พรึบ!!
ร่างบางถูกวางลงบนที่นอนขนาดคิงไซส์อย่างไม่แรงนัก แต่แรงสะเทือนก็ทำให้หัวใจได๋เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เธอรีบยกมือขึ้นดึงผ้าเช็ดตัวปิดร่างของตัวเองไว้แน่น พร้อมทั้งขยับถอยหนีเข้าไปกลางเตียงโดยอัตโนมัติ
“ออกไปนะ”
เสียงของเธอสั่น แม้จะพยายามทำให้แข็งกระด้าง
“ทำไมถึงชอบไล่ผัวจัง”
อัคนีเอ่ยเสียงต่ำ แววตาคมเข้มจับจ้องไม่วาง
“นี่หยุดพูดอะไรบ้าแบบนั้น!”
ได๋รีบห้ามทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ทัน
แต่คำพูดยังไม่ทันจบ มือหนาก็คว้าข้อเท้าของเธอไว้แน่นก่อนจะดึงกระชากเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว
“อ๊ะ!!”
ร่างบางเสียหลักพร้อมทั้งใจหายแว๊บ รู้ตัวอีกทีก็ถูกดึงลงมานั่งชิดขอบเตียง ฝั่งเดียวกับเขา ระยะห่างระหว่างกันหายไปในพริบตา
ได๋เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ใกล้เกินไปจนเธอมองเห็นแววตาที่อ่อนลงจากก่อนหน้านี้ไปมาก
“อย่าทำเหมือนฉันเป็นคนร้ายตลอดเวลา ฉันไม่ได้มาเพื่อทำร้ายเธอ"
อัคนีพูดช้าๆเสียงทุ้มต่ำ
“ไม่
