Kendimi bir anda evlendirilirken buldum resmen. İmam karşımız da ve ellerini açmış bizim için dua ediyordu. Annem ve Melike teyzenin gözleri yaşlı. Sanırım biri kızımdan kurtuldum diye. Diğeri de çok şükür oğlumu alacak bir enayi buldum diye sevinç gözyaşları döküyor. Başka açıklaması olamaz çünkü. Annem geldiğinden beri bir kez olsun 'kızım sen bu çocuğu seviyor musun?' diye sormadı. Melike teyze ise sorgusuz, sualsiz beni kabul etti. Yani böyle değilse bile en azından bana bu izlenimi veriyorlar ne yapayım. Tabi bir de Esma'nın abime bakışlarını görmemek için kör olmak gerekir. Ama yanlış yolda.. Ben ona doğru yolu bulacağım hiç merak etmesin. Bugüne, bugün yengesi oldum değil mi? Yengeler bugünler için vardır değil mi? Abim için çok ayrı planlarım varda.. O yüzden yoksa Esma'da fena bir
