“นายครับ นายจะเข้าไปเลยไหมครับ”
บูทก้าวลงจากรถแล้วมาหยุดยืนด้านหน้า เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความระวัง
“อืม”
อัคนีตอบเพียงคำเดียว แล้วเขาก็สูดควันบุหรี่เข้าปอดลึกครั้งสุดท้าย ก่อนจะดีดมวนบุหรี่ทิ้งอย่างไม่ใยดี ปลายบุหรี่กระทบพื้นแล้วดับลงเหมือนอารมณ์บางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้
ร่างสูงก้าวไปหยุดตรงหน้าประตูกระจก มือหนายกขึ้นกดออดโดยไม่ลังเล
ติ๊ง!!
เสียงออดดังขึ้นทำลายความเงียบ
ภายในร้านได๋ที่กำลังก้มหน้าก้มตาเย็บผ้าอยู่ถึงกับชะงัก มือเล็กหยุดนิ่งกลางอากาศ หัวใจเหมือนถูกกระชากให้หยุดเต้นไปเสี้ยววินาที
เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตากลมโตจ้องไปยังประตูกระจกที่มีม่านสีขาวบางปิดอยู่
“ใครมาตอนนี้นะ”
เสียงพึมพำแผ่วเบาดังขึ้นด้วยความสงสัย ดึกขนาดนี้ไม่มีลูกค้าคนไหนมาหรอก หรือว่าจะเป็นพี่อิฐ
เธอเม้มริมฝีปากแน่นพยายามกลืนความไม่สบายใจลงคอ เท้าเล็กก้าวออกจากหลังโต๊ะ อย่า
