ตอนที่ 26
งูพิษ
ฉันเรียกหาเหลา แต่ก็ไร้เสียงตอบกลับมา ความกลัวค่อย ๆ คืบคลานเข้ากัดกินใจฉัน น้ำใส ๆ เอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่ได้จริง ๆ สุดท้าย...ฉันก็ได้แต่ยืนกอดตัวเองแน่นแล้วปล่อยโฮออกมาท่ามกลางความเงียบในไร่กาแฟแห่งนี้
“ฮือ...เหลาช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอดตายในไร่นี้นะ”
“เจ๊มิน...เจ๊วิ่งไปไหนครับเนี่ย...ตะโกนบอกผมที!”
กระทั่ง...ที่เสียงทุ้มที่แต่ก่อนมันคือเสียงน่ารำคาญ แต่ตอนนี้กลับเหมือนเสียงสวรรค์ประทานให้...ปลุกให้หัวใจที่หวาดกลัวกลับมาพองโตและใจชื้นขึ้นมา ฉันรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาตัวเองบนใบหน้าออกอย่างลวก ๆ ทิ้งฟอร์มคุณหนูจบนอกทิ้งไปซะ ก่อนจะตะโกนสุดเสียงกลับไป
“ฉันอยู่ตรงนี้! ช่วยพี่ด้วยเหลา! พี่กลัว!” ฉันกลัวมาก ๆ จนแทนตัวเองว่าพี่ เพราะอยากให้เขารู้สึกว่าฉันต้องการเขาจริง ๆ และเมื่อที่ฉันเริ่มได้ยินเสียงเขาขานรับตอบมาดังขึ้นเรื่อย ๆ ฉันก็เริ่มขยับตัวเองไปทางเสียงข
