ตอนที่ 14
อาหารท้องถิ่น
(ตกเย็น ที่โต๊ะอาหารบ้านเจน)
บรรยากาศโต๊ะอาหาร ที่พร้อมหน้าพร้อมตาทั้งคุณลุงคุณป้า ยัยเจนและก็ฉัน คุณป้าทยอยยกกับข้าวที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ มาวางบนโต๊ะ เรียงรายเป็นตับ เชื่อปะ...ฉันไม่รู้จักอาหารพวกนี้เลย ดูเหมือนมันจะเป็น ‘อาหารท้องถิ่น’ ฉันไม่ได้แสร้งนะ แต่แค่หน้าตาของอาหารก็ไม่คุ้นแล้วล่ะ อย่างเช่นชามนี้เหมือนก้อนเนื้อที่หั่นเป็นชิ้นอุดมไปด้วยมันหมู เนื้อประปราย แค่เห็นฉันก็เลี่ยนแล้วล่ะ แล้วก็มีพวกน้ำพริกสีเขียวอ่อน กับสิ่งที่เรียกว่าแคบหมูน่ะ
“หนูมินกินได้ไหมลูก” ไม่รู้ว่าคุณป้าสังเกตเห็นสีหน้าฉันที่มันเจื่อนไปนิด ๆ รึเปล่านะจึงเอ่ยถามด้วยความกังวล แต่ฉันจะทำให้ผู้ใหญ่ที่แสนใจดีแบบนี้เสียใจไม่ได้ สุดท้ายฉันก็ยิ้มตอบ
“กินได้สิคะ...น่าทานเชียว” ฉันพูดไปก่อนแม้จะยังไม่ได้นำเข้าปากสักคำ
“ถ้ากินไม่ได้ก็บอกนะ...” คุณลุงด้วยความกังวลอีกคน ดูท่าสีหน้าของฉันคงเก็บไ
