ตอนที่ 27
สถานีอนามัย
เหลาอุ้มฉันเดินฝ่าออกมาจากต้นกาแฟ ชาวสวนที่กำลังเก็บเมล็ดกาแฟอยู่นั้นหันมามองเป็นจุดรวมสายตา
“เหลาเอ้ย! เกิดอะไรขึ้นล่ะนั่น” คุณลุงคนหนึ่งเอ่ยถาม
“งูครับ...งูมันเลื้อยตัดหน้านักท่องเที่ยวสาวคนนี้ จนเธอตกใจวิ่งหนีสะดุดก่อนหินล้มลงจนข้อเท้าพลิกครับลุง” เหลาตะโกนตอบเสียงฟังชัด
“เฮ้ย! งั้นก็รีบพายัยหนูนั่นไปสถานีอนามัยเลยไป๊ วันนี้หมอใหญ่มาจากโรงพยาบาลในตัวเมืองพอดี”
“ขอบคุณครับลุง...ผมจะไปเดี๋ยวนี้ ลุงอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อนะครับ เดี๋ยวพ่อด่าว่าผมละเลยนักท่องเที่ยวอีก”
“เออ ๆ รีบไปก่อนเถอะ”
ฉันไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ เอาแต่มุมหน้าตรงอกแกร่งนั่นเพราะอายเกินกว่าจะหันไปมองคนอื่น ๆ ได้ และยิ่งตอนที่เขาอุ้มฉันห่างออกมา เสียงซุบซิบของคนสวนก็ดังระงม ดังชนิดที่ตอนนี้ก็ยังฟังออกทุกคำ
“แกเอ้ย...นักท่องเที่ยวจริงเหรอวะ” คุณป้าคนหนึ่งเอ่ย
“เหอะ...พิรุธขนาดนั้นจะนักท่องเท
