“อรุณสวัสดิ์ครับ”
ธามเอ่ยขึ้นทันทีที่ประตูร้านถูกเปิดออก ภาพตรงหน้าทำให้เขาเผลอยิ้ม หญิงสาวในชุดอยู่บ้านหัวยุ่งเล็กน้อย ดวงตายังปรือๆเหมือนคนที่เพิ่งถูกปลุกจากความฝัน ใบหน้าขาวซีดดูไม่สดใสเหมือนทุกวัน
“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ธาม ทำไมวันนี้มาแต่เช้าจังเลยคะ”
ได๋ยกมือขึ้นปัดผมที่ชี้ฟูอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะเงยหน้ามองผู้ชายที่ยืนอมยิ้มอยู่ตรงหน้า
ธามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองเธอด้วยสายตากึ่งเอ็นดูกึ่งตลกนิดๆ
“เช้าที่ไหนกันล่ะ ดูนาฬิกาหรือยังเนี่ย รู้ไหมว่านี่มันกี่โมงแล้ว”
“กี่โมงแล้วคะ…”
ได๋พูดเสียงงงๆ ก่อนจะหันไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ในร้าน แล้วดวงตากลมโตของเธอก็ต้องเบิกกว้างขึ้น เพราะเธอนอนยิงยาวไปตั้งแต่ที่กินยา มาจนถึงตอนนี้เป็นเวลาสิมโมงกว่าเกือบๆจะสิบเอ็ดโมงไปแล้ว
“ฮะ! นี่มันจะสิบโมงกว่าแล้วเหรอคะ”
เธอยกมือขึ้นกุมหัวตัวเองทันที ก่อนจะขยี้ผมแรงๆอย่างคนแตกตื่น
“ตายจริง… งานหนูก็ช้าอยู่แล้ว
