หลายวันต่อมา
“เขาหายไปไหนนะ…”
ได๋พึมพำกับตัวเอง ปลายนิ้วเรียวเขี่ยหน้าจอมือถือไปมาอย่างไร้จุดหมาย ทั้งที่สายตาจ้องอยู่ที่หน้าจอ แต่ภาพบนจอกลับเข้าไม่ถึงหัวใจเลยสักนิด อัคนีชื่อที่ไม่ควรถูกนึกถึง แต่กลับวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมไปไหน
“ไม่เจอมาหลายวันแล้ว… หรือว่าจะไม่มาที่นี่อีกแล้วงั้นเหรอ”
เธอเงยหน้ามองประตูกระจกหน้าร้านช้าๆ เหมือนกำลังรอใครบางคนทั้งที่ปากบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าไม่อยากเจอ ไม่อยากเห็น และไม่อยากยุ่ง แต่พอเขาหายไปจริงๆหัวใจก็ดันรู้สึกแปลกๆ
“หรือว่าเขาจะหายไปจริงๆ”
คำพูดนั้นหลุดออกมาเบาๆ กลัวว่าถ้าพูดดังเกินไปมันจะกลายเป็นความจริง
สายตาของเธอเลื่อนไปหยุดที่ประตูห้องน้ำด้านหลังร้าน เพียงเสี้ยววินาทีเดียวภาพวันนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่ขออนุญาต ภาพของความใกล้ชิด ภาพของความสัมพันธ์ที่แนบแน่นภายในห้องน้ำ ความดุดันพร้อมทั้งความเร่าร้อนจากเขา แค่นึกถึงภาพพวกนั้น ใบหน้าขอ
