มาเฟียร้ายร้อนรัก

3 รำคาญ

“ทำตามที่บอก ก็ไม่ต้องเจ็บตัวแล้ว”

คำพูดเย็นเยียบหลุดออกมาพร้อมแรงกดดันที่ถาโถมเข้าหาเธอ ได๋ส่ายหน้ารัวๆ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่

“ไม่นะ… ออกไปนะ อย่าเข้ามา ได้โปรด…”

“กูบอกให้มึงถอดออกให้หมดไงวะ!”

เสียงคำรามต่ำดังขึ้นใกล้จนเธอแทบหายใจไม่ออก ร่างบางถอยหนีสุดแรงแต่ก็ไม่พ้น

“อย่าทำอะไรฉันเลยนะ… ได้โปรด…”

พรึ่บ!!

แรงผลักรุนแรงจนร่างของเธอกระแทกลงบนเตียงสีดำขนาดใหญ่ ลมหายใจขาดห้วง ความจุกแล่นขึ้นมาจนแน่นอก

“อึก… จุก… อื้อ…”

มือเล็กสั่นเทายกขึ้นมากุมท้องแน่น ร่างกายชาไปทั้งตัว ความเจ็บปวดแล่นวูบพร้อมความกลัวที่กัดกินหัวใจ จนแม้แต่เสียงร้องไห้ก็แทบไม่หลงเหลือแรงจะเปล่งออกมา

“หึ…”

คีรินจ้องมองร่างที่สั่นเทาอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มเย็นเฉียบผุดขึ้นบนมุมปาก ความทรมานของเธอสะท้อนอยู่ในดวงตาคมดุของเขาอย่างชัดเจน ยิ่งเห็นเธอเจ็บปวดมากเท่าไร หัวใจที่เต็มไปด้วยความแค้นก็ยิ่งพอใจมากเท่านั้น นี่คือการชดใช้การเอาคืนแทนน้องสาวของเขา และเขาไม่คิดจะปรานีแม้แต่น้อย

"ตัวสั่นเชียว"

มือหนาแตะลงเบาๆที่แก้มนุ่ม ก่อนที่มือน้าจะค่อยๆเลื่อนลงมาคว้าหมับเข้าให้ที่ลำคอบาง ออกแรงบีบเบาๆขอให้เธอได้หายใจออก ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าของเธอนิ่ง กรามหนาขบแน่นจนสันกรามขึ้นนูนเด่น

"อึก!... อึก!..."

ได๋จุกจนพูดอะไรไม่ออก ในเวลานี้เธอแทบขยับตัวไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่เขาดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจกับอาการเจ็บปวดของเธอเลยสักนิด หนำซ้ำยังเพิ่มความเจ็บปวดให้กับเธออีกด้วย คนตัวเล็กสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว กลัวเหลือเกินว่าเขาจะบีบคอเธอจนเธอหายใจไม่ออก แล้วตาอยู่ตรงนี้โดยไม่มีใครรู้

เพียงไม่นานใบหน้าของใครก็น้องลงมาใกล้ จนได้กลิ่นลมหายใจเฉพาะตัวของเขา

"ร้องไห้งั้นหรอ"

ดวงตากลมโตที่เคยสดใส ตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำตาไหลรินลงแก้ม ปากอิ่มเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอหวาดกลัวเกินกว่าจะเอ่ยคำใดๆออกมา

"คนที่มันกล้าทำร้ายน้องกู บทสรุปของมันมาจบไม่สวยเสมอ"

จมูกโด่งโน้มลงใกล้สัมผัสพวงแก้มเนียนซีด มือหนากดน้ำหนักลงบนลำคอราหูเล็กน้อย จนเกิดร่องรอยแดงเป็นรอยมือ

"อึก! อื้อ...ฮึก!..."

สัญชาตญาณมือเล็กยกขึ้นผลักดันตกแต่งไว้ เธอหลับตาปี๋พร้อมทั้งพยายามหายใจเข้าออกแรงๆ กลัวว่าตัวเองจะขาดอากาศหายใจตายไปซะก่อน ไม่รู้จะหาวิธีไหนช่วยตัวเองให้รอดพ้น ทั้งที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความโกรธแค้นของเขามันเกิดจากอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่ชายของเธอไปทำอะไรไว้ ถึงทำให้เขาโกรธจนแทบฆ่าเธอได้ขนาดนี้

"หึ!... ดิ้นไปก็เท่านั้นแหละ"

"นะ... หนูกลัวแล้วค่ะ ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ อึก..."

สองมือเล็กที่ผลักอกแกร่วเมื่อสักครู่ ขยับยกขึ้นมาพนมมืออ้อนวอนขอร้องสะอื้นให้ หยาดน้ำหลั่งรินไหลอาบสองข้าง ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคมคาย ผ่านม่านน้ำตาด้วยความหวาดกลัว

"รำคาญ"

มือหนาขยับคลายออกจากลำคอระหง ขยับไปที่ด้านหลังของเธออย่างรวดเร็ว ก่อนที่นิ้วร้ายจะปลดตะขอบราเซียตัวจิ๋วสีหวานออก เขากระชากมันออกแล้วดึงติดมือหนามา ก่อนจะโยนมันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ

"กรี๊ดดดด! อย่านะ อย่า!!..."

เสียงกรีดร้องนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด เพราะในเสี้ยววินาทีต่อมาร่างของเธอก็ถูกจับให้อยู่ในท่านอนหงาย ก่อนมือหนาจะดึงข้อมือเล็กไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียว ออกแรงกระชากชุดส่วนที่เหลือให้หลุดออกจากเรือนร่าง จนตอนนี้เหลือเพียงกางเกงในตัวเล็กติดกายเพียงตัวเดียว ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นนั่งค่อมร่างของคนตัวเล็กไว้

ได๋ออกแรงดิ้นพร่านทั้งที่เรี่ยวแรงแทบไม่มี พยายามสลัดมือหนาให้หลุดออก แต่ยิ่งเธอดิ้นแรงเท่าไรขาห็ยิ่งบีบข้อมือของเธอแน่น แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่สนใจ ขอเพียงแค่ตัวเองหลุดออกจากพันธนาการนี้ให้ได้เท่านั้น

"ปล่อยค่ะ ปล่อยหนูเถอะนะคะหนูขอร้อง หนูไม่ใช่คนที่ทำผิดเลยนะคะ หนูเป็นแค่น้องสาวเท่านั้นหนูไม่รู้จริงๆค่ะ"

"มึงพลาดตั้งแต่เกิดมาเป็นน้องมันแล้วแหละ"

เสียงเข้มเอ่ยรอดริมฝีปาก ดวงตาจ้องมองเธอด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหลุบมองลงมาที่เต้านมคู่สวย อดไม่ได้ที่จะยกมืออีกข้างขึ้นมาสัมผัส พลางชื่นชมเต้าสวยนั้นภายในใจ ความใหญ่โตและความกลมสวยดึงดูดสายตาของเขาได้เป็นอย่างดี

"อย่า!... กรี๊ดดดดด!!"

ใบหน้าหล่อโฉบลงมาที่ลำคอระหงทันที ปลายจมูกบดขยี้ลงไปตามใบหูขาว เรียวปากอยากดูดเม้มลงไปที่ลำคอของเธอแรงๆ มือหนาออกแรงบีบคั้นเต้าสวยจนเจ็บ เสียงริมฝีปากของเขาดังจ๊วดจ๊าบน่ารังเกียจ

"ไม่!... ออกไปนะ อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ออกไป!.. ขอร้อง..."

น้ำเสียงสะอื้นทางอ้อนวอนทั้งด่าทอ ในขณะที่ร่างกายพยายามกระเถิบตัวดิ้นหนี ทั้งที่รู้ดีว่าในเวลานี้ไม่มีทางหนีพ้น ได้แต่อ้อนวอนขอเผื่อคนด้านบนจะเมตตาเธอบ้าง

".........."

เขาไม่พูดอะไรเพียงแค่ผละออกเล็กน้อย ก้อนโฉบใบหน้าลงมาขบเม้มติ่งยอดปทุมถัน ปลายลิ้นไล้เลียเม็ดทับทิมสีชมพูหวาน ซบหน้าลงขบกัดสร้างรอยแดงบนเนินเขา ตวัดลิ้นวนไปรอบๆเป็นวงกลม เพลิดเพลินไปกับความเอร็ดอร่อย เผลอลืมตัวว่าตัวเองกำลังแก้แค้น ปากหนาออกแแรงดูดตุ่มไตที่กึ่งกลางเต้าเข้าสู่อุ้งปากร้อนผ่าวจนแก้มตอบ ทำราวกับดื่มชิมของเหลวเหมือนทารกที่หิวกระหาย

"อ๊ะ! อึก! เจ็บ อื้อ~ ปล่อยนะเจ็บ!"

มือเล็กออกแรงถูกกันไปมาในพันธนาการจนแสบ ร่างบางบิดเล้าไปมาเพื่อให้หลุดพ้น น้ำตาไหลลงไปที่ข้างใบหูหยดลงที่นอนจนเปียกชุ่มหยด ฟันคมกัดริมฝีปากล่างแน่นจนเลือดออก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก แต่ไม่สามารถหยุดการกระทำของเขาได้เลย

"......."

เขาไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า นิ้วเรียวยาวตวัดกางเกงชั้นในตัวจิ๋ว ที่เหลือบิดร่างกายของเธอเพียงตัวเดียวออก

"กรี๊ดดดดดด! อย่าทำนะ อย่าทำพอแล้ววว!!"

"ถ้ามึงไม่หยุดดิ้นกูจะยิงมึงทิ้ง"

เสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบเบาๆพร้อมจ้องมองใบหน้าของเธอนิ่ง

"ฉะ... ฉันขอโทษ ถ้าพี่ชายของฉันทำอะไรผิดไปฉันขอโทษ อย่าทำแบบนี้เลยนะฉันกลัว..."

"หึ!..."

คนด้านบนเพียงแค่ขำในลำคอเท่านั้น ก่อนที่มือของเขาจะค่อยๆคลายออกจากพัฒนาการ หยัดกายคุกเข่าแล้วจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง

"อึก! ฮื้อ!~ ฮึก!..."

คนตัวเล็กทำได้แค่หลับตาปี๋ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว กลัวว่าถ้าดิ้นอีกแม้เพียงแค่หายใจแรง ก็อาจทำให้เขายิงทิ้งตามคำพูดเมื่อสักครู่นี้จริงๆ

"......."

มือหนาคว้าข้อเท้าเล็กไว้แน่น ออกแรงกระชากข้อเท้าเล็กดึงลงมาจนขาเรียวแนบชอดความเป็นชาย

"ฉันกลัวแล้วจริงๆนะ..."

เสียงสั่นเท่าเอ่ยจนแทบไม่ได้ยิน เมื่อรับรู้ถึงแก่นกายที่แข็งทือชนเข้ากับเรียวขาด้านหลัง สองขาถูกดันขึ้นพาดเหนือขาแกร่ง มือหนาของเขาสาวรูดท่อนเนื้อแข็ง ก่อนจับแก่นกายใหญ่กดลงจ่อกลางช่องทางรักที่ปิดสนิท ก่อนจะออกแรงกระแทกความใหญ่โตเข้าไปกรีดเนื้ออวบอูบ

"กรี๊ดดด!!!!!"

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นห้อง ความรู้สึกราวกับร่างจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ หน้าท้องแบนราบหดตัวเกร็ง ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ลมหายใจติดขัดจนหายใจไม่ออก