที “คุณรุจีครับ” มาวินได้ยินถึงกับอารมณ์พุ่งปี๊ด “รุจี!! มันชักจะมากเกินไปแล้ว” มาวินรีบเดิน ตรงไปที่ลิฟท์ มุ่งไปโกดังสต๊อคสินค้าทันที แต่ไม่มีใครเห็นหรรษาเลยสักคน จนมาวิน แปลกใจเดินเข้าไปดูกล้องวงจรปิด “นั่นไงหรรษาเข้าไปในห้องนั้น” มาวินเอ่ยขึ้น “แต่เมื่อกี๊เราเดินผ่านมาห้องมันล็อค..หรือว่า” เหมือนทั้งคู่จะนึกขึ้นได้รีบวิ่งกลับไปที่ห้องนั้น อีกครั้ง ที่มีกุญแจล็อคอยู่ พอปลดล็อคกุญแจ เห็นหรรษานั่งพิงอยู่กับชั้นวางของ หมดสติอยู่ “หรรษา!! หรรษา!! ตื่นๆ เธอได้ยินฉันไหม เจตไปเอารถมาเร็ว! หรรษา!! ตื่นสิ ได้ยินไหม” มาวินรีบอุ้มหรรษา ออกมาจากห้องเก็บของ ที่มีความร้อนอบอ้าว แล้วรีบพุ่งตรงไปที่รถ.. >>ห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาล ทั้งมาวิน ทั้งเจต ต่างก็นั่งกันไม่ติด เดินสวนกัน ไปมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน จนหมอเดินออกมา “หรรษาเป็นไงบ้างครับหมอ” มาวินเอ่ยถาม ด้วยความร้อนใจ “ตอนนี้เธอปลอดภัยดีครับ รอน้ำเกลือหมดก็กลับบ้านได้” มาวินกับเจต หันมองหน้ากันพร้อมถอนหายใจอย่างโล่งอก “แล้วเรื่องนี้คุณวินจะจัดการยังไงดีครับ นี่มัน เข้าข่ายจงใจฆ่าได้เลยนะครับ” ผู้ช่วยเอ่ยถาม “ฉันไม่ปล่อยผ่านเรื่องไปแน่ รุจี!! เธอกล้ามาก มาทำร้ายหรรษาแบบนี้” มาวินโกรธถึงขั้นสุด “เจต!! นายช่วยทำเอกสารออนไลน์สั่งย้ายรุจี กลับกรุงเทพฯไปเดี๋ยวนี้ ฉันไม่อยากเห็นหน้า เธออีกแม้แต่วินาทีเดียว” “ได้ครับ คุณวิน” ผู้ช่วยหนุ่มรีบนั่งทำเอกสารสั่งย้ายรุจีทันที ตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้านาย!! ส่วนทางรุจี..แค่ตั้งใจจะแกล้งใช้งานหรรษา ให้หนักเพื่อให้เธอลาออกไป แต่เธอดันใช้วิธี ที่รุนแรงไปหน่อย จนหรรษาช็อกหมดสติไป เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “คุณรุจีค่ะ นี้เป็นเอกสาร สั่งย้ายด่วน ขอให้คุณกลับกรุงเทพฯภายในวันนี้ค่ะ” มีนตราเอ่ยขึ้นตามที่ได้รับคำสั่ง “ห๊ะ!! อะไรนะ ใครมันกล้ามาสั่งย้ายฉัน” “ท่านประธานสั่งค่ะ แต่ถ้าคุณไม่กลับภายใน วันนี้ บัตรและรถที่คุณใช้อยู่ จะถูกยึดคืนทันที” “นี่ฉันทำผิดอะไร อยู่ๆมาสั่งย้ายฉันกลับ วินอยู่ ไหน ฉันจะคุยกับวิน” รุจีกำลังจะเดินออกจาก ห้อง เพื่อไปคุยกับมาวิน “ตอนนี้ท่านประธานอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ” “อะไรนะ!!! อย่าบอกนะที่วินสั่งปลดและสั่งย้าย ฉันด่วนเนี้ย เพราะอีนังเด็กเลขาแค่คนเดียว เนี้ยนะ เหอะ นี่วินหลงมารยาอีเด็กนั่นขนาดนี้ เลยหรอ” รุจีสบถขึ้นอย่างแค้นใจ ส่วนมีนตรา วางเอกสาร แล้วรีบเดินออกไปแบบไม่มีคำพูด ใดๆ (อีนี่ก็อีกคน ทำเหมือนตัวเองสูงส่งมาก ใจจริงก็อยากจะจับผู้ชายรวยๆสักคนแหระ หึ!) รุจีเดินมาหยิบเอกสารฉีกทิ้งด้วยอารมณ์โกรธ และหงุดหงิด (มันจะอะไรกันนักหนาวะกับอีแค่ เลขาคนเดียว หลงมันมากขนาดนั้นเลยหรอ ถึงได้กล้ามาสั่งย้ายฉันแบบนี้ จะได้เห็นดีกัน) >>ห้องพักผู้ป่วยพิเศษ มาวินเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย เขานั่งอยู่ข้างๆ เตียง จ้องมองใบหน้าของหรรษาที่นอนหลับ สนิทอยู่บนเตียง มือหนาเอื้อมลูบไล้ปอยผม ของเธออย่างห่วงใย หรรษาค่อยๆลืมตาตื่น “อ่าว ท่านประธาน” เสียงแหบพล่าเอ่ยขึ้น “เธอรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง ให้ฉันเรียกหมอไหม” “ไม่ต้องค่ะ หนูรู้สึกดีขึ้นมากแล้วค่ะ แล้วนี่จะ บ่าย2แล้ว ท่านประธานกินข้าวเที่ยงหรือยังค่ะ” หรรษาเอ่ยขึ้น “ยังไม่หิว ฉันจะนั่งรอจนกว่า จะแน่ใจว่าเธอ หายดีแล้ว” มาวินเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึก เป็นห่วงและไม่อยากห่างจากเธอไปไหน “เขามีแต่เด็กดื้อ แต่คุณเป็นคนแก่ดื้อนะคะ” “เดี๋ยวเถอะนะ ยัยหมูหรร ปากดีเสียจริง” “นี่คุณตั้งฉายาให้หนูด้วยหรอค่ะเนี้ย” มือหนายังคงลูบไล้ศีรษะของเธออย่างห่วงใย “ฉันตกใจมากรู้ไหม ถ้าเธอเป็นอะไรไป” “คุณไม่โกรธหนูหรอค่ะ ที่หนู..” มาวินส่ายหน้า “เธอไม่ได้ทำผิดอะไร ฉันจะโกรธเธอได้ยังไง ฉันต้องไปโกรธคนที่กล้ามาทำร้ายเธอสิ” หรรษาเผยยิ้มขึ้นบางๆ ก่อนจะค่อยๆนอนหลับ ไปอีกรอบ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more