ตอนที่ 25
ซวยซับซวยซ้อน
“ฮะ...ศึกษาฉัน นายหมายความว่ายังไง”
“เรื่องแบบนี้ใครจะบอกกันเล่า ฮ่า...เอาล่ะเดินกันต่อเถอะเจ๊”
เขาหันหลังกลับไปแล้วเดินนำเหมือนเคย ฉันที่ยืนนิ่งกำลังใช้สมอง พอเห็นแผ่นหลังเขาห่างออกไป ฉันก็รีบวิ่งตาม
แต่แล้ว...ความซวยก็บังเกิด!
คันดินของร่องน้ำเล็ก ๆ ที่ถูกขุดไปตามไร่กาแฟ มันนุ่มและลื่นมาก เพราะช่วงนี้ฝนแทบตกทุกวัน และเมื่อคืนก็เพิ่งมีฝนห่าใหญ่ ฉันที่เหม่อเมื่อกี้แล้วเผลอวิ่งตามเขาเพราะเห็นว่าห่างจากเขาไปทุกที...เลยสับเท้าใส่เต็มข้อ
‘พรืด!’
“กรี๊ดดดดดดด!”
‘แผละ!’
ร่างของฉันเสียหลักทรุดฮวบลงไปในคูน้ำตื้น ๆ ที่เต็มไปด้วยดินโคลนเฉอะแฉะ
ฉันนั่งจุ่มก้นลงไปในน้ำโคลนนั่น ทำเอาเลอะตั้งแต่ช่วงเอวลงไป เอี๊ยมของยัยเจนที่ยืมมาตอนนี้สภาพเหลือรับประทานแล้วล่ะ
แต่แทนที่ไอ้เด็กบ้านี่จะรีบหันกลับมาช่วยฉัน เขาดันหันมามอง ก่อนจะหัวเราะจนท้องแข็งงอตัวกุมหน้าท้องตัวเอง
‘ม
