“ได๋… แกโอเคใช่ไหม”
เปรี้ยวใจเอ่ยถาม สายตามองเพื่อนรักที่นั่งนิ่งน้ำตาคลอจนแดงไปทั้งดวงตา
“อืม… ฉันไม่เป็นไร”
คำตอบนั้นเบาเบาจนแทบเหมือนปลอบตัวเองซะมากกว่า
“แกมีอะไรบอกฉันได้นะ ฉันอยู่ข้างๆแกเสมอ ไม่ว่าแกจะมีปัญหาอะไรในใจอยู่ก็ตาม”
เปรี้ยวใจพูดเสียงอ่อน
ได๋เม้มริมฝีปากแน่น กลั้นความรู้สึกขุ่นมัวเอาไว้ก่อนที่ดวงตาจะสั่นไหว
“แก... ฉันแค่ไม่เข้าใจตัวเองอ่ะ”
เสียงเธอสั่น มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาที่ค่อยๆไหลลงมาตามแก้มทั้งสองข้าง ทั้งๆที่ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น มีเพียงน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างเงียบงัน ราวกับหัวใจมันเหนื่อยเกินกว่าจะส่งเสียง
“ฉันไม่รู้ว่าฉันควรรู้สึกยังไงดี มันสับสนไปหมด มันรู้สึกทั้งเจ็บ ทั้งโกรธ ทั้งเหนื่อย แต่ในขณะเดียวกันฉันก็เหมือนกำลังหลงทางอยู่คนเดียว”
เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
เปรี้ยวใจไม่พูดอะไรต่อเธอเพียงขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะโอบกอดได๋เอาไว้แน่น
“ฉันเข้าใจแกนะได๋
